Nadciśnienie tętnicze: klasyfikacja, przyczyny, diagnoza

Kiedy poczujesz, jak rośnie ciśnienie, to jest nadciśnienie. Zmiany śmiertelne mogą wystąpić z różnych powodów - często ryzyko nadciśnienia jest związane z postępem "sąsiednich" patologii. Uniwersalne leczenie tej choroby jeszcze się nie rozwinęło - możesz przepisać specjalne leki lub przepisać ścisłą dietę.

Spróbujmy zrozumieć przyczyny wzrostu ciśnienia krwi i znaleźć najlepsze rozwiązanie, aby rozwiązać problem.

Charakter choroby i jej klasyfikacja

Istota nadciśnienia tętniczego jest zredukowana do wzrostu ciśnienia krwi. Wskaźniki progowe mogą się nieznacznie różnić w każdej osobie, więc konieczne jest jedynie wywołanie alarmu w przypadku nagłego pogorszenia samopoczucia. Osoby cierpiące na objawowe nadciśnienie tętnicze są narażone na zwiększone ryzyko powikłań związanych z sercem, mózgiem i nerkami. Istnieje również możliwość śmiertelnego wyniku.

Nadciśnienie diagnozuje się w przypadku powyżej progu 140 w BP 90. Wskaźnik skurczowe 140-159 stwierdzono przenoszący (izolowane) choroby gatunków.

Ten etap nazywany jest także stanem przednadciśnieniowym. Zmniejszenie elastyczności aorty, wręcz przeciwnie, prowadzi do wzrostu rozkurczowego ciśnienia krwi.

Ryzyko patologii jest szczególnie wysokie w obecności następujących chorób:

  • tyreotoksykoza;
  • miażdżyca;
  • uszkodzenie zastawki aortalnej;
  • niedokrwistość (ciężkie postacie);
  • otwarty kanał tętniczy.

Zaburzenia hemodynamiczne mogą powodować wtórne nadciśnienie tętnicze (jest również objawowe). W sercu patologii mogą leżeć nerwy i zaburzenia endokrynologiczne, a także zaburzenia regulacji humoralnej. Dlatego klasyfikacja nadciśnienia w dużej mierze zależy od przyczyn, które wywołały rozwój choroby.

Klasyfikacja dotyczy grupy A (forma pierwotna, choroba nadciśnieniowa) i grupy B (formy drugorzędne).

Do grupy B wymieniono następujące wersje objawowego nadciśnienia tętniczego:

  • hemodynamiczne (w jego podstawie leżą patologie serca i aorty);
  • neurogenny (występuje z powodu zapalenia mózgu, urazów czaszkowo-mózgowych i nowotworów mózgu);
  • nerkowy / nerkowy (występuje w odmiedniczkowym zapaleniu nerek i zapaleniu nerek, nowotworach, zapaleniu paranawe, krwiakach, kamicy nerkowej);
  • patologie endokrynopatologiczne (guzy nadnercza i przysadki, discrinias, wola dyfuzji toksycznej);
  • lek (ryzyko wynika z nadmiernego stosowania glukokortykoidów, efedryny, fenacetyny lub hormonalnych środków antykoncepcyjnych);
  • Renoprivnaya (konsekwencja usunięcia dwóch nerek).

Stopnie patologii

Teraz stopień nadciśnienia tętniczego jest klasyfikowany w zależności od poziomu ciśnienia krwi i przebiegu procesów patologicznych. Lekarze rozróżniają trzy stopnie, których wskaźniki różnią się znacznie.

Pamiętasz, że ciśnienie skurczowe uważa się za wystarczające, jeśli utrzymuje się w granicach 120-129 milimetra słupa rtęci, a optymalny zakres ciśnienia rozkurczowego wynosi 80-84. Leczenie jest wymagane, jeśli wskaźniki te zostały znacznie przekroczone.

Rozważ wszystkie trzy stopnie:

  1. Światło. Dopuszczalne wartości graniczne to 140/90 lub 160/100. Nadciśnienie tętnicze 1 stopień nie musi być intensywnie leczone - często kosztuje dietę i zmianę stylu życia.
  2. Umiarkowany. Wartości 160/100 lub 180/110 uważa się za dopuszczalne. Nadciśnienie tętnicze drugiego stopnia powinno zmusić cię do wizyty u lekarza. Jest to okazja do ujawnienia przyczyn patologii i opracowania złożonej terapii.
  3. Ciężki. Jakikolwiek nadmiar znacznika 180/110 jest przypisywany ciężkiemu objawowemu nadciśnieniu tętniczemu i wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej.

Czynniki ryzyka bezpośrednio wpływają na rozwój patologii. Ryzyko to potencjalne powikłania sercowo-naczyniowe. Opierając się na potencjalnych komplikacjach, lekarze dokonują przewidywania i przepisują leczenie.

Czynniki ryzyka obejmują:

  • nadużywanie nikotyny;
  • wiek (ryzyko dla kobiet powyżej 60 lat i mężczyzn powyżej 50 lat);
  • dziedziczna predyspozycja;
  • wysoki poziom cholesterolu we krwi;
  • hipodynamia;
  • otyłość;
  • cukrzyca;
  • czynniki społeczno-ekonomiczne i etniczne.

Po zidentyfikowaniu przyczyn i ustaleniu stopnia zaawansowania choroby lekarze mogą przewidzieć ryzyko udaru (zawału) w następnej dekadzie. W łatwym stopniu ryzyko jest niewielkie (w ciągu 10 lat) i stanowi 15% prawdopodobieństwa. Leczenie nielekowe poprawi sytuację.

Podobny wskaźnik ze średnim stopniem wtórnego nadciśnienia tętniczego wynosi już 20%, a poważny stopień zwiększa prawdopodobieństwo zawału serca do 30%.

Etapy rozwoju

Aby zidentyfikować stadium patologii, konieczna jest analiza stanu narządów docelowych. Prowadzony jest cały szereg badań diagnostycznych. Hormonalne skoki są badane. Przeanalizowano objawy i historię choroby.

Dostępne są trzy etapy:

  • Pierwszy etap. Obiektywne objawy są całkowicie nieobecne.
  • Drugi etap. Naruszenia i symptomy nie są jeszcze ustalone, ale pewne oznaki można już zauważyć. Wzrasta poziom mikroalbuminurii lub kreatyniny we krwi. Do diagnostyki stosuje się elektrokardiografię, echokardiografię i aparat rentgenowski.
  • Trzeci etap. Narządy docelowe są uszkodzone. Funkcjonalne zaburzenia i objawy są wyraźnie widoczne.

Przyczyny patologii

Większość przyczyn leżących u podstaw nadciśnienia tętniczego, już wcześniej rozważaliśmy - czas podsumować wiedzę. A jednak istnieje kilka teorii wyjaśniających początek choroby.

Kontrowersje w kręgach naukowych trwają do dziś - jednomyślna opinia nie została wypracowana.

Wymieńmy dominujące hipotezy:

  • Teoria neurogeniczna. Zgodnie z tą teorią nadciśnienie tętnicze jest wynikiem licznych stresów wpływających na zakończenia nerwowe. Dysfunkcja regulacyjna zwiększa ryzyko wzrostu ciśnienia krwi w podwzgórzu.
  • Teoria objętościowej soli. Woda i sód, opóźnione w organizmie, naruszają naturalne funkcjonowanie nerek. Wzrost ciśnienia krwi jest lokalnym mechanizmem samoregulacji. Tętnice wąskie, ciśnienie rośnie.
  • Hiperaktywacja układu współczulno-nadnerczowego. Serce jest powiększone, powiększa się obwodowe zwężenie naczyń. Zjawisko to może wystąpić z powodu zaburzeń genetycznych lub trwałych naprężeń. Może być konieczne leczenie z powodu dostosowania wieku neuroendokrynnego.
  • Objawowe nadciśnienie tętnicze. Tu przyczyny mogą działać zwężenie tętnicy, zwężenie tętnicy nerkowej, hiperaldosteronizm, guz chromochłonny, nadczynność tarczycy, stosowanie alkoholu etylowego. Indywidualne leki również stanowią zagrożenie - kokainę, preoralne środki antykoncepcyjne i antydepresanty.

