Co to jest zespół Lerisha, przyczyny, objawy i leczenie

Z tego artykułu dowiesz się, czym jest syndrom Lerisha. W tej patologii zmiana aorty wiąże się z częściowym zachodzeniem na siebie (okluzowaniem) światła. Zespół ten prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi w obszarze miednicy i kończynach dolnych. Główną metodą leczenia jest chirurgiczne.

Zespół Lerisha nazywa się zespołem objawów, który występuje, gdy aorta jest zwężona (zwężona) w części brzusznej i częściowo zamyka światło naczynia (okluzja).

Strefa bifurkacji to miejsce podziału aorty na tętnice biodrowe, krew zaopatrująca małe miednice i kończyny dolne

Patologiczny proces może rozprzestrzenić się na tętnice biodrowe, dlatego zespół ten jest czasami nazywany niedrożnością aortalno-biodrową. Opisali triada objawów (chromanie przestankowe, brak impulsu nóg, impotencja), charakterystyczny dla tego uszkodzenia aorty, francuski chirurg Leriche w 1923 okluzji tętnicy prowadzącą do przewlekłego niedokrwienia kończyn. Pogorszenie ukrwienia może prowadzić do martwicy tkanek kończyn i amputacji. Innym poważnym problemem związanym z tym zespołem jest rozwój impotencji.

W większości przypadków choroba stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Zachowawcze leczenie patologii jest często nieskuteczne, znacznie lepszy efekt uzyskuje się w wyniku interwencji chirurgicznych. Po operacji można przywrócić przepływ krwi, który utrzymuje się przez kilka lat.

Zespół Lerish jest leczony przez chirurgów naczyniowych. Najczęstszą przyczyną patologii są zmiany miażdżycowe aorty, dlatego najlepsze wyniki można osiągnąć, stosując jednocześnie miażdżycę, przepisaną przez kardiologa lub terapeuty.

Przyczyny zespołu Lerisha

Zespół Lerisha, jak sama nazwa wskazuje, nie jest chorobą niezależną. Łączy w sobie objawy właściwe okluzyjnym zmianom aortalnym. Taka patologia może być spowodowana różnymi przyczynami:

  • miażdżyca aorty (około 90-95%);
  • niespecyficzne aortoarteriit (5%) - zapalenie naczyń aorty i duży, co prowadzi do zgrubienia ścianki, zwężenia światła naczynia i zaburzenia ukrwienia organów i kończyn;
  • zakrzepica po urazie lub zatorowości.

Przewlekłe uszkodzenia okluzyjne aorty są czasami związane z wrodzonymi patologiami:

  • niedorozwój aorty (hipoplazja);
  • dysplazja tętnic biodrowych (defekty w tworzeniu naczyń krwionośnych).

W przypadku miażdżycy stwierdza się maksymalne zmiany w strefie bifurkacji (rozwarstwienie aorty w tętnice biodrowe, krew zaopatrująca miednicę mniejszą i kończyny dolne). Może być widoczne zwapnienia ściany aorty i tętnice (downstream osadzanie wapnia i, w konsekwencji, uszczelnienie oraz zmniejszenia elastyczności), często wykazują zakrzepicy ściennego. Aortoartiitis charakteryzuje się znacznym pogrubieniem ścian aorty o charakterze zapalnym. W tej chorobie ściany aorty często ulegają zwapnieniu.

W wyniku pogorszenia przepływu krwi do miednicy i nóg, mikrokrążenie pogarsza się, a procesy metabolizmu tkankowego są zakłócone. Na początku procesu patologicznego włączono mechanizmy kompensujące zmniejszenie przepływu krwi w kończynach, w miarę postępu patologii, nasila się niedokrwienie (pogorszenie dopływu krwi i dostarczanie tlenu do tkanek).

Ponieważ najczęściej zespół Lerisha powstaje w wyniku procesów miażdżycowych, pierwsze objawy kliniczne występują głównie w wieku dorosłym - ponad 40 lat. U mężczyzn patologia występuje częściej niż u kobiet. Szczytowa częstość jest obserwowana w szóstej dekadzie życia.

Czerwona strzałka wskazuje całkowitą okluzję aorty podnerkowej z zakrzepem, który rozciąga się do tętnic biodrowych (żółte strzałki). Biała strzałka - początek zwapnienia w ścianie naczynia.

Objawy patologii

Możliwe jest zasugerowanie rozwoju zespołu Lerisha w obecności triady podstawowych objawów, w tym:

  1. Przypadkowe chromanie (przerywane).
  2. Niemożliwość określenia pulsu na kończynach dolnych.
  3. Impotencja.

Chromanie przestankowe jest konsekwencją przewlekłej niewydolności krążenia w kończynach. Pierwszym objawem klinicznym u pacjentów z zespołem jest ból w mięśniach goleni podczas długiego spaceru.

Objawy niedokrwienia kończyn dolnych zależą od stadium:

  • W pierwszym etapie ból nóg jest zakłócany znacznymi obciążeniami - chodzenie ponad 1 km. Ten etap nazywany jest także przedklinicznym, ponieważ objawy choroby na tym etapie są minimalne.
  • W przypadku progresji patologii tworzą się stadia 2A i 2B. Jeżeli bóle są przyczepione podczas chodzenia powyżej 200 m, to jest to około 2A, w przypadku słabej tolerancji chodu na krótszą odległość, etap 2B jest etapem niedokrwienia kończyn.
  • Trzeci etap charakteryzuje się bólem, który występuje, gdy chodzenie ma mniej niż 25 m, a nawet w przypadku braku ruchu, a także w nocy.
  • Ostatni, czwarty etap charakteryzuje się zaburzeniami troficznymi: wrzodziejące zmiany, obszary martwicy, zgorzel.

Już w początkowej fazie pacjent może być zaniepokojony innymi objawami niedokrwienia: chłodem, uczuleniem skóry, bladością, łamliwymi paznokciami, łuszczeniem się skóry, wypadaniem włosów, zwiększonym poceniem się nóg. Dla przybliżonej oceny nasilenia zaburzeń niedokrwiennych wykonuje się próbkę podeszwową. Noga jest podniesiona pod kątem 45 °. W przypadku niedokrwienia stopa staje się blada w ciągu zaledwie kilku sekund. Szybkość blanszowania ocenia się na podstawie stopnia zaburzeń niedokrwiennych.

Podczas badania zespół Lerisha objawia się bladą skórą nóg, w stadium 4 pojawiają się wrzodziejące zmiany martwicze. Kiedy czujesz, że kończyny są zimne, nie możesz określić tętna na tętnicach udowych, pulsacji aorty na poziomie pępka. Osłuchiwanie (słuchanie) tętnicy udowej w okolicy fałdu pachwinowego i aorty brzusznej pozwala na określenie oscylacji dźwięku, które pokrywają się z fazą skurczu serca (szmer skurczowy). Te objawy są charakterystyczne dla zespołu Lerisha. W tej patologii nie można określić ciśnienia tętniczego na nogach.

Nogi pacjenta z zespołem Lerisha

Objawy zależą od dominującej lokalizacji okluzji aorty. Istnieją 3 poziomy okluzji:

  1. Niski, gdy niedrożność do przepływu krwi jest obecna w strefie bifurkacji (dzielącej tętnice biodrowe) poniżej miejsca dolnej tętnicy krezkowej.
  2. Średnia - strefa zamknięta rozprzestrzenia się nad tą stroną.
  3. Wysokie uczucie aorty nie dochodzi do ujścia tętnic nerkowych lub jest praktycznie na ich poziomie.

Przy dużej okluzji ból jest niepokojący w mięśniach pośladkowych, w okolicy lędźwiowej, wzdłuż tylnych kończyn bioder. Takie chromanie przestankowe nazywa się wysokim. Jednocześnie obserwuje się spadek temperatury kończyn, uczucie drętwienia. Hipotrofię mięśniową można zauważyć w związku z niedostatecznym zaopatrzeniem w krew.

Przy wysokiej zgryzie często rozwija się nadciśnienie często związane z chorobą tętnicy nerkowej (naczyniową). Ten zespół z przewlekłą niedrożnością aorty występuje dość często - około 38% przypadków. Mniej powszechne są objawy związane z niedokrwieniem narządów płciowych (23%), jeszcze rzadziej są to objawy niedokrwienia układu trawiennego (9%) i rdzenia kręgowego (tylko 2%).

Stopień zaawansowania patologii zależy od wieku pacjentów. Szybsze wskaźniki są charakterystyczne dla młodych pacjentów cierpiących na ten zespół. Patologia objawiająca się po 60 latach często rozwija się wolniej niż w ciągu 40-50 lat. W każdym razie zespół Lerisha wymaga użycia radykalnych metod medycznych. Tylko interwencja chirurgiczna może wyeliminować okluzję aorty i zapobiec poważnym powikłaniom.