Nie powstają bez przyczyny i objawowego nadciśnienia tętniczego. Wiele chorób, które już wymieniliśmy, ale są też stany ciała, które nie mieszczą się w definicji "choroby". Ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego w takich sytuacjach jest dość wysokie.

  • zaburzenia endokrynologiczne (zespół Kona, choroba Itenko-Cushinga, pheochromocytoma, nadczynność przytarczyc);
  • dolegliwości nerek (przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych, zwężenie tętnic nerkowych, nefropatia cukrzycowa);
  • ciąża;
  • patologie sercowo-naczyniowe (niewydolność zastawki aortalnej, erytremia, otwarty przewód tętniczy, koarktacja aorty);
  • przyczyny medyczne;
  • zatrucie alkoholem.

Obraz kliniczny i objawy nadciśnienia tętniczego

Przez długi czas nie ma symptomatologii, która zwiększa ryzyko zachorowalności. Osoba rozumie, że ma nadciśnienie tętnicze po wystąpieniu komplikacji - na przykład gwałtowny wzrost ciśnienia krwi.

Aby stwierdzić, że choroba nadciśnieniowa rozwinęła się, lekarze nie spieszą się, ponieważ presja może być niestabilna, wzrastając wyłącznie w stresujących sytuacjach.

Jeśli ciśnienie po stresie nie jest normalizowane, należy zwrócić uwagę na następujące objawy:

  • Zaburzenia tętnicze. W tętniczkach pod wpływem ciśnienia gromadzą się złogi tłuszczowe. Powstaje miażdżyca naczyń krwionośnych, która ostatecznie przekształca się w dławicę piersiową. Jeśli tętnice zwężą się w okolicy nóg, pojawia się zjawisko znane jako chromanie przestankowe (powodujące sztywność w zespole chodzenia i bólu).
  • Zakrzepica. Powstanie skrzepliny w tętnicy wieńcowej zwiększa ryzyko zawału. Jeśli zakrzep powstaje w tętnicy mózgowej szyjnej, istnieje możliwość wystąpienia udaru w przyszłości. Rozpoczęte nadciśnienie tętnicze doprowadzi do tętniaka. Wpływ ciśnienia krwi na małe naczynia prowadzi do uszkodzenia nerek, a więc - całkowitej lub częściowej utraty wzroku.
  • Zaburzenia serca. Głównym celem patologii jest serce. Istnieje ryzyko wzrostu tego narządu i następującego po nim zużycia mięśnia sercowego. Osłabione serce jest gorzej dotleniające ciało, dlatego może wystąpić krótkotrwała utrata przytomności, zawroty głowy, muchy przed oczami i szumy uszne.
  • Zaburzenia mózgu. Pogorszenie zaopatrzenia w krew i odkładanie tłuszczu w tętniczkach prowadzi do tego, że duża ilość krwi przepływa do mózgu (jest to paradoks). Prawdopodobieństwo udaru w tym przypadku gwałtownie rośnie. Ból głowy i zawroty głowy to pierwsze dzwonki wskazujące, że potrzebujesz leczenia. U niektórych pacjentów zdiagnozowano mikrochory, które trwają nie dłużej niż minutę. Może nastąpić pogorszenie pamięci.
  • Niewydolność nerek. Wewnątrz nefronów nerkowych pod wpływem ciśnienia krwi małe naczynia ulegają zniszczeniu. Pogarsza się zdolność filtrowania nerek. Rozpocznij od problemów z oddawaniem moczu, ponieważ białko jest usuwane z naszego ciała.
  • Zaburzenia widzenia. Naczynia krwionośne w okolicy oczu reagują wrażliwie na podwyższone ciśnienie krwi. Siatkówka oka ulega degeneracji. Stąd liczne problemy wizualne (upośledzenie wzroku, zmętnienie, muchy przed oczami).

Diagnoza choroby - jak rozpoznać zagrożenie w czasie?

Głównym zadaniem lekarzy w diagnozowaniu choroby jest ustalenie, czy nadciśnienie tętnicze jest trwałe. Identyfikacja przyczyn patologii umożliwia diagnozowanie dolegliwości, z którymi powstał problem.

Po rozwiązaniu tego problemu lekarze opracowują długoterminowe prognozy i planują leczenie.

Stosuje się następujące diagnostyki:

  • kolekcja anamnezy;
  • powtarzane pomiary ciśnienia krwi;
  • badania laboratoryjne;
  • metody instrumentalne;
  • badanie natury fizycznej.

Zbierając anamnezę, lekarze uważają za główny wskaźnik wiek pacjenta, u którego rozwinęło się nadciśnienie tętnicze. Wtórny typ choroby występuje częściej u pacjentów w wieku 30-40 lat. Pacjenci w wieku powyżej 50 lat cierpią na istotną postać nadciśnienia.

Nie powinniśmy zapominać o szkodliwych nawykach - spożywaniu alkoholu i tytoniu.

Kolejnym krokiem jest fizyczne badanie pacjenta. Czynniki ryzyka, objawy wtórne, różne komplikacje są zidentyfikowane. Główną metodą diagnozowania pacjenta jest sfigmomanometria. Powoduje to wielokrotny pomiar ciśnienia krwi, który jest warunkiem wstępnym ostatecznej diagnozy.

Blada skóra i obecność przekrwienia to właściwe oznaki, że potrzebujesz leczenia. Obserwuje się obrzęk i zmiany w konstytucji.

Hyperemia zazwyczaj wpływa na górną część ciała i twarz - oznacza to kryzys nadciśnieniowy. Prawdopodobnie wypiszesz specjalistyczne leki i opracujesz dodatkowe leczenie nielecznicze.

Monitorowanie codziennej presji jest kolejnym kamieniem węgielnym diagnozy. Informacje te pomagają wyciągnąć wnioski dotyczące rozwoju procesów sercowo-naczyniowych w ciele.

Niektóre leki są skuteczniejsze w nocy, więc dynamika choroby musi być jasno określona.

Oto lista kluczowych badań:

  • elektrokardiografia;
  • radiografia;
  • echokardiografia;
  • fonokardiografia;
  • veloergometria;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • ogólna analiza moczu.

Jak leczyć nadciśnienie tętnicze

Przez długi czas nadciśnienie było leczone dietą bez soli. W połowie ubiegłego wieku pojawiło się wiele specjalistycznych leków, więc arsenał lekarzy rozszerzył się. Udana terapia w ostatnich latach spowodowała kilkakrotne zmniejszenie umieralności pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Obecnie główną rolę odgrywa leczenie farmakologiczne - leczenie diuretykami i wszelkiego rodzaju beta-blokerami przynosi namacalne rezultaty.

Pacjenci tradycyjnie obawiają się, że leki skierowane przeciwko nadciśnieniu spowodują wiele niepożądanych efektów ubocznych. Wśród "opowieści grozy" - impotencja i depresja. Należy pamiętać, że produkty uboczne zawierają jakiekolwiek leki, nawet zwykłą aspirynę. Lepiej jest stosować leki, niż doprowadzić do interwencji chirurgicznej.

Leki

Od razu zauważymy: po wykryciu pierwszego etapu hipertonii jakiekolwiek leki nie zostaną wyznaczone ani nominowane. Ponownie mierząc ciśnienie krwi, lekarze skoncentrują się na terapii nielekowej. Co trzy miesiące pomiary są powtarzane.

Jeżeli presja nadal rośnie, można przepisać następujące leki:

  • Diuretyki. Obniżenie ciśnienia krwi odbywa się poprzez usunięcie wody i soli z organizmu. Leczenie diuretykami często łączy się z innymi metodami terapeutycznymi.
  • Beta-blokery. Leki te mają za zadanie oddziaływać na układ nerwowy. Obniżając częstość akcji serca, obniża się również ciśnienie krwi. W obwodowych naczyniach krwionośnych beta-blokery mają działanie zwężające. Leki te są surowo zabronione dla pacjentów - rdzeni i astmatyków.
  • Blokery receptorów angiotensyny. Leki te są oparte na Angiotensynie II. Przyczyniają się do produkcji aldosteronu i zawężają naczynia, jednocześnie obniżając ciśnienie krwi.
  • Blokery kanału wapniowego. Ogranicz dopływ wapnia do komórek mięśniowych. Powołanie nie zawsze jest możliwe, ponieważ pożądany efekt osiąga się w 30-40% przypadków.
  • Inhibitory ACE. Substancje te są przepisywane pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, które rozwinęły się na tle niewydolności sercowo-naczyniowej i patologii nerek.
  • Przygotowania akcji centralnej. Przypisany w połączeniu z innymi lekami. Lecz łagodne postaci nadciśnienia.
  • Blokery alfa. Substancje te wpływają na ośrodkowy układ nerwowy i przyczyniają się do zwężenia tętniczek. Skuteczność tych narzędzi jest bardzo niska.