Leczenie zespołu Lerisha

Główną metodą zwalczania zespołu Lerisha jest leczenie chirurgiczne. Zastosowanie nowoczesnych metod pozwala osiągnąć korzystne wyniki leczenia przez odpowiednio długi czas. Całkowite wyleczenie niedrożności miażdżycowej aorty nie może zostać osiągnięte, ale kombinacja tradycyjnych lub wewnątrznaczyniowych * metod chirurgicznych i leczenia zachowawczego poprawi jakość życia i znacznie przedłuży życie pacjentów.

* W przypadku interwencji wewnątrznaczyniowych dostęp do patologicznie zmienionego miejsca aorty i innych tętnic następuje poprzez niewielkie nakłucie skóry. Cewnik i specjalne instrumenty są prowadzone wzdłuż statku do strefy interwencyjnej. Operacja wykonywana jest pod kontrolą RTG.

Leczenie zachowawcze stosuje się tylko w stadium 1 i 2A niedokrwienia.

  • W przypadku miażdżycy, która jest główną przyczyną tego zespołu, ważne jest, aby wyeliminować lub zmniejszyć wpływ zmiennych czynników ryzyka choroby i jej powikłań.
  • Poza leczeniem farmakologicznym stosuje się metody niefarmakologiczne: dietę, przestrzeganie reżimu, fizjoterapię, ćwiczenia fizjoterapeutyczne, leczenie sanatoryjne.
  • Ważne jest, aby wyeliminować przyczyny skurczów naczyniowych: palenie, chłodzenie.

Zachowawcze metody terapii w zespole Lerisha

Metody i leki stosowane w terapii zachowawczej:

  • Leki rozszerzające naczynia krwionośne, holinolitiki, ganglioblokatory (no-sppa, nikoshpan, andekalin, padutin). Wymaga kursów leczenia trwających od 1 do 3 miesięcy.
  • Aby poprawić mikrokrążenie, należy przepisać rheopolyglucin, kwarantil, w celu zapobiegania zakrzepicy aspirynę.
  • Fizjoterapia: natlenianie hiperbaryczne, prądy diadynamiczne na kończynach i strefie lędźwiowej, kąpiele z siarkowodoru.
  • Leczenie sanatoryjne.

Interwencja chirurgiczna w patologii

Jeśli zespół Lerish 2B zostanie zdiagnozowany na etapie lub powyżej, pacjentów można poprawić tylko przez operację rekonstrukcyjną. W zależności od stanu aorty i tętnic biodrowych wybiera się jedną z interwencji chirurgicznych: endarterektomię, manewrowanie, resekcję z protetyką:

  1. Po endarterektomii, poprzez nacięcie naczynia usuwa się masę zakrzepową, blaszki miażdżycowe zwężają światło. Ściana naczynia jest zszyta lub pokryta "plastrem" z żyły pacjenta lub materiału syntetycznego.
  2. Podczas manewrowania sztuczna proteza jest zszywana powyżej i poniżej miejsca zamknięcia, zapewniając przepływ krwi wokół uszkodzonego obszaru naczynia. W zespole Lerisha wykonuje się zabieg pomostowania aortalno-udowego, łącząc aortę z tętnicą udową.
  3. Resekcja aorty z protezami odbywa się za pomocą kombinacji okluzji i ciężkiego zwężenia. W takim przypadku zmieniony obszar aorty zostaje zastąpiony specjalną protezą.

Przy wysokim ryzyku konwencjonalnych operacji chirurgicznych stosuje się interwencje wewnątrznaczyniowe: angioplastykę, stentowanie aorty i tętnic biodrowych. W przypadku angioplastyki balonowej cewnik z puszką dostarczany jest do zwężonej części tętnicy. Wstrzyknięcie powietrza do puszki pomaga wyeliminować zwężenie naczynia. Stentowanie polega na zainstalowaniu specjalnego szkieletu (stentu), który rozszerza wąski obszar i normalizuje przepływ krwi. W wielu przypadkach używana jest kombinacja obu metod.

Leczenie chirurgiczne nie odbywa się w obecności przeciwwskazań, które obejmują:

  • niedrożność tętnic kończyn (zdefiniowanych dla angiografii);
  • zawał serca lub udar mózgu (3 miesiące po ostrym etapie);
  • zgorzel stopy i dolnej nogi;
  • 3 etap niewydolności serca;
  • marskość wątroby;
  • niewydolność nerek;
  • guzy złośliwe.

Dobre wyniki w zespole Lerisha można uzyskać w 65-75% przypadków interwencji chirurgicznej, śmiertelność po zabiegu waha się między 2-13%.

Prognoza

W przypadku braku leczenia chirurgicznego prognoza na zespół Lerisha jest uważana za niekorzystną. Choroba postępuje szybko i często prowadzi do wymuszonej amputacji kończyn (około 25% pacjentów). Większość pacjentów otrzymujących tylko leczenie zachowawcze zostanie unieruchomionych w ciągu 2 lat. Od 3 lat wskaźnik przeżycia jest niski: około 40% z nich umiera w tym okresie z powodu powikłań choroby.

W przypadku patologii okluzyjnej aorty wyniki operacji rekonstrukcyjnych uważa się za względnie korzystne. U 70% operowanych pacjentów możliwe jest osiągnięcie zaniku objawów niedokrwienia i rehabilitacji do 10 lat. Zalety wyników zależą nie tylko od pomyślnej operacji, ale także od stanu krążenia obwodowego.

Zespół Lerish

Zespół Lerisha to nieczęsta diagnoza. Charakteryzuje się niedrożnością w dolnej części aorty brzusznej i jej dużych gałęziach. Najbardziej rozpowszechnione leczenie dotyczy pacjentów płci męskiej w wieku powyżej 50 lat.

Pochodzenie i rozwój

Przyczyną stanu przeszkody mogą być różne przyczyny:

  • wrodzone infekcje, przewężenia, niedorozwój;
  • nabyte wady.

Wrodzony jest niedorozwój aorty, powstawanie jej dysplazji włóknisto-mięśniowej w okresie wewnątrzmacicznym. Choroba nabyta wraz z wiekiem - stwardnienie tętnic, zakrzepica zakrzepowo-zatorowa, aortoartiitis. Najczęstszą przyczyną okluzji jest miażdżyca.

Choroba rozwija się w zależności od stopnia uszkodzenia aorty i gałęzi biodrowych. Z biegiem czasu dolne kończyny i narządy wewnętrzne znajdujące się w okolicy miednicy otrzymują coraz mniejszy dopływ krwi, tlenu i składników odżywczych. Obszary powyżej zwężenia są przeciążone, aw dolnych stopniowo rozwija się niedobór tlenu - niedokrwienie.

Po pierwsze, podczas intensywnego wysiłku fizycznego, później - przy niskich obciążeniach iw spoczynku ból pojawia się w dolnej części nóg.

Ciśnienie perfuzji w dalszym łożysku naczyniowym jest stale obniżane, zaburzenie mikrokrążenia prowadzi do zakłóceń i spowolnienia procesów metabolicznych w tkankach.

Naruszenie hemodynamiki może być częściowo skompensowane przez tworzenie zabezpieczeń.

Te boczne ścieżki przepływu krwi, tworzone stopniowo, częściowo zmniejszają niedokrwienie, zapewniając wypływ krwi z przeładowanych miejsc. Naczynie zastępcze może zacząć działać za kilka dni.

Najbardziej oczywistymi zmianami są syndrom wywołany miażdżycą, przejawiający się w obszarze podziału aorty oraz w miejscu odgałęzienia od tętnicy biodrowej.

  1. Osady wapnia (wapnienie) pojawiają się na wewnętrznych ścianach naczyń krwionośnych. Kalcynaty składają się z osób zabitych z powodu infekcji lub urazu tkankowego. Zwapnienie jest przyczyną kruchości naczyń, istnieje ryzyko ich zerwania z napięciem i zwiększonym ciśnieniem. Niemożliwe jest spłukanie i usunięcie kalcynatów z ciała.
  2. Innym zjawiskiem, które powoduje miażdżycę, jest zakrzepica ciemieniowa. W przypadku niespecyficznego zapalenia aortalii, aorta cierpi najbardziej. Na jego ściany wpływa wapnienie, miejsca zagęszczenia stanu zapalnego.

Opis kliniczny zależy od stopnia niedokrwienia, w każdym z nich jest cztery. Drugi stopień charakteryzuje się pojawieniem się chromania przestankowego, trzeciego stopnia - nasileniem bólu, bolesności i spoczynku. W czwartym etapie pojawiają się pierwsze zmiany martwicze.

Pierwsze przejawy

Początkowe objawy, zgodnie z odczuciami pacjenta, są czułością w kończynach dolnych podczas chodzenia, na wzniesieniu i na wprost. Chromanie przestankowe jest główną skargą wszystkich pacjentów, którzy szukają pomocy medycznej i mają zespół Lerisha.

Im niższa zmiana aortalna, tym mniej zmienia się jej przebieg, tym lepsza dekompensacja krążenia i łatwiejsze leczenie.

Im wyżej miejsce z przeszkodą, tym większy ból się rozprzestrzenia: dolną nogę, uda, pośladki.

Zjawisko to zostało nazwane wysokim chromaniem przestankowym. Pogorszenie krążenia krwi powoduje spowolnienie wzrostu paznokci nóg, utratę włosów na nich. Jedna trzecia pacjentów ma impotencję. Pogorszenie stanu zdrowia postępuje szybciej u młodszych pacjentów niż u mężczyzn w wieku powyżej 60 lat.

Diagnostyka

Do diagnozy używa się:

  • kontrola wzrokowa;
  • badanie instrumentalne;
  • słuchanie pracy narządów wewnętrznych.

Wizualnie następuje zmiana w kolorze skóry na kończynach dolnych, początkowy etap zaniku mięśni i spadek temperatury. Czwarty stopień niedokrwienia charakteryzuje się występowaniem wrzodów i ognisk martwicy. Gdy badanie tętnicy udowej tętnicy udowej nie jest badane.

Jeśli na brzuszną część aorty ma również wpływ niedrożność, nie ma również tętna w okolicy pępka. Słuchanie pozwala wykryć skurczowe szumy w fałdach pachwinowych. W przypadku diagnozy głównymi objawami są brak tętna w dotkniętych chorobą tętnicach i skurczowe hałasy.

Instrumentalne metody diagnostyczne - ultrasonografia, pomiar fluktuacji w wypełnianiu narządów wewnętrznych krwią (pletyzmografia), sfigmografia. Badania te pomagają ocenić wypełnienie przepływu krwi. Ultrasonografia pomaga ocenić przepływ krwi.

Wyraźny obraz krwi pozwala zobaczyć radiografię za pomocą środka kontrastowego. W przypadku podejrzenia o zespół Lerisha stosuje się angiografię jamy brzusznej, zanim zostanie przepisane leczenie.

Zaletą tej metody jest to, że pokazuje nie tylko aortę, ale także pobliskie naczynia. Aortografia pozwala zobaczyć miejsce uszkodzenia, jego nasilenie i zasięg.

Zaawansowane diagnozowania oparty na zacieranie endarteritis (przewlekłe uszkodzenia naczyń, co prowadzi do stopniowego zwężenie i ich uzupełnienia) lędźwiowego rwa kulszowa, uszkodzenie korzeni nerwów rdzeniowych kręgowego.

Jeśli dochodzi do zatarcia zapalenia wsierdzia, dotyczy to tylko naczyń goleni, pulsacja zostaje zatrzymana w tętnicy udowej. Skurczowy hałas z tą diagnozą jest nieobecny.

Taka diagnoza jest zwykle podawana mężczyznom w wieku poniżej 30 lat. W lędźwiowo-krzyżowym zapaleniu kołatki zespół bólowy jest intensywny w obszarze zewnętrznej powierzchni ud, niezwiązany z wysiłkiem fizycznym, tętnice są pulsującymi, skurczowymi hałasami.

Leczenie

W przypadku wykrycia pierwszego i drugiego stopnia niedokrwienia leczenie zachowawcze jest aktualne. Aby rozszerzyć zwężone naczynia użyj oznacza, że ​​rozszerzają je i obniżają ciśnienie krwi. Ta grupa blokująca zwoje i czynniki cholinolityczne.

Aby osiągnąć przedłużony efekt, leczenie jest zalecane przez 1-3 miesiące. Aby poprawić mikrokrążenie użyj kwasu acetylosalicylowego, curantylu.

Aby poprawić stan, zaleca się leczenie środków ludowej, procedury fizjoterapii. Skuteczne środki to ćwiczenia terapeutyczne, masaż, leczenie sanatoryjne. Środki ludowe w postaci dawek środka rozszerzającego naczynia krwionośne nie powinny być nadużywane.

Operacja jest konieczna, gdy rozpoznano niedokrwienie trzeciego i czwartego stopnia. Zespół Lerisha jest leczony tylko dwoma rodzajami operacji: operacją obejścia i endoprotezą. Jeśli wystąpił niedawno udar, niewydolność serca, całkowita niedrożność tętnic, operacja jest niemożliwa. Inne przeciwwskazania obejmują marskość wątroby i niewydolność nerek.

Prognoza

Jeśli zostanie wykonana operacja rekonstrukcyjna lub uzasadnione leczenie zachowawcze, znikną wszystkie objawy zespołu Lerish, przywrócona zostanie zdolność pacjenta do pracy. Efekt utrzymania dystalnego łóżka po operacji u większości pacjentów utrzymuje się przez co najmniej dziesięć lat.

Polecamy w ten sam sposób, zapoznajemy się z materiałem o miażdżycy kończyn dolnych.

Zespół Lerisha: przyczyny, objawy, taktyka leczenia

Ta naczyniowa patologia została po raz pierwszy opisana przez chirurga René Lerisha w 1923 roku, a syndrom został nazwany na jego cześć. Zespół Lerisha jest jednym z najczęstszych schorzeń okluzyjnych, charakteryzującym się zwężeniem i / lub całkowitym zablokowaniem naczyń tętniczych obszaru aortalno-biodrowego. W tej patologii można zaobserwować nie tylko zwężenie lub zamknięcie tętnic tej części układu krążenia, ale także różne kombinacje takich zmian naczyniowych. Na przykład zwężenie aorty brzusznej i zamknięcie jednej z tętnic biodrowych itp.

Kiedy zespół Leriche, słabe krążenie spowodowane zmianami naczyniowymi, co prowadzi do pojawienia się charakterystycznego triada objawów: brak tętna w tętnicach nóg, chromanie przestankowe i zaburzeń potencji. Ich nasilenie zależy od stopnia zwężenia lub długości zatykania tętnic, a ich występowanie występuje, gdy naczynia są zwężone o 60-70%. Nieleczona choroba może doprowadzić do amputacji chorej kończyny gangreny, ciężkich powikłań sercowo-naczyniowych, niepełnosprawności, a nawet śmierci pacjenta.

Zgodnie ze statystykami zespół Lerisha występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet i jest zwykle wykrywany w wieku 40-60 lat, ale w ostatnich latach wzrosła liczba młodszych pacjentów z taką chorobą. Eksperci uważają, że ten fakt wynika z nieodpowiedniego odżywiania, hipodynamii i uzależnienia od złych nawyków (szczególnie palenia).

W tym artykule zapoznasz się z przyczynami rozwoju, przejawami, etapami kursu, sposobami odkrywania i leczenia zespołu Lerisha. Informacje te pomogą ci z czasem podejrzewać początek rozwoju tej niebezpiecznej patologii naczyniowej, a podejmiesz właściwą decyzję o konieczności rozpoczęcia przez lekarza leczenia na czas.

Przyczyny i mechanizm rozwoju

Aby sprowokować rozwój zespołu Lerisha są zdolne do różnych chorób:

  • miażdżyca aorty;
  • miażdżyca naczyń kończyn dolnych;
  • Zespół Takayasu (niespecyficzne zapalenie aortoarti);
  • zakrzepica pourazowa;
  • zapychanie naczyń z zatorami;
  • Wrodzone wady rozwojowe aorty (niedoczynność lub aplazja);
  • dysplazja warstwy włóknisto-mięśniowej naczyń nóg.

Około 94% przypadków zespołu Lerisha rozwija się z powodu pojawienia się patologicznych zmian w naczyniach spowodowanych zmianami miażdżycowymi. Sprowokować rozwój tej choroby może być wiele czynników: nadmiernej konsumpcji żywności wysokiej cholesterolu (fast food, tłuszcze zwierzęce mieszane tłuszcze), siedzący tryb życia, niedobór snu, palenie tytoniu, otyłość, historii rodzinnej, cukrzyca, zmiany hormonalne w okresie menopauzy, etc..

Drugie miejsce (5%) wśród przyczyn zespołu Lerisha należy do takiej choroby, jak niespecyficzne zapalenie aorty. Podczas gdy naukowcy nie znaleźli dokładnych przyczyn rozwoju tej choroby, wiadomo, że syndromowi Takayasu towarzyszy początek procesów zapalnych w naczyniach dużego i średniego kalibru. W przypadku braku leczenia zapalenie prowadzi do zwężenia tętnic, a pacjent może rozwinąć zespół Lerisha.