Nielecznicze metody terapeutyczne

Poprzez zmniejszenie zawartości soli w żywności znacznie zmniejszasz prawdopodobieństwo choroby. Leczenie może nie być konieczne w normalnym trybie życia - odrzucenie złych nawyków, właściwego odżywiania i aktywnego uprawiania sportu (pływanie, chodzenie, bieganie, sprzęt fitness).

Stabilizacja ciśnienia może odbywać się za pomocą specjalnych ćwiczeń oddechowych. Warto spędzać pół godziny dziennie na aktywności fizycznej, aby po śmierci nie umrzeć.

Lekarze nie zalecają spożywania więcej niż 80 gramów alkoholu dziennie. Przekraczając normę, znacznie zwiększasz ryzyko rozwoju nadciśnienia. Kolejne leczenie będzie długotrwałe, kosztowne i nie zawsze skuteczne. W niektórych przypadkach wymagana jest interwencja chirurgiczna.

Wyeliminuj tłuste i pikantne potrawy z diety. Wyczyść lodówkę konserw, kiełbas i produktów wędzonych, napełnij ją produktami roślinnymi (owoce i warzywa). Postaraj się wydobyć z otoczenia pozytywnych emocji, chodź częściej lub biegnij po parku. Wszystkie te środki pozwolą uniknąć śmiertelnego wyniku.

Stopnie, etapy, ryzyko nadciśnienia tętniczego. Tylko o kompleksie

Pacjent cierpiący na wysokie ciśnienie krwi nie rozumie różnicy między słowami nadciśnienie i nadciśnienie. Pisze diagnozę lekarza w karcie ambulatoryjnej, i tak nawet liczby wskazują kilka. Na przykład AG 2, ryzyko 3. Równie niejasne jest, co oznacza 2, a jakie ryzyko 3. Postanowiliśmy wypełnić lukę w wiedzy i szczegółowo wyjaśnić wszystko na temat stopni i ryzyka nadciśnienia tętniczego.

Tłumaczymy pojęcia

Rosyjskojęzyczni lekarze częściej używają terminu "nadciśnienie", a w innych krajach częściej używa się określenia "nadciśnienie".

Termin "nadciśnienie" ma greckie korzenie. Gdzie przedrostek "hyper" oznacza "nad", "powyżej", a "tonos" oznacza napięcie. Oznacza to, że termin nadciśnienie tętnicze odnosi się do wysokiego napięcia tętniczego w wariancie dosłownym.

Pojęcie nadciśnienia tętniczego w drugiej części słowa ma pochodzenie łacińskie. Oznacza to, że prefiks "hyper" jest zapisywany, ale "tensio" jest łacińską wersją słowa napięcie. Dlatego nie ma zasadniczej różnicy pomiędzy nadciśnieniem tętniczym a noworodkowym nadciśnieniem tętniczym. W rzeczywistości są to synonimy.

Rosyjskojęzyczni lekarze częściej używają terminu "nadciśnienie", a w innych krajach nadciśnienie się rozwinęło. Dlatego, cokolwiek jest napisane w twojej karcie ambulatoryjnej, nadciśnieniu lub nadciśnieniu, zawsze oznacza to jedno - zespół o systematycznie wysokim ciśnieniu krwi, nie mający pierwotnej przyczyny innych chorób.

Jeśli wzrost ciśnienia krwi ma dodatkowe prowokacyjne przyczyny, jest to kwestia wtórnego nadciśnienia tętniczego - objawowego, nerczycowego, hormonalnego itd. Tylko 10% przypadków przypisuje się nadciśnieniu wtórnemu. Pozostałe 90% to pierwotne nadciśnienie (niezbędne).

Pojęcie organów docelowych

Jednym z pierwszych narządów "celów", które wpływają na nadciśnienie, jest serce.

Jeśli dana osoba cierpi na chroniczny wzrost ciśnienia krwi, w organizmie zaczynają się niekorzystne zmiany. Przede wszystkim wysokie ciśnienie krwi powoduje urazy narządów, które lekarze nazywają celami. Są to:

Narządy te są szczególnym faworytem nadciśnienia, to na nich przede wszystkim kieruje swoje uderzenia. Klasyfikacja choroby nadciśnieniowej opiera się właśnie na wpływie na narządy docelowe.

Stopnie i etapy nadciśnienia tętniczego

Tradycyjna klasyfikacja nadciśnienia tętniczego obejmowała trzy stadia choroby. 1,2, 3 etapy nadciśnienie charakteryzują rozwoju choroby w czasie, t. E. okazje amplifikacji negatywne zmiany w organizmie, w ostatnich latach.

Od roku 1999 bardziej odpowiednia jest klasyfikacja nadciśnienia tętniczego w stopniach. Każdy z trzech stopni nadciśnienia implikuje pewne fluktuacje w cyfrowych odczytach ciśnienia krwi. Podział na 3 stopnie jest tradycyjny i wygląda tak:

W niektórych klasyfikacjach odpowiedni jest czwarty stopień nadciśnienia. Jego ograniczenia rozpocząć indeksem skurczowe 210 rozkurczowego - ponad 110. Jeśli lekarz stwierdza 4 stopnia patologii, to oznacza, że ​​jest od parametrów ciśnienia krwi cyfrowych, lecz nie ciężkości stanu pacjenta, który uważany jest za ciężkie i klasy 3 nadciśnienie..

Teraz o etapach nadciśnienia

W pierwszym stadium nadciśnienia tętniczego uszkodzenie narządów docelowych nie jest typowe. Pacjenci zwykle nie chodzą do lekarza, ponieważ ogólny stan nie cierpi zbyt wiele. Pierwszy stopień nadciśnienia tętniczego jest odwracalny. Dlatego musisz zwracać szczególną uwagę na wskazania tonometru. Jeśli igła okresowo podnosi się wysoko, musisz udać się do lekarza. Aby zapobiec dalszemu rozwojowi nadciśnienia tętniczego.

Drugi etap charakteryzuje się stałym wzrostem ciśnienia krwi. Serce zaczyna cierpieć - lewa komora zwiększa się i "pogrubia". Czasami zmianom w sercu towarzyszą defekty w siatkówce oka.

Trzeci etap to czas komplikacji ze wszystkich narządów docelowych. Pacjenci mają już dławicę piersiową, niewydolność nerek, encefalopatię i inne patologie. Często trzeci etap AH stwierdza się, gdy występuje już zawał serca, udar, krwotoki dna, tętniaki i inne dolegliwości.

Niż ryzyko?

Szkodliwe nawyki, wiek, otyłość - to daleko od pełnej listy czynników, które znacznie zwiększają prawdopodobieństwo nadciśnienia (nadciśnienia)

Zajmiemy się obecnie notorycznym ryzykiem, które lekarz wskazuje w diagnozie po kropce dziesiętnej. Wśród czynników, które są istotne dla grupy ryzyka, bierze się pod uwagę wiele okoliczności. Podajemy główne:

  • Wiek, dla mężczyzn powyżej 55 lat, dla kobiet - powyżej 65 lat.
  • Naruszenie spektrum lipidów krwi - dyslipidemia.
  • Wysoki poziom glukozy we krwi.
  • Otyłość.
  • Palenie.
  • Dziedziczna predyspozycja do nadciśnienia.

Lekarz bierze pod uwagę obecność jednego lub więcej czynników określających ryzyko rozwoju patologii układu sercowo-naczyniowego.