Bezpośrednią przyczyną tego zespołu naczyniowego jest zwężenie lub całkowite zablokowanie naczyń w okolicy aortalno-biodrowej. Te zmiany naczyniowe są wywoływane przez wzrost płytek miażdżycowych, krzepnięcie skrzeplin lub zatorów. Następnie formacje te są przerośnięte tkanką łączną i zwapniałe. W rezultacie światło naczynia zwęża się, a następnie całkowicie zatyka.

Stopień uszkodzenia tętnic i zasięg zablokowanego obszaru określają nasilenie zaburzeń hemodynamicznych i nasilenie objawów zespołu Lerisha. Takie zmiany naczyniowe prowadzą do niedokrwienia narządów miednicy, dolnych części rdzenia kręgowego i tkanek kończyn dolnych. Początkowo objawy niedoboru ich ukrwienia pojawiają się tylko przy aktywności fizycznej, a wraz z pojawieniem się i spoczynkiem coraz częściej dochodzi do zwężenia i zatykania tętnic.

W przypadku długotrwałego niedokrwienia tkanek dostarczających krew do tętnic aortalno-biodrowych dochodzi do zaburzeń metabolicznych, prowadzących do pojawienia się owrzodzeń troficznych. Zwykle znajdują się one na stopach i palcach, a przy braku leczenia mogą wywoływać rozwój gangreny.

Objawy

W początkowym stadium rozwoju syndrom Lerisha odczuwa ból w mięśniach łydek podczas chodzenia. Na pewnym etapie zespół bólowy staje się tak intensywny, że osoba zaczyna utykać na zaatakowanej kończynie. Z reguły to właśnie pojawienie się chromania przestankowego jest powodem kontaktu z lekarzem.

Czasami zamknięcie tętnic występuje na średnim lub wyższym poziomie. W takich przypadkach ból pojawia się najpierw w okolicy pośladkowej, zewnętrznej powierzchni ud lub talii. Ta porażka tętnic prowadzi również do pojawienia się kulawizny, a objaw nazywa się "wysokim chromaniem przestankowym".

Oprócz bólu pacjenci z zespołem Lerisha zauważają pojawienie się następujących objawów:

  • skurcze mięśni nóg;
  • parestezje: uczucie pełzania, dreszcze, mrowienie, drętwienie nóg;
  • uczucie zimnych stóp;
  • blada skóra na kończynach dolnych;
  • ból ściskający w jamie brzusznej (w niektórych przypadkach).

Zwężenie światła lub zatkanie tętnic prowadzi do tego, że przy próbie odczuwania pulsu na nodze występuje tłumienie lub całkowity brak pulsacji.

W bardziej zaawansowanych stadiach skóra na nogach zmienia swój kolor, staje się sucha, łuszcząca się i mniej elastyczna. Z powodu wystąpienia zaburzeń metabolicznych, paznokcie zaczynają rosnąć wolniej, tracą blask, stają się matowe, łamliwe i przybierają brązowy kolor. Włosy na chorej kończynie stopniowo wypadają, a na niej mogą powstawać centra pełnego łysienia. Niedostateczne odżywianie podskórnej tkanki tłuszczowej i mięśniowej prowadzi do ich stopniowej atrofii.

Oprócz bolesnych i nieprzyjemnych doznań w nogach, połowa mężczyzn Leriche'a zespołem towarzyszy pogorszenie ukrwienia rdzenia kręgowego i miednicy, która objawia się w różnych zaburzeniach potencji - zmiany libido, zaburzenia erekcji. Następnie, z powodu przedłużającego się zaburzenia krążenia, pacjent może rozwinąć impotencję.

W zaawansowanych stadiach choroby ból stopy i palców staje się bolesny i stale obecny. Ze względu na zaburzenia troficzne, skóra jest bardziej podatna na obrażenia i pojawiają się na niej owrzodzenia troficzne. W ciężkich przypadkach rozwija się gangren.

Etapy zespołu Lerisha

W zespole Lerisha wyróżnia się cztery stadia niedokrwienia:

  1. I - kompensacja funkcjonalna. Przy ładunkach pacjent odczuwa chłód, parestezje, skurcze w nogach. Występuje zwiększone zmęczenie kończyn dolnych. Po przejściu 500-1000 m przy prędkości skokowej około 5 km / h pacjent ma chromanie przestankowe. Po wyeliminowaniu obciążenia fizycznego ból kończyny stopniowo zanika.
  2. II - subskompensacja. Chromanie przestankowe występuje, gdy pokonujemy około 250 m. Są zmiany ze skóry: stają się suche, łuszczące się, włosy wypadają. Paznokcie stają się bardziej kruche, matowe i przybierają brązowy odcień. Istnieją pierwsze oznaki zaniku podskórnej tkanki tłuszczowej i mięśni stopy.
  3. III - dekompensacja. Ból w nodze pojawia się nawet w spoczynku. Chromanie przestankowe występuje dopiero po 25-50 m. Skóra na kończynie staje się blada po uniesieniu i rumieni się, gdy stopa jest opuszczona. Nawet mikrourazy powodują powstawanie pęknięć i powierzchownych owrzodzeń troficznych.
  4. IV - niszczące zmiany. Zespół bólu jest stale obecny. Wrzody słabo leczyć, rozpalać, puchnąć i nekrotyczne. W przypadku braku leczenia rozwija się gangren.

Diagnostyka

Zespół Leriche podejrzewa rozwój można scharakteryzować przez skarg danych pacjenta i zbadaniu pacjenta - zmienić wygląd skóry i paznokci osłabienie lub brak pulsacji tętnic w nogach i słuchania szmer skurczowy. Podczas leczenia późnych stadiów choroby na stopach i palcach stwierdza się owrzodzenia troficzne.

Jako metodę badania przesiewowego przeprowadza się badanie LEID - określenie wskaźnika stosunku ciśnienia krwi mierzonego przy kostce do wskaźników BP na ramieniu. Zwykle indeks wynosi nieco więcej niż jeden. Niższe wskaźniki wskazują na obecność niedokrwienia kończyn dolnych, a im niższe są te wskaźniki, tym większe zaburzenie hemodynamiczne. Wskaźnik LID wynoszący 0,4 wskazuje krytyczne niedokrwienie kończyny dolnej.

Aby potwierdzić diagnozę, wymagane są następujące rodzaje badań:

  • CT angiografia;
  • aortografia kontrastowa lub angiografia (wykonywane podczas planowania rewaskularyzacji chirurgicznej lub przezskórnej angioplastyki / stentowania);
  • laboratoryjne badania krwi (widmo lipidowe, glikowane (HGB A1c), koagulogram).

Wykonanie USG lub angiografii MRI z zespołem Lerisha jest mniej informatywne i może być użyte tylko jako alternatywna technika diagnostyczna.

Leczenie

Terapię zachowawczą w zespole Lerisha można przepisać tylko w stadium I-II choroby, kiedy niedokrwienie kończyn dolnych można jeszcze zrekompensować. W późniejszym czasie patologiczne zwężenie i zatykanie naczyń krwionośnych można wyeliminować wyłącznie za pomocą operacji.

Terapia zachowawcza

Pacjent z zespołem Lerisha zaleca się poddać badaniu w celu zidentyfikowania przyczyn choroby i wyeliminowania ich dalszego wpływu na stan naczyń. Następnie pacjent musi rozpocząć terapię choroby podstawowej (cukrzyca, miażdżyca itp.). Ponadto należy przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza dotyczących zdrowego stylu życia:

  • odmowa palenia i picia alkoholu;
  • regularne spacery na świeżym powietrzu;
  • Wykluczenie z diety produktów, które powodują wzrost poziomu szkodliwego cholesterolu.

Aby wyeliminować objawy zespołu Lerisha, można zastosować następujące grupy leków:

  • ganglioblokatory - Midokalm, Butalol, Vaskulat, itp.;
  • przeciwskurczowe - nie-shpa, Papaweryna;
  • produkty dla rozrzedzenia krwi i zapobieganiu zakrzepicy - cilostazol, kuranty sulodeksydu, pentoksyfilina Trental, aspiryna, klopidogrel, Reopoligljukin;
  • holinolitiki - Andekalin, Depo-Padutin.

Do leczenia owrzodzeń żylnych rozwiązań stosowanych środków antyseptycznych i lokalnego agenta poprawy odżywianie i regeneracji tkanek (Solcoseryl, Iruksol, metylouracyl).

Leczenie chirurgiczne

Decyzję o potrzebie zabiegu chirurgicznego w celu przywrócenia drożności tętnic i prawidłowego przepływu krwi można podjąć wraz z postępem objawów niedokrwienia w II etapie. Wybór takiej techniki rekonstrukcyjnej zależy od stanu ścian naczyń, średnicy światła tętnicy i charakteru przepływu krwi.

Aby przywrócić normalny obieg kończyny w zespole Lerisha, można wykonywać tego rodzaju operacje naczyniowe:

  • Stentowanie - w świetle zwężonego naczynia zainstalowana jest metalowa rama o cylindrycznym kształcie (stencie), która rozszerza prześwit tętniczy i przywraca przepływ krwi;
  • endarterektomia - usunięcie ze światła tętnicy zamykającej masę przez małe nacięcie, a następnie przyszycie szewnej ściany za pomocą szwu lub łatanie syntetycznego lub auto- gennego materiału;
  • Tętnicy protetycznej - zatkaną część naczynia usuwa się i zastępuje syntetyczną protezą lub miejscem z żyły żylnej pobranej z innego regionu;
  • przetaczanie jest tworzeniem drogi krążenia krwi u pacjenta cierpiącego na niedokrwienie przez zastosowanie zastawki z autoventu lub syntetycznej protezy.

Jeśli to konieczne, można wykonać kombinowane interwencje ze wspomnianych operacji naczyniowych, aby przywrócić prawidłowy przepływ krwi.

Przeciwwskazania do leczenia chirurgicznego mogą być następujące:

  • końcowe stadia niewydolności nerek lub serca;
  • niedawno doznał zawału serca lub udaru mózgu (około 3 miesiące).

Wiek pacjenta i inne związane z nim patologie nie stanowią przeciwwskazań do leczenia chirurgicznego.

W rzadkich przypadkach po ciężkich operacjach w okresie pooperacyjnym mogą wystąpić następujące komplikacje:

  • krwawienie;
  • infekcja i ropienie rany lub protezy naczyniowej;
  • PE;
  • ściskanie nerwów lub tkanek miękkich;
  • uszkodzenie pobliskich narządów (jelit, pęcherza, moczowodu, itp.);
  • niedokrwienie rdzenia kręgowego (niezwykle rzadkie);
  • niewydolność nerek;
  • upośledzenie dopływu krwi do wątroby i jelit;
  • pooperacyjne poszerzenie aorty;
  • zakrzepica lub zatorowość protezy i okolic naczynia.

Eliminacja takich powikłań może być prowadzona za pomocą środków terapeutycznych lub chirurgicznych. Co do zasady, z wystarczającą kwalifikacją chirurga i wszystkimi zaleceniami lekarza, nie powstają.

W niektórych przypadkach pacjenci zwracają się do chirurga naczyniowego w zaawansowanym stadium choroby, gdy miękkie tkanki nóg są narażone na gangrenę. W tej ciężkiej patologii lekarz musi podjąć decyzję o wykonaniu tak radykalnej operacji, jak amputacja stopy lub kończyny. Następnie pacjentowi oferuje różne rodzaje protez stóp.

Po leczeniu chirurgicznym pacjentom z zespołem Lerisha przepisano leki przeciwpłytkowe (Aspiryna, Cardiomagnum, Clopidogrel) w celu zapobiegania zakrzepicy. Mogą być pobierane kursy lub do końca życia. Ponadto zaleca się leczenie choroby podstawowej, która może spowodować nawrót zatkania tętnic.

Prognozy

Terminowa rekonstrukcyjna chirurgia naczyniowa z zespołem Lerisha w 90% przypadków prowadzi do pomyślnych wyników przywrócenia przepływu krwi. Długoterminowe wyniki w takich przypadkach są również zwykle korzystne.

W przypadku braku leczenia rokowanie na wynik zespołu Lerisha jest zawsze niekorzystne. Około 8 lat po wystąpieniu pierwszych objawów choroby zabija około jednej trzeciej pacjentów z amputacji kończyn odbywa się w 1/3, natomiast pozostałe 1/3 objawów niedokrwienia stale postępuje. Specjaliści zauważają, że u młodych pacjentów ta patologia rozwija się szybciej.

Zespół Lerisha odnosi się do niebezpiecznych patologii i potrzeb wczesnego leczenia chirurga naczyniowego z pojawieniem się pierwszych objawów niedokrwienia kończyn dolnych. Aby przywrócić prawidłowy przepływ krwi w początkowych etapach choroby można zalecić leczenie zachowawcze. W przyszłości, aby przywrócić drożność dotkniętych tętnic, konieczne jest leczenie chirurgiczne.

Pierwszy kanał, program "Żyj zdrowo!" Z Eleną Malyshevą, w sekcji "O medycynie", porozmawiaj o syndromie Lerisha:

Zespół Lerisha: objawy, leczenie, nowoczesne operacje

Zespół Lerisha jest połączeniem objawów klinicznych objawiających się zablokowaniem tętnic rejonu aortalno-biodrowego. Szczegółowo, patologię tę na początku XX wieku opisał naukowiec i chirurg Rene Lerish. Zasadą jest, że syndrom występuje u osób powyżej czterdziestego roku życia iw większości przypadków zdiagnozowany u mężczyzn. Ogromna liczba operacji w aorcie brzusznej może być zakończona na podstawie tego, jak rozpowszechniona jest ta choroba.

Tak więc w artykule omówimy syndrom Lerisha. Objawy, przyczyny, metody diagnozy i leczenia patologii zostaną rozważone poniżej.

Etiologia

Z natury choroba ta jest stanem polietologicznym. Miażdżyca aorty (zespół Lerisha) może rozwijać się na tle:

  • niespecyficzne zapalenie aortalno-gardłowe;
  • zmiany miażdżycowe w naczyniach;
  • zakrzepica z powodu urazu;
  • zatkany embolusem naczyń krwionośnych;
  • dysplazja warstw mięśniowo-mięśniowych naczyń;
  • wrodzone zmiany patologiczne w aorcie (aplazja i hipoplazja).

W większości zgłoszonych przypadków patologia jest spowodowana defektami w naczyniach krwionośnych, które są związane ze zmianami miażdżycowymi.

W ostatnich dziesięcioleciach częstotliwość nowych przypadków miażdżycy tętnic gwałtownie wzrasta. Powody są proste i trywialne:

  • zaburzenia odżywiania (przewaga tłuszczów w diecie, fast food, w których zawartość cholesterolu i innych substancji szkodliwych dla naczyń krwionośnych);
  • nieregularna codzienna rutyna;
  • brak snu.

Należy stwierdzić, że żywność tłuszczowym jest szczególnie szkodliwe dla starszych i w średnim wieku, ponieważ znacznie spowalnia metabolizm i niezdrowych tłuszczów nie są zawracane przez organizm, gromadzą się w ścianach naczyń krwionośnych, co później prowadzi do takich chorób jak miażdżyca tętnic.

Zespół Lerisha jest bardziej prawdopodobny w przypadku osób z chorobami endokrynologicznymi.

Wśród przyczyn etiologicznych rozwoju choroby, niespecyficznego zapalenia aortalnego, lub zespołu Takayasu, jest drugą najważniejszą przyczyną po zaburzeniach odżywiania i złym stylu życia. Do tej pory etiologia rozwoju tej patologii nie została w pełni ustalona, ​​ale wiadomo, że ma ona charakter zapalny. W proces zaangażowane są duże i średnie naczynia, aw przypadku braku leczenia zwężenie występuje w większości przypadków.

Pozostałe przyczyny, które mogą powodować syndrom Lerisha w agregacie, wynoszą tylko jeden procent.

Objawy

Jeśli choroba rozwinie się na tle miażdżycy, główne zmiany wystąpią w miejscu, w którym rozwidla się aorta brzuszna, a od niego rozgałęzia się wewnętrzna tętnica biodrowa. W zespole Lerisha, w zmienionym naczyniu, często można wykryć skrzepliny i zwapnienia.

Jeśli przyczyną patologii jest nieswoiste zapalenie tętnicy aortalnej, w badaniu można zauważyć, że ściana aorty jest znacznie zagęszczona, ponieważ zapalenie rozciąga się na wszystkie trzy membrany. Zwapnienie również występuje.

Na ile uszkodzona jest tętnica, kliniczne objawy choroby będą zależeć. W pierwszym etapie zespół Lerisha (objawy będą bardziej wyraźne, jeśli obrzmienie rozwija się intensywnie w dotkniętym obszarze) przejawia się bólem mięśni łydek podczas ruchu. Czasami ból staje się tak silny, że osoba bezwiednie zaczyna utykać. Do lekarza pacjenci zwykle z powodu kulawości. Im mniej dystalny przepływ krwi ulegał zmianom, tym wyższe skupienie patologii w obrębie kończyn dolnych (na przykład w tętnicach krezkowych), tym lepiej działają mechanizmy kompensacyjne.

Bolesne odczucia są zlokalizowane w okolicy lędźwiowej, w mięśniach, na zewnętrznej powierzchni ud, jeśli okluzja wystąpiła na wysokich lub średnich poziomach. Zjawisko to nazywa się wysokim chromaniem przestankowym.