  • Gdy stopień AG 1 połączony jest z jednym lub dwoma niekorzystnymi czynnikami, określa się ryzyko 1.
  • Jeżeli, z 1 do 2 czynników, AG 2 jest połączone, ryzyko niskiego staje się umiarkowane i jest oznaczone jako ryzyko 2.
  • Ryzyko 3 (wysokie) obejmuje trzy niekorzystne czynniki i jest połączone z AH 2-3 stopniami.
  • Ryzyko 4 oznacza obecność więcej niż trzech czynników negatywnych w połączeniu z AH 3 stopniami.

Jest to nowoczesna klasyfikacja nadciśnienia tętniczego. Poprzedzało ją wiele opcji. Na przykład nadciśnienie podzielono na kolor. Tak, nie dziw się, nadciśnienie podzielono na czerwone i białe. Jako podstawę przyjęto kolor skóry pacjenta. W pierwszym przypadku uwzględniono blady odcień skóry i chłód kończyn, w drugim przypadku czerwoną cerę u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Istnieje pojęcie łagodnego i złośliwego nadciśnienia tętniczego, a teraz są one z powodzeniem stosowane przez lekarzy. Złośliwe jest szybko rosnące nadciśnienie, które trudno jest skorygować. Postać łagodna jest chorobą, odpowiadającą na leczenie, która ma stabilną remisję.

Nadciśnienie tętnicze jest niebezpieczne z powodu początkowego braku objawów. Pacjent nie zawraca sobie głowy, więc nie widzi powodu, aby odwiedzić lekarza. Pamiętaj o podstępności choroby i powszechnym rozpowszechnieniu nadciśnienia. Tonometr w naszych czasach powinien znajdować się w każdej rodzinie, w odpowiednim czasie, aby zauważyć pierwsze oznaki choroby i podjąć działanie. W leczeniu nadciśnienia tętniczego należy zachować ostrożność i ostrożność. Wróg jest wystarczająco sprytny i sprytnie się przebiera. Pamiętaj, że nawet na tle stresu i deprywacji snu, nie wszyscy podnoszą ciśnienie krwi. Jeśli twoje ciśnienie krwi wzrośnie, to AG już utoruje ci drogę. Zatrzymaj go na pierwszym poziomie!

Czy podoba ci się ten artykuł? Poinformuj znajomych o artykule w sieciach społecznościowych. Nie jest to trudne - wystarczy kliknąć odpowiedni przycisk na dole

Choroba nadciśnieniowa: przyczyny, leczenie, rokowanie, stopień zaawansowania i stopień ryzyka

Nadciśnienie tętnicze (GB) jest jedną z najczęstszych chorób sercowo-naczyniowych, którą szacuje zaledwie jedna trzecia mieszkańców świata. W wieku 60-65 lat znaczna część populacji ma rozpoznanie nadciśnienia. Choroba jest nazywana "cichym zabójcą", ponieważ jej objawy mogą być nieobecne przez długi czas, podczas gdy zmiany w ściankach naczyń zaczynają się już w fazie bezobjawowej, wielokrotnie zwiększając ryzyko wypadków naczyniowych.

W literaturze zachodniej choroba nazywa się nadciśnieniem tętniczym (AH). Specjaliści krajowi przyjęli tę formułę, chociaż nadal stosuje się zarówno "nadciśnienie", jak i "chorobę hipertoniczną".

Szczególną uwagę na problem nadciśnienia nie jest spowodowane tyle jej objawów klinicznych, jak wiele powikłań w postaci ostrych zaburzeń naczyniowych w mózgu, sercu i nerkach. Ich zapobieganie jest głównym celem leczenia mającego na celu utrzymanie prawidłowych wartości ciśnienia krwi (BP).

Ważną kwestią jest zidentyfikowanie wszystkich możliwych czynników ryzyka, jak również wyjaśnienie ich roli w postępie choroby. Stosunek stopnia nadciśnienia tętniczego do dostępnych czynników ryzyka jest wyświetlany w diagnozie, co upraszcza ocenę stanu pacjenta i rokowania.

W przypadku większości pacjentów liczby w diagnozie po "AG" nie mówią o niczym, chociaż jest oczywiste, że im wyższy stopień i indeks ryzyka, tym gorsze rokowanie i poważniejsza patologia. W tym artykule postaramy się zrozumieć, w jaki sposób i dlaczego postawiono pewien stopień choroby nadciśnieniowej i która leży u podstaw definicji ryzyka powikłań.

Przyczyny i czynniki ryzyka nadciśnienia

Przyczyn nadciśnienia tętniczego jest wiele. Govo pierwotnym lub zasadniczym nadciśnieniu, my iMeem w takim przypadku, gdy nie ma konkretnej wcześniejszej choroby lub patologii narządów wewnętrznych. Innymi słowy, taki AH powstaje sam z udziałem pozostałych narządów w procesie patologicznym. Nadciśnienie pierwotne odpowiada za ponad 90% przewlekłego wzrostu ciśnienia.

Główną przyczyną nadciśnienia pierwotnego jest uważany stres i psycho-emocjonalnego przeciążenia, które przyczyniają się do zaburzeń centralnych mechanizmów regulacji ciśnienia w mózgu, a potem cierpią humoralne mechanizmy zaangażowane narządy docelowe (nerki, serca, siatkówki oka).

Wtórne nadciśnienie - przejaw innej patologii, dlatego jej przyczyna jest zawsze znana. Towarzyszy chorobie nerek, sercu, mózgu, zaburzeniom endokrynologicznym i jest im wtórne. Po leczeniu choroby podstawowej, nadciśnienie również ustępuje, więc ryzyko i stopień w tym przypadku nie ma sensu. Udział objawowego nadciśnienia tętniczego jest mniejszy niż 10% przypadków.

Czynniki ryzyka GB są również znane wszystkim. W poliklinikach tworzone są szkoły nadciśnienia tętniczego, których specjaliści informują społeczeństwo o niekorzystnych warunkach prowadzących do nadciśnienia tętniczego. Każdy terapeuta lub kardiolog poinformuje pacjenta o zagrożeniach już w pierwszym przypadku zarejestrowanego wysokiego ciśnienia krwi.

Wśród schorzeń predysponujących do choroby nadciśnieniowej najważniejsze są:

  1. Palenie;
  2. Nadmiar soli w żywności, nadmierne spożycie płynów;
  3. Niewystarczająca aktywność fizyczna;
  4. Nadużywanie alkoholu;
  5. Nadwaga i zaburzenia metabolizmu tłuszczów;
  6. Przewlekłe przeciążenie psychoemocjonalne i fizyczne.

Jeśli te czynniki mogą zostać wykluczone lub przynajmniej próbują zmniejszyć ich wpływ na zdrowie, to takich znaków jak płeć, wiek, dziedziczność nie można zmienić, a zatem będą musiały zostać pogodzone, ale nie zapominając o rosnącym ryzyku.

Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego i ocena ryzyka

Klasyfikacja AH oznacza izolację stopnia zaawansowania, stopień choroby i poziom ryzyka wypadków naczyniowych.

Stadium choroby zależy od objawów klinicznych. Przydziel:

  • Stan przedkliniczny, gdy nie ma oznak nadciśnienia, a pacjent nie podejrzewa o wzrost ciśnienia;
  • 1 stopień nadciśnienia tętniczego, gdy ciśnienie wzrasta, możliwe są kryzysy, ale nie ma oznak uszkodzenia narządu docelowego;
  • Etapowi 2 towarzyszy klęska organów docelowych - mięsień sercowy jest przerośnięty, widoczne są zmiany w siatkówce oka, nerki cierpią;
  • W etapie 3 możliwe uderzeń, niedokrwienie mięśnia sercowego, patologicznych, zmienia się na dużych naczyń (tętniak aorty, miażdżyca tętnic).