Oprócz bólu, osoby z zespołem Lerisha skarżą się, że ich stopy często stają się odrętwiałe i stale zimne.

Kolejnym charakterystycznym objawem u mężczyzn jest impotencja. Jest spowodowane niedokrwieniem narządów miednicy i rdzenia kręgowego. Indywidualni pacjenci odczuwają ból kompresyjny w jamie brzusznej podczas chodzenia.

Ustala się również osłabienie lub brak tętna w tętnicach udowych. Lekarz słyszy charakterystyczny skurczowy szmer.

Etapy patologii

W zależności od stopnia zakłócenia krążenia krwi tętniczej wyróżnia się cztery stadia choroby:

  1. Etap kompensacji funkcjonalnej. Ludzie dostrzegają kurcze, chilliness, drętwienie, mrowienie w nogach. Po przejściu na odległość 500-1000 metrów pojawia się chromanie przestankowe: w mięśniu łydki pojawiają się bóle, które powodują zatrzymanie osoby.
  2. Etap subkompensacji. Na tym etapie pojawia się chromanie przestankowe po odległości 200-250 metrów. Na nogach i stopach skóra staje się sucha, mniej elastyczna, łuszcząca się. Na zajętej kończynie, wzrost włosów jest zaburzony: wypadają, mogą występować obszary łysienia. Co więcej, wzrost paznokci zostaje zakłócony: zmiany koloru, kruchość wzrasta. Na tym etapie zanik już małych mięśni stopy i podskórnej tkanki tłuszczowej już się rozwija.
  3. Etap dekompensacji. Ból w kończynie jest już rozdzierający nawet w spoczynku, osoba nie może przebyć dystansu przekraczającego 25-50 metrów. Skóra dotkniętej kończyny zmienia kolor w zależności od pozycji: jeśli podnosisz nogę, staje się blada, jeśli ją obniżysz, zmieni kolor na czerwony. W tym samym czasie naskórek staje się cieńszy, skóra staje się lekka. Odciski, siniaki, zadrapania prowadzą do pojawienia się powierzchownych wrzodów i pęknięć. Zanik mięśni stóp i ud na tym etapie postępuje.
  4. Etap niszczycielskich zmian. Ból w palcach i stopach staje się nie do zniesienia i trwały. Wrzody zlokalizowane w dystalnych obszarach, słabo leczone, pokryte są brudną szarą powłoką, a wokół nich widać zaczerwienienie (naciek zapalny). Zwiększa się obrzęk podudzia i stopy, a ostatecznie wraz z brakiem opieki medycznej rozwija się zgorzel.

Te objawy na różnych stadiach mają syndrom Lerisha. Zdjęcia zaatakowanych kończyn są czasami przerażające. Przebieg patologii jest podatny na ciągły rozwój i, co charakterystyczne, u osób w wieku 40-50 lat schorzenie rozwija się znacznie szybciej niż u osób powyżej 60 roku życia.

Diagnostyka

Wymagane jest przeprowadzenie pewnych badań w celu rozpoznania "zespołu Lerisha". Leczenie jest zalecane tylko po badaniu lekarskim, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych i instrumentalnych.

Po zbadaniu lekarz zauważa, że ​​kolor dotkniętej kończyny znacznie różni się od barwy zdrowej skóry, masa mięśniowa jest znacznie zmniejszona, a temperatura chorej nogi jest znacznie niższa niż temperatura ciała.

Jeśli choroba ma zaniedbaną formę i jest zweryfikowana na ostatnim etapie, widoczne będą nekrotyczne obszary i owrzodzenia skóry, szczególnie na stopie i palcach.

Podczas badania palpacyjnego nie ma pulsacji w tętnicy udowej. Jeśli brzuszna część aorty zostanie zamknięta, nie będzie pulsów w okolicy pępowiny. Podczas słuchania fonendoskopu w okolicy pachwiny słychać wyraźny szum systoli.

Diagnozę zespołu Lerish prowadzi się dalej poprzez:

  • Angiografia komputerowa. Ta metoda daje dokładny trójwymiarowy obraz układu tętniczego. Za jego pomocą można nie tylko przeprowadzić diagnostykę, ale także zaplanować leczenie wewnątrznaczyniowe lub chirurgiczne.
  • Kontrastująca aortografia. Ta procedura nie zawsze jest wymagana, jest potrzebna, gdy planowane jest zwężenie, chirurgiczna rewaskularyzacja lub przezskórna angioplastyka śródbłonka.

Badania laboratoryjne

W przypadku wykrycia zespołu Lerish, leczenia nie można zalecić bez przeprowadzenia specjalnych badań laboratoryjnych, które obejmują:

  • Oznaczanie poziomu HbA1c w celu wykluczenia cukrzycowej postaci choroby. Kontrolując poziom cukru, można zmniejszyć długoterminowe powikłania. ADA (American Association of Diabetologists) zaleca utrzymanie poziomu HbA1c poniżej 7%.
  • Oznaczanie ilości lipidów, w tym cholesterolu całkowitego, lipoprotein o małej i wysokiej gęstości, triglicerydów. U pacjentów z dziedziczną predyspozycją do miażdżycy i młodzieży homocysteina i apolipoproteina A.
  • Jeśli pacjent miał wcześniej zakrzepicę w dowolnym segmencie tętniczym lub żylnym, wymagana jest kompleksowa ocena krzepliwości krwi. Obejmuje określenie czasu protrombinowego, liczby płytek krwi i poziomu fibrynogenu, czynnika V-Leiden, poziomu białka C, antytrombiny III, białka S, przeciwciał antykardiolipinowych itp.
  • Przed wykonaniem czynności medycznych lub diagnostycznych, które wymagają wprowadzenia środka kontrastowego zawierającego jod, konieczne jest sprawdzenie poziomu kreatyniny we krwi.

Dodatkowe metody diagnostyczne

Chirurg naczyniowy może wykorzystywać naczynia ultradźwiękowe lub angiografię rezonansu magnetycznego jako opcje alternatywne, chociaż w przypadku takiej patologii, jak zespół Lerisha, badania te mają mniejszą wiedzę.

Badanie przesiewowe, takie jak pomiar wskaźnika ciśnienia kostki (LID), daje dobre wyobrażenie o stopniu zakłócenia dopływu krwi. Indeks ten jest stosunkiem ciśnienia krwi (BP), mierzonego w obszarze kostek, do ciśnienia krwi mierzonego na ramieniu. W normalnych warunkach wskaźnik znajduje się nieco powyżej jedności. Im niższy LEAD, tym cięższy jest stopień niedokrwienia i bardziej wyraźne zaburzenia hemodynamiczne. Wartość wskaźnika poniżej 0,4 wskazuje na krytyczne niedokrwienie kończyn.

Zespół Lerisha: leczenie

Środki zaradcze ludzi nie mogą wyleczyć dolegliwości, dlatego też, jeśli masz objawy lękowe, należy natychmiast zwrócić się o pomoc do lekarzy. Istnieją dwie możliwości leczenia: terapia zachowawcza i chirurgia, w tym rentgenowska chirurgia wewnątrznaczyniowa (stenoza i przezskórna angioplastyka śródnabłonkowa).

Ogólnie rzecz biorąc, leczenie ma dwa cele:

  1. Zmniejsz ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak. jako udar, zawał mięśnia sercowego. Według statystyk, około 30 procent pacjentów z okluzyjnymi dolegliwościami kończyn dolnych umiera w ciągu pięciu lat, a śmierć jest z reguły spowodowana zawałem serca.
  2. Aby zmniejszyć lub wyeliminować chromanie przestankowe i zapobiec amputacji kończyn w przypadku krytycznego niedokrwienia, gdy objawy bólu u pacjenta pozostają nawet w spoczynku, na stopie i palcach występują nie gojące się rany.

Terapia lekami

Głównym obszarem medycyny badającej zespół Lerisha jest operacja. Jednakże, jeśli stopień niedokrwienia jest mały, możesz spróbować zatrzymać patologię za pomocą terapii lekowej. W takim przypadku wyznaczyć:

  • Fundusze Vasodilator, takie jak "Papaverin" i "No-shpa".
  • Ganglioblokatory. Utrwalone leki "Midokalm", "Vaskulat", "Bulatol".
  • Cholinolytics. Wśród nich szeroko rozpowszechniły się leki "Andekalin" i "Depot-Padutin".

Zespół Lerisha: współczesne operacje

Obecnie rozważane jest leczenie chirurgiczne przedmiotowej dolegliwości. Przed powołaniem interwencji chirurgicznej lekarz musi ocenić zakres rozprzestrzeniania się procesu miażdżycowego w tętnicach mózgu i tętnicach wieńcowych serca. W zależności od tego, jak bardzo zmieniła się ściana naczyniowa, wykonuje się tę lub inną operację. Warunkowo wszystkie z nich można podzielić na trzy grupy:

  1. Szyjnej - procedura jest mini nacięcie tętnicy i usuwanie go powoduje zamknięcie podłoża, a następnie mini Nacięcie zaszyto szwem naczyń, albo syntetyczne lub używany autovenous „łatki”.
  2. Protetyka - zastąpienie miejsca dotkniętego chorobą naczynia żyłą pobraną z innego miejsca (autovenous) lub syntetyczną protezą.
  3. Manewrowanie jest stworzeniem, za pomocą autoweam lub syntetycznej protezy, sztucznego naczynia omijającego dotknięty obszar tętnicy. W przypadku jednostronnego uszkodzenia naczyń biodrowych, proteza jest szyta niżej lub wyżej niż miejsce zamknięcia i umieszczona równolegle do zatkanej tętnicy. Umożliwia to przywrócenie przepływu krwi i wyeliminowanie zespołu Lerisha. Operacja obejmuje wykonanie bocznego lub medianowego nacięcia brzucha w celu uzyskania dostępu do naczyń, a także nacięcie w pachwinie, gdzie proteza jest przymocowana do tętnicy udowej. Taka interwencja nazywa się obwodnicą aortalno-udową. Jeśli tętnice biodrowe są dotknięte obustronnie, szyje się protezy bifurkacji. Taka operacja w medycynie nazywa się "obwodnicą bifurkacji aortalno-udowej".

Rentgenowska chirurgia wewnątrznaczyniowa

Istnieje alternatywa dla otwartych interwencji chirurgicznych w diagnostyce zespołu Lerisha. Współczesne operacje przeprowadzane są również przy użyciu chirurgii wewnątrznaczyniowej rentgenowskiej. Są one stosowane w przypadkach, gdy istnieje wysokie ryzyko dla życia pacjenta przy użyciu otwartego leczenia chirurgicznego, ponieważ operacja jest raczej traumatyczną interwencją, której towarzyszy znaczna utrata krwi.

Podsumowując

W ponad 90% przypadków operacje odzyskiwania dają dobre wyniki. Bardzo korzystna i długoterminowa prognoza. Daje to podstawę do stwierdzenia, że ​​jeśli podejrzewasz zespół Lerish, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Jeśli sytuacja doprowadzi do krytycznego niedokrwienia, konsekwencje mogą być najsmutniejsze. Bądź zdrowy!

Zespół Lerish

Zespół Lerisha to dość powszechna choroba układu krążenia, która objawia się w okluzji tętnic regionu aortalno-biodrowego. Choroba ta została szczegółowo opisana przez chirurga i naukowca René Lerisha na początku XX wieku, ponieważ już wtedy patologia była bardzo powszechna.

Najczęściej syndrom Lerisha występuje u osób po czterdziestu latach, w większości przypadków u blizn silniejszego seksu. Nie ma konkretnych danych o tym, jak częsta jest ta patologia w populacji, ale fakt, że choroba jest powszechna, można ocenić na podstawie ogromnej liczby operacji rekonstrukcyjnych przeprowadzonych na aorcie brzusznej. W samych Stanach Zjednoczonych co roku wykonuje się ponad trzydzieści siedem tysięcy takich interwencji chirurgicznych.

Przyczyny Syndromu Lerisha

Zespół Lerisha ze swej natury jest stanem polietologicznym. Wywołać rozwój tej choroby może chorób takich jak zmian miażdżycowych w naczyniach, nieswoistego aortoarteriit zablokowania zatoru naczyń krwionośnych, zakrzepicy na skutek urazu, wrodzone zaburzenia aorty (hipo- i aplazja) warstw włóknistego dysplazja naczyń.

Większość zgłoszonych przypadków zespołu Lerisha wynika z patologicznych wad naczyń krwionośnych związanych ze zmianami miażdżycowymi. Ten czynnik etiologiczny zajmuje pierwsze miejsce, ponieważ częstotliwość nowych przypadków miażdżycy w ostatnich dziesięcioleciach wzrasta bardzo szybko. Powód jest prosty i łatwy: niewłaściwy porządek dnia z dużym deficytem snu, zaburzenia odżywiania (spożywanie żywności z sieci fast-food, w którym dużo cholesterolu i innych substancji szkodliwych dla naczyń krwionośnych, dużo tłustych pokarmów w diecie). Szczególnie szkodliwe tłuszcze takie osoby starsze i starość, jak metabolizm spowalnia znacznie od nich, a nie korzystać z organizmu szkodliwych tłuszczów znajdujących się w takiej żywności, należy rozstrzygać na ścianach naczyń, a później prowadzić do miażdżycy.

Osoby z zaburzonymi procesami metabolicznymi i chorobami endokrynologicznymi powinny również być zainteresowane rozwojem miażdżycy, ponieważ ryzyko rozwoju tej choroby zwiększa się kilkakrotnie. Nieswoiste zapalenie aortalno-udowe (drugie imię - zespół Takayasu) znajduje się na drugim miejscu wśród etiologicznych przyczyn zespołu Lerisha. Etiologia rozwoju tej choroby nie została jeszcze w pełni ustalona. Z natury zespół Takayasu ma charakter zapalny. W procesie zapalnym w tej patologii uczestniczą zarówno średnie, jak i duże naczynia. Nieleczona choroba w większości przypadków prowadzi do zwężenia dotkniętych chorobą naczyń. Z wszystkich innych przyczyn, które mogą spowodować rozwój zespołu Lerisha, podaje się tylko jeden procent.

Stopień uszkodzenia hemodynamicznego w uszkodzonej tętnicy w zespole Lerisha zależy od długości niedrożnej części naczynia, na której znacznie zmniejsza się przepływ krwi do narządów umiejscowionych w miednicy, a także do nóg. Z tego powodu na początku rozwoju syndromu Lerisha zjawisko niedokrwienia pojawia się jedynie przy wysiłku fizycznym, a wraz z rozwojem choroby coraz częściej zdarza się, że pacjent zachowuje się w spokoju.

Głównym objawem zespołu Lerisha jest gwałtowny spadek ciśnienia w dystalnie położonych naczyniach i rażące naruszenie mikrokrążenia, a następnie pogorszenie procesów metabolicznych w tkankach dostarczających krew do zmienionych chorobowo tętnic.

Objawy zespołu Lerisha

Jeśli zespół Lerisha spowodował miażdżycę tętnic, główne zmiany zaczynają się pojawiać w punkcie rozwidlenia aorty brzusznej i tam, gdzie oddziela się wewnętrzna tętnica biodrowa. W zmienionym naczyniu z zespołem Lerisha często można wykryć zwapnienia i skrzepliny ciemieniowe.

Jeśli przyczyną rozwoju tej choroby jest zespół Takayasu, ściana aorty podczas badania będzie znacznie pogrubiona ze względu na fakt, że zapalenie rozprzestrzenia się na wszystkie trzy skorupy naczynia. W większości przypadków wykryto również obecność zwapnień.

Objawy kliniczne zespołu Lerisha są wprost proporcjonalne do nasilenia uszkodzonego obszaru tętnicy. Nasilenie objawów zależy od tego, jak dobrze rozwinięte zostały zmiany w skórze.

Pierwszą oznaką rozwoju zespołu Lerisha, na którą warto zwrócić uwagę, jest bolesność mięśni łydek podczas ruchu. Czasami ból staje się tak intensywny, że osoba zaczyna osuwać się nieświadomie w dotkniętą kończynę. W dziewięciu na dziesięć przypadków zespołu Lerisha pacjenci trafiają do lekarza właśnie z powodu chromania przestankowego. Im wyższe patologiczne skupienie dotyczy kończyn dolnych (na przykład w tętnicach krezki), im mniej zmian przeszedł dystalny przepływ krwi, tym lepiej i bardziej intensywnie działają mechanizmy kompensacyjne. Jeśli okluzja wystąpi na średnim lub wysokim poziomie, ból będzie zlokalizowany w mięśniach pośladkowych, w okolicy lędźwiowej i zewnętrznych powierzchniach ud. Zjawisko to nazywa się "wysokim chromaniem przestankowym".

Oprócz nieprzyjemnego bólu, osoby cierpiące na zespół Lerisha będą narzekać, że ich stopy są zawsze zimne, często zdrętwiałe. Niemal połowa chorych z postępem choroby cierpi na zaburzenia erekcji, a później - na impotencję.

Przebieg zespołu Lerisha jest podatny na stały i stały postęp. Ta choroba ma jedną interesującą cechę: u mężczyzn w wieku czterdziestu pięćdziesięciu lat rozwija się znacznie szybciej niż u mężczyzn po sześćdziesięciu latach.