Stopień nadciśnienia

Określenie stopnia GB jest ważne w ocenie ryzyka i rokowania i występuje na podstawie danych liczbowych dotyczących ciśnienia. Muszę powiedzieć, że normalne wartości ciśnienia krwi mają również inne znaczenie kliniczne. Tak więc liczba ta wynosi 120/80 mm Hg. Art. jest rozważany optymalny, normalny będzie ciśnienie w zakresie 120-129 mm Hg. Art. skurczowe i 80-84 mm Hg. Art. rozkurczowy. Wartości ciśnienia wynoszą 130-139 / 85-89 mm Hg. Art. nadal leżą w granicach normy, ale zbliżają się do granicy z patologią, dlatego nazywają się "wysoki-normalny", A pacjentowi można powiedzieć, że ma podwyższone normalne ciśnienie. Wskaźniki te można uznać za pre-patologię, ponieważ ciśnienie wzrasta tylko o kilka milimetrów.

Od momentu, gdy ciśnienie krwi osiągnęło 140/90 mm Hg. Art. możesz już mówić o obecności choroby. Z tego indeksu ustalane są odpowiednie stopnie nadciśnienia:

  • 1 stopień nadciśnienia (GB lub AH 1 pozycji w diagnozie) oznacza wzrost ciśnienia w zakresie 140-159 / 90-99 mm Hg. Art.
  • 2 stopień GB towarzyszy liczbie 160-179 / 100-109 mm Hg. Art.
  • Przy 3 stopniach GB ciśnienie wynosi 180/100 mm Hg. Art. i wyżej.

Zdarza się, że wzrost ciśnienia skurczowego wynosi 140 mm Hg. Art. i powyżej, podczas gdy rozkurczowe kłamstwa mieszczą się w granicach normalnych wartości. W tym przypadku mówimy o izolowana postać skurczowa choroba nadciśnieniowa. W innych przypadkach wskaźniki skurczowego i rozkurczowego ciśnienia odpowiadają różnym stopniem zaawansowania choroby, wówczas lekarz dokonuje diagnozy na korzyść wyższego stopnia, nie ma znaczenia, czy wyciągnięte zostaną wnioski dotyczące ciśnienia skurczowego czy rozkurczowego.

Najdokładniejsze rozpoznanie stopnia nadciśnienia tętniczego jest możliwe w przypadku nowo zdiagnozowanej choroby, gdy nie przeprowadzono jeszcze żadnego leczenia, a pacjent nie przyjmował leków przeciwnadciśnieniowych. W procesie terapii liczby spadają, a gdy zostanie zniesione, wręcz przeciwnie, może gwałtownie wzrosnąć, więc nie jest już możliwa odpowiednia ocena stopnia.

Pojęcie ryzyka w diagnozie

Nadciśnienie jest niebezpieczne z powodu powikłań. Nie jest tajemnicą, że przytłaczająca większość pacjentów umiera lub staje się niepełnosprawna nie z samego faktu wysokiego ciśnienia krwi, ale z ostrych naruszeń, do których prowadzi.

Krwotoki w mózgu lub martwica niedokrwienna, zawał mięśnia sercowego, niewydolność nerek to najbardziej niebezpieczne stany wywołane wysokim ciśnieniem krwi. W związku z tym, dla każdego pacjenta po dokładnym zbadaniu Ryzyko jest identyfikowane w diagnozie na rycinach 1, 2, 3, 4. Tak więc diagnoza opiera się na stopniu nadciśnienia i ryzyku powikłań naczyniowych (np. Stopień 2 / stopień AH / GB, ryzyko 4).

Kryteria stratyfikacji ryzyka dla pacjentów z nadciśnieniem, chorobami zewnętrznymi, obecnością innych chorób i zaburzeń metabolicznych, zaangażowaniem narządów docelowych, towarzyszącymi zmianom narządów i układów.

Głównymi czynnikami ryzyka, które wpływają na prognozę, są:

  1. Wiek pacjenta wynosi 55 lat dla mężczyzn i 65 lat dla kobiet;
  2. Palenie;
  3. Zaburzenia metabolizmu lipidów (nadmiar normy cholesterolu, lipoproteiny o niskiej gęstości, redukcja frakcji lipidowych o dużej gęstości);
  4. Obecność w rodzinie patologii układu sercowo-naczyniowego wśród krewnych młodszych niż 65 i 55 lat odpowiednio dla kobiet i mężczyzn;
  5. Nadmierna waga ciała, gdy obwód brzucha przekracza 102 cm u mężczyzn i 88 cm u przedstawicieli słabej połowy ludzkości.

Czynniki te są uważane za podstawowe, ale wielu pacjentów z AH cierpi na cukrzycę, upośledzoną tolerancję glukozy, prowadzą siedzący tryb życia, mają odchylenia od układu krzepnięcia jako wzrost stężenia fibrynogenu. Czynniki te są brane pod uwagę dodatkowe, również zwiększenie prawdopodobieństwa powikłań.

narządy docelowe i konsekwencje GB

narządy docelowe zmiany charakteryzują AG z 2. etapu i jest ważnym kryterium, które określa ryzyko, więc badanie pacjenta obejmuje EKG, USG serca, aby określić stopień przerostu swoich mięśni, krwi i moczu na wskaźniki czynności nerek (kreatynina, białko).

Przede wszystkim serce cierpi na wysokie ciśnienie krwi, które popycha krew do naczyń krwionośnych ze zwiększoną siłą. Gdy tętnice i tętniczki zmieniają się, gdy ich ściany tracą swoją elastyczność, a lumenów łączą się, obciążenie na serce stopniowo wzrasta. Cecha charakterystyczna, która jest brana pod uwagę przy ryzyku stratyfikacji przerost mięśnia sercowego, które można podejrzewać za pomocą EKG ustawionego za pomocą ultradźwięków.

Zajęcie nerki jako narządu docelowego wskazuje wzrost kreatyniny we krwi i moczu, pojawienie się albuminy białkowej w moczu. Wśród AG zagęszczania ścianek dużych tętnicach, tablice się, że możliwe jest wykrywanie za pomocą ultradźwięków (szyjnej, tętnicy ramienno).

Trzeci etap choroby nadciśnieniowej występuje z towarzyszącą patologią, to znaczy z nadciśnieniem. Wśród chorób związanych z najważniejszych dla przewidywania udar, przejściowy atak niedokrwienia, dusznicy bolesnej i zawału mięśnia sercowego, nefropatię z cukrzycy, niewydolności nerek, retinopatia (choroba siatkówki), ze względu na nadciśnienie.

Czytelnik prawdopodobnie zrozumie, że nawet każdy może samodzielnie określić stopień GB. Nie będzie to trudne, wystarczy zmierzyć ciśnienie. Wtedy można myśleć o obecność pewnych czynników ryzyka uwzględnić wiek, płeć, parametrów laboratoryjnych, EKG, USG, itd.. W ogóle, wszystko powyższe.

Na przykład, pacjent odpowiada ciśnieniu nadciśnienia 1 stopnia, ale doznał udaru mózgu, to ryzyko będzie maksymalna - 4, nawet jeżeli skok - jedynym problemem oprócz nadciśnienia. Jeżeli ciśnienie odpowiada pierwszego lub drugiego stopnia, a wśród czynników ryzyka można wymienić tylko palenie i wiek na tle dość dobrym zdrowiu, wówczas ryzyko będzie umiarkowana - PL 1 łyżka. (2 pozycje), ryzyko 2.

Dla jasności zrozumienia, co oznacza wskaźnik ryzyka w diagnozie, możesz wszystko zredukować do małej tabeli. Po ustaleniu stopnia i "zliczeniu" powyższych czynników, można określić ryzyko wypadków naczyniowych i powikłań nadciśnienia tętniczego u konkretnego pacjenta. Rysunek 1 oznacza niskie ryzyko, 2 umiarkowane, 3 wysokie, 4 bardzo wysokie ryzyko powikłań.

Niskie ryzyko oznacza prawdopodobieństwo wystąpienia incydentów naczyniowych wynosi nie więcej niż 15%, średni - 20% wyższe ryzyko powikłań rozwijających sugeruje trzecia pacjentów w tej grupie, na bardzo wysokie ryzyko powikłań podlega ponad 30% pacjentów.

Manifestacje i komplikacje GB

Przejawy nadciśnienia są określane przez stadium choroby. W okresie przedklinicznym pacjent czuje się dobrze, a tylko wskazania tonometru mówią o rozwijającej się chorobie.

Jako progresję zmian w naczyniach krwionośnych i serca, objawy ból głowy, osłabienie, zmniejszenie wydajności, okresowe zawroty głowy, objawy wzrokowe w postaci widoku łagodzenia, migające „leci” w jego oczach. Wszystkie te objawy nie są wyrażone stabilnym przebiegiem patologii, ale w momencie rozwoju kryzysu nadciśnieniowego klinika staje się jaśniejsza:

  • Silny ból głowy;
  • Hałas, dzwonienie w głowie lub uszach;
  • Ciemność w oczach;
  • Ból w sercu;
  • Skrócenie oddechu;
  • Hyperemia twarzy;
  • Podekscytowanie i poczucie strachu.

Nadciśnieniem kryzysy wywołane przez sytuacje stresowe, zmęczenie, stres, picie kawy i napojów alkoholowych, więc pacjenci już rozpoznaną powinien unikać takich skutków. Na tle kryzysu nadciśnieniowego zwiększa się dramatycznie prawdopodobieństwo powikłań, w tym zagrożenia życia:

  1. Krwotok lub zawał mózgu;
  2. Ostra encefalopatia nadciśnieniowa, ewentualnie z obrzękiem mózgu;
  3. Obrzęk płuc;
  4. Ostra niewydolność nerek;
  5. Zawał serca.

Jak prawidłowo mierzyć ciśnienie?

Jeśli istnieją powody, by podejrzewać wzrost ciśnienia krwi, pierwszą rzeczą, którą zrobi specjalista, jest zmierzenie tego. Do niedawna uważano, że wartości ciśnienia krwi mogą normalnie różnić się na różnych rękach, ale, jak pokazała praktyka, nawet różnica 10 mm Hg. Art. może powstać z powodu patologii naczyń obwodowych, dlatego należy traktować ostrożnie różne naciski na prawą i lewą dłoń.

Aby uzyskać najbardziej wiarygodne dane, zaleca się mierzenie ciśnienia trzykrotnie na każdej dłoni w małych odstępach czasu, ustalanie każdego otrzymanego wyniku. Najbardziej poprawne u większości pacjentów są najniższe uzyskane wartości, ale w niektórych przypadkach od pomiaru do pomiaru wzrasta ciśnienie, co nie zawsze przemawia za nadciśnieniem.

Szeroki wybór i dostępność urządzeń do pomiaru ciśnienia pozwala na monitorowanie go w szerokim zakresie osób w domu. Zazwyczaj pacjenci z nadciśnieniem tętniczym mają w zasięgu ręki tonometr domowy, więc jeśli czują się gorzej, natychmiast mierzą ciśnienie krwi. Należy jednak zauważyć, że oscylacje są możliwe i absolutnie zdrowych osób bez nadciśnienia, więc gdy przekroczone normy nie powinny być traktowane jako choroba, oraz ustalenie rozpoznania nadciśnieniem tętniczym ciśnieniem choroby powinny być mierzone w różnym czasie, w różnych warunkach i wielokrotnie.

W diagnozie nadciśnienia tętniczego istotne są wartości ciśnienia krwi, dane EKG i wyniki osłuchiwania serca. Podczas słuchania można określić szum, wzmocnić tony, arytmię. EKG, począwszy od drugiego etapu, pokaże oznaki stresu na lewym sercu.

Leczenie nadciśnienia pierwotnego

Aby skorygować zwiększone ciśnienie, opracowano schematy leczenia, w tym preparaty różnych grup i różne mechanizmy działania. Ich połączenie i dawkowanie wybiera lekarz indywidualnie biorąc pod uwagę stadium, współistniejącą patologię, odpowiedź nadciśnienia na konkretny lek. Po rozpoznaniu GB jest ustawiony na początku leczenia, lekarz zaproponuje środki non-lek środki, które znacznie zwiększają skuteczność środków farmakologicznych, a czasami może zmniejszyć dawkę leku lub odrzucić przynajmniej niektóre z nich.

Przede wszystkim zaleca się normalizację reżimu, wykluczenie stresów, zapewnienie aktywności ruchowej. Dieta ma na celu ograniczenie spożycia soli i płynów, z wyłączeniem alkoholu, kawy i stymulowanie układu nerwowego napojów i substancji. Przy dużej wadze powinno ograniczyć kalorie, zrezygnować z tłustych, mącznych, smażonych i pikantnych.

Nielecznicze środki w początkowym stadium nadciśnienia mogą dać tak dobry efekt, że potrzeba przepisywania leków zniknie sama. Jeśli te środki nie działają, lekarz przepisuje odpowiednie leki.

Celem leczenia nadciśnienia tętniczego jest nie tylko obniżenie ciśnienia krwi, ale także wyeliminowanie jego przyczyny, jeśli to możliwe.

W leczeniu GB tradycyjnie stosować leki hipotensyjne następujące grupy:

Każdego roku rosnąca lista leków, które obniżają ciśnienie krwi, a jednocześnie stają się bardziej skuteczne i bezpieczne, przy mniejszej ilości działań niepożądanych. Na początku leczenia jeden lek jest przepisywany w minimalnej dawce, a przy braku skuteczności można go zwiększyć. Jeśli choroba postępuje, ciśnienie nie utrzymuje się na akceptowalnych wartościach, następnie do drugiej grupy dodaje się drugą z drugiej grupy. Obserwacje kliniczne pokazują, że efekt jest lepszy w przypadku terapii skojarzonej niż w przypadku podawania jednego leku w maksymalnej ilości.

Ważnym czynnikiem przy wyborze schematu leczenia jest zmniejszenie ryzyka powikłań naczyniowych. Stwierdzono zatem, że niektóre kombinacje mają bardziej wyraźny "ochronny" wpływ na narządy, podczas gdy inne umożliwiają lepszą kontrolę ciśnienia. W takich przypadkach specjaliści preferują kombinację leków, które zmniejszają prawdopodobieństwo powikłań, nawet jeśli wystąpią codzienne wahania ciśnienia krwi.

W wielu przypadkach konieczne jest wzięcie pod uwagę współistniejącej patologii, która wprowadza własne poprawki do schematów leczenia GB. Na przykład mężczyznom z gruczolakiem prostaty przydzielono alfa-blokery, które nie są zalecane do stałego stosowania w celu zmniejszenia ciśnienia u innych pacjentów.

Najpowszechniej stosowane inhibitory ACE, blokery kanału wapniowego, które są przepisywane zarówno młodym, jak i starszym pacjentom, z towarzyszącymi lub nie współistniejącymi chorobami, diuretykami, sartanami. Preparaty tych grup są odpowiednie do wstępnego leczenia, które można następnie uzupełnić trzecim lekiem o różnym składzie.

Inhibitory ACE (kaptopryl, lizynopryl) zmniejszają ciśnienie krwi, a jednocześnie mają działanie ochronne przeciwko nerkom i mięśniu sercowym. Są one preferowane u młodych pacjentów, kobiety stosujące hormonalne środki antykoncepcyjne, są wykazane w cukrzycy dla pacjentów w wieku.

Diuretyki nie mniej popularne. Skutecznie obniżyć ciśnienie krwi, hydrochlorotiazyd, chlortalidon, torasemid, amiloryd. Aby zmniejszyć działania niepożądane, są one połączone z inhibitorami ACE, czasami - "w jednej tabletce" (enap, berlipril).

Beta-blokery (sotalol, propranolol, anaprilin) ​​nie są pierwszorzędową grupą z AH, ale są skuteczne z równoczesną patologią serca - niewydolnością serca, tachykardią, chorobą niedokrwienną.

Blokery kanału wapniowego często przepisywany w połączeniu z inhibitorami ACE, są one szczególnie dobre w astmie oskrzelowej, w połączeniu z nadciśnieniem, ponieważ nie powodują skurcz oskrzeli (Valium, nifedypina, amlodypina).