Dzięki dokładnemu badaniu, słuchaniu, badaniu palpacyjnemu i przeprowadzaniu diagnostycznych badań diagnostycznych można znaleźć wiele charakterystycznych cech charakterystycznych dla zespołu Lerisha dla różnych objawów i oznak. Po zbadaniu widać, że kolor dotkniętych nóg różni się znacznie od koloru zdrowej skóry, wyraźnego spadku masy mięśniowej, temperatura chorej kończyny jest znacznie niższa niż temperatura ciała.

Jeśli choroba została początkowo rozpoczęta i zweryfikowana w ostatnim stadium, owrzodzenia i obszary martwicze będą widoczne na skórze, szczególnie w okolicy palców, stóp. Kiedy to poczujesz, możesz stwierdzić, że tętnica udowa w ogóle nie pulsuje. Jeśli miejsce aorty brzusznej zostanie zamknięte, pulsy w okolicy pępka będą nieobecne. Podczas słuchania tętnicy udowej za pomocą fonendoskopu w okolicy pachwiny wyraźnie słyszalny będzie szum systoli. Z powyższego można wywnioskować, że głównymi patognomonicznymi objawami zespołu Lerisha są brak pulsu i szumu podczas słuchania.

Aby potwierdzić tę diagnozę, konieczne jest wykonanie badań instrumentalnych: retofazografii, sfigmografii, fluorometrii ultradźwiękowej i pletyzmografii. Za pomocą tych metod diagnosta oceni poziom patologicznych zaburzeń w głównym krwioobiegu.

Określenie przepływu krwi za pomocą klirensu 133Xe da informację o znacznym spadku, zwłaszcza jeśli przed badaniem podano stres fizyczny. Badanie ultrasonograficzne za pomocą Dopplera da możliwość szczegółowego zbadania i oceny zaburzeń krążenia w tętnicach nóg. Bardzo ważnym punktem w diagnozie "syndromu Lerisha" jest definicja specjalnego parametru, zwanego "indeksem kostki". Określa się ją poprzez pomiar ciśnienia w tętnicach stóp i tętnicy promieniowej. Stosunek tych wskaźników powinien wynosić około 1,1-1,2. Jeśli wskaźnik ten wynosi 0,8, pacjent rozwija pierwsze objawy kulawizny, a jeśli parametr wynosi 0,3 lub mniej, zaczynają tworzyć się różne wrzodziejące nekrotyczne zmiany w skórze. Szczegółowy obraz miejscowy można uzyskać za pomocą angiografii. Ta metoda jest dość pouczająca w zespole Lerisha. Jeśli lekarz musi znaleźć dokładną lokalizację zmiany i zasięg uszkodzonej tętnicy, zastosować aortografię.

Rozpoznanie różnicowe zespołu Lerisha powinno być wykonane z zapaleniem korzeni nerwowych okolicy lędźwiowej, jak również z zatarciem zapalenia pęcherzyka. Ważnym sygnałem, że patologia ta nie jest zespołem Lerisha, ale zatarciem zapalenia tętnicy udowej jest obecność tętna na tętnicy udowej i całkowity brak obcego hałasu podczas słuchania. Kolejną cechą jest wiek: na zapalenie pęcherzyka żółciowego wpływają głównie ludzie młodzi (do trzydziestu) oraz zespół Lerisha - po czterdziestce. Zapalenie błony śluzowej okolicy lędźwiowo-krzyżowej ma również wiele istotnych różnic w stosunku do zespołu Lerish: odczucia bólu w tym zapaleniu korzeni nerwowych nie mają nic wspólnego z chodzeniem - są trwałe. Ważne jest również, aby wiedzieć, że z tą patologią pulsacja naczyń pozostaje i nie występuje żaden hałas.

Leczenie zespołu Lerisha

Leczenie farmakologiczne zespołu Lerisha jest możliwe tylko w przypadku niewielkiego stopnia niedokrwienia. W stopniach niedokrwienia 1 i 2A pacjentowi przepisuje się leki blokujące zwojowy, leki rozszerzające naczynia krwionośne i leki antycholinergiczne.

Wśród blokerów zwojowych stosowanych w leczeniu zespołu Lerisha okazały się one dobre i dały zadowalające wyniki Vaskulatowi, Midokalmowi i Bulatolowi. Vasculat podaje się doustnie na jednej tabletce co cztery do sześciu godzin (dokładny termin jest ustalany przez lekarza). Możliwe jest użycie kropli Vaskulata. Są pijani o dwudziestej trzydzieści za jeden odbiór, częstotliwość używania na dzień jest taka sama jak w przypadku tabletów.

W bardziej zaawansowanych wersjach zespołu Lerisha lek wstrzykuje się do mięśnia pośladkowego jedną kostkę pięcioprocentowego leku raz lub dwa razy dziennie. Ważne jest, aby wiedzieć: ten lek nie może być przepisywany pacjentom z cukrzycą. Dzienna dawka Midokalm waha się od 150 do 450 miligramów. To zależy bezpośrednio od nasilenia przebiegu zespołu Lerisha. Zazwyczaj lek podaje się od pięćdziesięciu miligramów do jednego domięśniowego lub dożylnego. Liczba wstrzyknięć na dzień wynosi trzy. Jeśli efekt jest niewystarczający - dawka zostaje zwiększona. Zrób to stopniowo. Zwykle maksymalna dawka do wprowadzenia mięśnia pośladkowego wynosi sto miligramów, liczba iniekcji na dzień wynosi dwa. Dożylnie lek Miodocal podaje się raz na dobę w dawce wynoszącej sto miligramów. W istocie lek ten należy podawać bardzo powoli i monitorować samopoczucie pacjenta. Leczenie preparatem Mydocalm jest niedopuszczalne w przypadku, gdy dana osoba ma alergię na lidokainę lub w przeszłości myasthenia gravis.

Wśród leków rozszerzających naczynia zespół Lerisha używa No-shpu i Papaweryny. Ale-shpu na tę chorobę stosuje się jako doustną, dożylną i dotętniczą. Tabletki są pobierane w ilości jednego lub dwóch na jeden odbiór, liczba przyjęć na dzień - dwa lub trzy. W żyle wprowadź dwuprocentowe rozwiązanie do czterech mililitrów. Wprowadzenie tego leku do żyły lub tętnicy jest powolne. Lek nie jest stosowany w takich towarzyszących patologiach jak jaskra i przerost prostaty. Papawerynę przyjmuje się od czterdziestu do osiemdziesięciu miligramów co osiem do dwunastu godzin. 2% roztwór do wstrzykiwań można wstrzyknąć pod skórę lub do mięśnia. Ilość leku na wstrzyknięcie wynosi jeden lub dwa mililitry. W celu wprowadzenia żyły Papawerynę należy rozcieńczyć w dziesięciu kostkach izotonicznego chlorku sodu. Jeśli pacjent ma zaburzenia rytmu serca, konieczne jest ostrzeżenie o tym lekarzowi, ponieważ niepożądane jest stosowanie papaweryny w zaburzeniach przewodzenia w sercu.

Wśród leków antycholinergicznych w zespole Lerisha szeroko stosowano następujące leki: Depo-Padutin, Andekalin. Depot-Padutin ma czterdzieści jednostek działania na wstrzyknięcie. Domięśniowo lek podaje się codziennie lub co drugi dzień. W leczeniu zespołu Lerish, który trwa od pięciu do siedmiu tygodni, wyznaczyć piętnaście lub dwadzieścia zastrzyków leku. Jeśli choroba jest ciężka, czas trwania terapii Depo-Padutin może wynosić od trzech do czterech miesięcy. W zależności od nasilenia przebiegu zespołu Lerisha, Andekalin otrzymuje od dziesięciu do czterdziestu jednostek działania. Czas trwania terapii wynosi od dwóch do czterech tygodni. Co trzy miesiące należy powtórzyć leczenie. Tabletki Andekalina stosują dwa posiłki przed posiłkami co osiem godzin. Stopniowo liczbę tabletek dziennie można zwiększyć do dwunastu, ale tylko wtedy, gdy początkowa dawka nie przyniosła pożądanego rezultatu. Zażyj lek przez cztery tygodnie, po przerwie na dwa miesiące, kurs powtarza się.

Jeśli niedokrwienie już przeszło do etapu 3B i 4, konieczne jest leczenie chirurgiczne. Operacje w zespole Lerisha odbywają się na dwa sposoby: usunięcie miejsca naczynia i zastąpienie go protezą lub obejściem. Resekcja miejsca statku jest przeprowadzana w przypadku weryfikacji zwarcia i stenozy. Operację z wykorzystaniem obejścia wykonuje się w przypadkach, w których utrzymywana jest drożność tętnicy (co najmniej minimalna).

Więcej Informacji Na Temat Statków