Antagoniści receptora angiotensyny (losartan, irbesartan) jest najczęściej przepisywaną grupą leków przeciw nadciśnieniu. Skutecznie obniżają ciśnienie, nie powodują kaszlu jak wiele inhibitorów ACE. Ale w Ameryce są szczególnie powszechne ze względu na zmniejszone ryzyko choroby Alzheimera o 40%.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego ważne jest nie tylko wybranie skutecznego schematu leczenia, ale także przyjmowanie leków przez długi czas, nawet na całe życie. Wielu pacjentów uważa, że ​​po osiągnięciu prawidłowych wartości ciśnienia leczenie można zatrzymać, a pigułki są już chwycone w czasie kryzysu. Wiadomym jest, że niesystematyczne stosowanie leków hipotensyjnych jest jeszcze bardziej szkodliwe dla zdrowia niż bez leczenia, więc poinformować pacjenta o czasie trwania leczenia - jeden z najważniejszych problemów zdrowotnych.

Nadciśnienie tętnicze, co to jest? Stopnie ryzyka, rodzaje, objawy i leczenie, rokowanie

Szybka nawigacja po stronie

Prawdopodobnie nie ma innej tak powszechnej choroby ludzkiej na świecie, jak nadciśnienie. Istnieje pewien rodzaj "pułapki": im bardziej ktoś chce żyć, tym starszy, a im jest starszy, tym więcej może podnosić ciśnienie krwi.

Tak więc, co piąty dorosły człowiek cierpi na nadciśnienie tętnicze, tylko w Rosji jest rozpowszechniany przez prawie 25 milionów ludzi. To jest kolosalna figura.

  • Gdy osoba osiąga wiek 75 lat i starszych, częstość występowania nadciśnienia tętniczego (AH) sięga 50% lub więcej.

Wiadomo, że po raz pierwszy ciśnienie krwi i jego wartość zostały zmierzone przez angielskiego lekarza Steve'a Hellsa, w roku narodzin MV Łomonosowa, czyli w 1711 roku. To była niebezpieczna procedura, która wymagała rozwarstwienia tętnicy i mogła być użyta tylko w ekstremalnych przypadkach, na przykład przy już istniejącej traumie bojowej. Ponadto każda taka interwencja była obarczona potencjalną infekcją, która w tym czasie dopiero zaczęła być odgadywana.

Prawdziwy "boom" w definicji ciśnienia krwi rozpoczął się po błyskotliwym otwarciu przez rosyjskiego lekarza Korotkowa zasady pośredniego określania poziomu ciśnienia na tętnicy promieniowej. Jego zasady i demonstracja były tak proste i doskonałe, że autorytatywna komisja do zaakceptowania wynalazku, składająca się z czcigodnych lekarzy i inżynierów, nie zadała Korotkowowi żadnego pytania.

Pierwsze dane, które pojawiły się na początku lat 20-tych, zaczęły świadczyć, że nadciśnienie tętnicze z jego długim przebiegiem prowadzi do rozwoju chorób sercowo-naczyniowych. Rozwój podstawowej wiedzy o nadciśnieniu został powstrzymany przez II wojnę światową. Dopiero w latach pięćdziesiątych XX wieku diuretyki tiazydowe zaczęto wprowadzać w praktykę terapeutów i kardiologów, z których wielu (zwłaszcza tych pierwszych) uważa się obecnie za "prymitywne" leki.

Co to jest ta patologia, która prowadzi do najczęstszych powikłań, zawału serca i udaru mózgu i jest przyczyną znaczącego spadku jakości życia?

Nadciśnienie tętnicze - co to jest?

Nadciśnienie to... "Haczyk" jest ukryty od samego początku. Niemożliwe jest dokładne zdefiniowanie tej choroby, ponieważ wskaźniki ciśnienia różnią się znacznie w populacji. Ryzyko wzrostu patologii układu sercowo-naczyniowego jest tak "gęste" na odpowiedniej krzywej jest zbliżone do wzrostu ciśnienia tętniczego, które jest trudne do "wyizolowania" i pokazania granicy.

Ale lekarze nadal znajdowali wyjście, a odpowiedź brzmi: "co to jest?" Nadciśnienie tętnicze to poziom ciśnienia tętniczego, który prowadzi do znacznego wzrostu chorób sercowo-naczyniowych, aw leczeniu tym ryzyko spada.

Po licznych badaniach wykorzystujących statystykę matematyczną stwierdzono, że nadciśnienie "zaczyna" od wartości 140/90 i więcej mm. gt; przy stale podwyższonej presji.

Nadciśnienie i nadciśnienie. Czy istnieje różnica?

W literaturze zagranicznej nie ma różnicy między tymi pojęciami. A w publikacjach krajowych taka różnica istnieje, ale nie jest fundamentalna i bardziej historyczna. Wyjaśnijmy to na prostych przykładach:

  • Kiedy pacjent po raz pierwszy ujawnia wzrost ciśnienia krwi jakiegokolwiek rodzaju, jest narażony na pierwotną diagnozę "zespołu nadciśnienia tętniczego". W żadnym wypadku nie oznacza to, że trzeba natychmiast rozpocząć leczenie pacjenta, a lekarze mogą "spocząć na laurach". Oznacza to, że musisz szukać przyczyny;
  • W przypadku znalezienia określonej przyczyny (na przykład hormonu czynnego hormonalnie nadnerczy lub zwężenia naczyń nerkowych) u pacjenta rozpoznano nadciśnienie wtórne. To pośrednio wskazuje, że choroba ma przyczynę, która może zostać wyeliminowana;
  • W przypadku, gdy mimo wszystkich poszukiwań i analiz nie można było znaleźć przyczyny wzrostu ciśnienia, to wystawiono piękną diagnozę "istotnego" lub "elementarnego" nadciśnienia tętniczego. Od tej diagnozy jest już "w zasięgu" i "choroby nadciśnieniowej". Taka diagnoza brzmiała w ZSRR.

W związku z tym możliwe jest wprowadzenie "równego znaku" pomiędzy "nadciśnieniem tętniczym podstawowym", "chorobą hipertoniczną" i "nadciśnieniem tętniczym".

W literaturze zachodniej wszystko jest prostsze: jeśli to "nadciśnienie tętnicze" i nie ma wskazania, że ​​jest ono wtórne, na przykład opracowane na tle cukrzycy lub urazu, oznacza to nadciśnienie, którego przyczyna jest niejasna.

Przyczyny nadciśnienia tętniczego, czynniki ryzyka

Po pierwsze, wymieniamy warunki, które prowadzą do rozwoju wtórnego zespołu nadciśnienia, które lekarze próbują najpierw zidentyfikować i wykluczyć. Jest to możliwe w nie więcej niż 10% przypadków.

Głównymi przyczynami wzrostu ciśnienia wtórnego są naruszenia pracy nerek (50%), endokrynopatii (20%) i inne przyczyny (30%):

  • choroby miękiszowe nerki, na przykład, policycoza, zapalenie kłębuszków nerkowych (autoimmunologiczne, toksyczne);
  • choroby naczyń nerkowych (stenoza, miażdżyca, dysplazja);
  • ogólne choroby naczyniowe, na przykład rozwarstwienie aorty lub jego tętniak;
  • przerost nadnerczy, zespół Cohna, hiperaldosteronizm;
  • choroba i zespół Cushinga;
  • akromegalia, chromocytoma, przerost nadnerczy;
  • zaburzenia w tarczycy;
  • koarktacja aorty;
  • nienormalny, ciężki przebieg ciąży;
  • stosowanie leków, doustnych środków antykoncepcyjnych, niektórych leków, rzadkich chorób krwi.

Ogólnie należy stwierdzić, że nadciśnienie wtórne często występuje u młodych pacjentów, a także u pacjentów opornych na jakąkolwiek terapię.

W szczególności konieczne jest podkreślenie związku utrzymującego się wzrostu ciśnienia z przedłużonym przebiegiem cukrzycy typu 2.

Zwiększony nacisk wykryto w 43% przypadków u mężczyzn i 55% przypadków u kobiet powyżej 55 lat. U takich pacjentów przedwcześnie "starzenie się naczyń". Tracą elastyczność, stają się sztywniejsze, a to prowadzi do postaci, takiej jak izolowane nadciśnienie skurczowe. Insulina zwiększa "elastyczność" ściany naczyniowej, a oporność tkanek na nią pogarsza przebieg cukrzycy.

Stopnie nadciśnienia tętniczego, ryzyko

Przede wszystkim musisz znać wskaźniki normalnego ciśnienia: 110 odpowiednio.

Należy wyjaśnić, że obecnie zmieniły się podejścia do znaczenia różnych rodzajów nadciśnienia. Na przykład, przed, bardzo istotnym czynnikiem ryzyka było stale zwiększone ciśnienie rozkurczowe, "niższe".

Następnie, na początku 21 wieku, po gromadzeniu danych, ciśnienie skurczowe i pulsowe zaczęto uważać za znacznie ważniejsze w określaniu rokowania niż izolowane nadciśnienie rozkurczowe.

Klasyczne objawy nadciśnienia tętniczego to:

  • fakt obecności wzrostu ciśnienia podczas jego trójwymiarowego pomiaru w ciągu dnia;
  • ból w sercu;
  • duszność, zaczerwienienie twarzy;
  • uczucie ciepła;
  • drżenie w dłoniach;
  • migające "muchy" przed oczami;
  • bóle głowy;
  • hałas i dzwonienie w uszach.

W rzeczywistości są to objawy kryzysu sympatia-nadnercza, objawiającego się w szczególności wzrostem ciśnienia. Często występuje bezobjawowe nadciśnienie tętnicze.

Tak więc w naszych czasach istnieje wiele "izolowanych" skurczowych nadciśnienia tętniczego, na przykład związanych z cukrzycą, w których występują bardzo duże duże tętnice. Ale oprócz określenia wysokości nacisku, musisz określić ryzyko. Często można usłyszeć: od lekarza: "nadciśnienie tętnicze 3 stopień ryzyka 3" lub "nadciśnienie 1 stopień ryzyka". Co to znaczy?

Jak określić ryzyko i jego stopień za pomocą AH?

Którzy pacjenci są zagrożeni i co to jest? Chodzi o ryzyko rozwoju choroby sercowo-naczyniowej. Stopień ryzyka szacuje się zgodnie ze skalą Framingham, która jest wieloczynnikowym modelem statystycznym, który jest w dobrej zgodności z rzeczywistymi wynikami z dużą liczbą obserwacji.

Tak więc, aby wydedukować ryzyko, weź pod uwagę:

  • piętro - mężczyzna.
  • wiek (mężczyźni powyżej 55 lat i kobiety powyżej 65 lat);
  • poziom ciśnienia tętniczego,
  • nawyk palenia,
  • obecność nadmiernej masy ciała, otyłość brzuszna;
  • wysoki poziom cukru we krwi, obecność cukrzycy w rodzinie;
  • dyslipidemię lub podwyższony poziom cholesterolu w osoczu krwi;
  • obecność zawałów serca i udarów mózgu w wywiadzie lub w rodzinie;

Ponadto, normalny rozważny lekarz będzie określać poziom aktywności fizycznej osoby, jak również różne możliwości uszkodzenia narządów, które mogą wystąpić przy dłuższym wzrostu ciśnienia (tkanki mięśnia sercowego, nerek, naczyń krwionośnych siatkówki).

Jakie metody diagnostyczne mogą potwierdzić nadciśnienie tętnicze?

Rozpoznanie nadciśnienia tętniczego - potwierdzenie rozpoznania

W większości przypadków nadciśnienie wykrywa się podczas rutynowego pomiaru ciśnienia krwi. Dlatego wszelkie inne metody, nawet jeśli były bardzo ważne, mają znaczenie pomocnicze. Należą do nich:

  • Ogólna analiza moczu, do oznaczania czerwonych krwinek, białkomoczu i cylindurii. Białko w moczu jest ważnym objawem uszkodzenia nerek w nadciśnieniu;
  • Biochemiczne badanie krwi w celu oznaczenia mocznika, elektrolitów, glukozy we krwi i lipoprotein;
  • EKG. Ponieważ hipertrofia lewej komory jest niezależnym czynnikiem nadciśnienia, należy ją ustalić;

Inne badania, takie jak dopplerografia i badania, na przykład tarczycy, są wykonywane zgodnie ze wskazaniami. Wiele osób uważa, że ​​diagnoza jest trudna. Tak nie jest, znacznie trudniej jest znaleźć przyczynę wtórnego nadciśnienia.

Leczenie nadciśnienia, leków i zaleceń

"Nasi ludzie nie chodzą do piekarni po taksówkę." Osoba rosyjska uważa leczenie nielekowe (przy okazji, najtańsze) tylko zniewagę.

W takim przypadku, jeśli zacznie się lekarz mówi o „zdrowego stylu życia” i inne „dziwne”, a następnie stopniowo twarz pacjenta jest sporządzony, zaczyna się nudzić, a następnie pozostawia to z lekarzem, aby znaleźć specjalistę, który natychmiast „przepisać leki”, a jeszcze lepiej - "zastrzyki".

Niemniej jednak, aby rozpocząć leczenie "miękkiego" nadciśnienia tętniczego, konieczne jest wdrożenie zaleceń, a mianowicie:

  • zmniejszyć ilość chlorku sodu lub soli kuchennej, wchodząc do organizmu, do 5 g na dzień;
  • zmniejszyć ilość otyłości brzusznej. (Ogólnie rzecz biorąc, zmniejszenie masy ciała o zaledwie 10 kg u pacjenta o masie ciała 100 kg zmniejsza ryzyko całkowitej śmiertelności o 25%);
  • Zredukuj alkohol, zwłaszcza piwo i alkohole;
  • Zwiększ poziom aktywności fizycznej do średniej, szczególnie dla osób z początkowo niskim poziomem;
  • rzucić palenie, jeśli istnieje tak zły zwyczaj;
  • zacznij regularnie jeść błonnik, warzywa, owoce, pić świeżą wodę.

Wszystkie te zalecenia są niewątpliwie skuteczne u osób z łagodnym i granicznym nadciśnieniem tętniczym, ale nawet u pacjentów z dużą presją będą bez wątpienia przydatne.

Leki

Podawanie leków i leczenie nadciśnienia za pomocą leków leży całkowicie w gestii lekarza prowadzącego. Do głównych grup leków należą diuretyki, beta-blokery, blokery wapnia, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny.

Czasami stosuje się alfa-adrenoblaki, środki rozszerzające naczynia krwionośne.

Jaki system do wyznaczenia - mono-lek, lub ich kombinacja - decyduje lekarz. Ale w każdym przypadku lekarz powinien przypisać pełne badanie w celu określenia rodzaju wzrostu ciśnienia wtórnego, wraz z zaleceniami nielekowych po wykryciu zespołu nadciśnienie łagodne.

Rokowanie i powikłania nadciśnienia tętniczego

Terminowe rozpoznanie i leczenie nadciśnienia tętniczego ma na celu nie tylko znormalizowanie liczby ciśnień, ale także znaczące zmniejszenie ryzyka powikłań. Takie bezpośrednie komplikacje obejmują takie choroby i stany, jak:

  • dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego i przerost lewej komory;
  • choroby mózgowo-naczyniowe: udary, przemijające ataki niedokrwienne, otępienie i rozwój encefalopatii nadciśnieniowej;
  • występowanie chorób naczyniowych, takich jak tętniak aorty i obwodowe zamknięcie naczyń;
  • pojawienie się encefalopatii nadciśnieniowej i pojawienie się postępującej niewydolności nerek.

Wszystkie te choroby, zwłaszcza zawały i udary, są "przywódcami" śmiertelności w naszych czasach. Chociaż znaczny odsetek pacjentów może mieć nadciśnienie przez wiele lat bez jakiegokolwiek objawu, ale może istnieć złośliwy przebieg choroby, charakteryzujący się takimi objawami, jak postępująca utrata widzenia, ból głowy, splątanie.

Może zaburzać napady padaczkowe, nudności, wymioty. Podobne objawy są charakterystyczne dla łączenia objawów mózgowych, związanych ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym i wymagają pilnej hospitalizacji.

Podsumowując, muszę powiedzieć, że staraliśmy się uczynić artykuł przydatny dla osoby, która chce zostać przetestowane i znaleźć najlepszy sposób, aby zachować zdrowie bez leków, zważywszy, że na nadciśnienie jest najlepiej nadaje fakt - łatwiej jest zapobiegać niż leczyć.

Więcej Informacji Na Temat Statków