Jak pojawiają się ogniska demielinizacji mózgu?

Choroba demielinizacyjna mózgu w większości przypadków rozwija się w dzieciństwie oraz u osób w wieku 40 lat. Ten proces patologiczny charakteryzuje się porażeniem istoty białej i rdzenia kręgowego, co powoduje uporczywe zaburzenia neurologiczne, w niektórych przypadkach niekompatybilne z życiem.

Nowoczesne osiągnięcia w nauce i medycynie pozwoliły określić przyczyny rozwoju problemu i umożliwić wykrycie naruszeń na wczesnych etapach rozwoju.

Etiologia procesu

Czym jest demielinizacja? Proces ten rozwija się w wyniku negatywnego wpływu białek przeciwciał na tkankę nerwową. Towarzyszy temu rozwój reakcji zapalnej, uszkodzenie neuronów, zniszczenie osłonki mielinowej i zaburzenia przekazywania impulsów nerwowych.

Pociski z włókna nerwowego są uszkodzone pod wpływem:

  1. Dziedziczna predyspozycja.
  2. Choroby zakaźne i wirusowe.
  3. Chroniczne ogniska zakażenia bakteryjnego.
  4. Zatrucie ciężkimi metalami, benzyną, rozpuszczalnikiem.
  5. Silny i długotrwały stres.
  6. Nadmierne wykorzystanie białek i tłuszczów zwierzęcych.
  7. Niekorzystna sytuacja środowiskowa.

Wszystkie te niekorzystne warunki prowadzą do rozwoju procesu autoimmunologicznego, ale największą rolę odgrywa predyspozycja genetyczna. Niektóre geny i ich mutacje prowadzą do wytwarzania nieprawidłowych przeciwciał, które przenikają przez barierę między krwią a tkanką nerwową, chroniąc mózg przed uszkodzeniem. W rezultacie białko mielinowe ulega zniszczeniu w procesie zapalnym.

Drugim czynnikiem prowokującym są choroby zakaźne. Zniszczenie normalnej mieliny występuje również nieco inaczej. W normalnym stanie, układ odpornościowy, po wejściu do organizmu, zaczyna rozwijać przeciwciała, aby z nim walczyć. Ale czasami białka patogenu są tak podobne do białek w tkankach ludzkiego ciała, że ​​przeciwciała je mylą i razem z bakteriami niszczą własne komórki.

Na początkowych etapach uszkodzenia włókien nerwowych, gdy zapalny proces autoimmunologiczny dopiero się rozwija, zmiany patologiczne mogą być nadal odwrócone. Istnieje szansa na częściową odbudowę mieliny, która pozwoli neuronom wykonywać określoną część ich funkcji. Jednak wraz z rozwojem choroby pociski nerwowe zapadają się coraz bardziej, odkrywane są nagie włókna i tracą zdolność do przesyłania sygnałów. Aby pozbyć się niedoboru nerwowego i powrócić do mózgu, utracone funkcje na tym etapie są niemożliwe.

Przebieg choroby

Przejawy procesów demielinizacyjnych zależą od tego, w której części mózgu rozpoczął się proces patologiczny i jakiego stopnia uszkodzenia. Na początku rozwoju patologii występują zaburzenia funkcji wzrokowych. Początkowo pacjent myśli, że jest po prostu zmęczony, ale stopniowo nie może zignorować objawów i idzie do lekarza.

Zdefiniowanie rodzaju demielinizacji wyłącznie na podstawie objawów jest trudne. Dlatego potrzebne są dodatkowe testy. Manifestacje zależą od postaci zmian patologicznych.

Stwardnienie rozsiane

Ośrodki demielinizacji mózgu są najczęściej wykrywane w stwardnieniu rozsianym. Chorobie towarzyszy autoimmunizacja, uszkodzenie włókien nerwowych, rozkład osłonek mielinowych i zastąpienie uszkodzonych obszarów tkanką łączną.

Procesy demielinizacji i stwardnienia występują w różnych częściach mózgu, dlatego trudno jest je najpierw połączyć.

Nie było możliwe pełne określenie przyczyn naruszeń. Uważa się, że na mózg najbardziej wpływa słaba dziedziczność, warunki zewnętrzne, infekcja wirusami i bakteriami. Na uszkodzenie zwykle wpływa mózg i rdzeń kręgowy.

Aby pokazać patologię można:

  • niedowład i porażenie, zwiększony odruchy ścięgien, skurcze mięśni;
  • naruszenie równowagi i zdolności motorycznych;
  • osłabienie mięśni twarzy, odruch połykania, funkcja mowy;
  • zmiana wrażliwości;
  • impotencja, zaparcia, nietrzymanie moczu lub zatrzymanie moczu;
  • zmniejszenie widzenia, zawężenie pola, naruszenie jasności i percepcji koloru.

Opisanym objawom może towarzyszyć depresja, zmniejszenie tła emocjonalnego, euforia lub przygnębienie. Jeśli pojawi się wiele ognisk, wtedy intelekt i myślenie maleją.

Choroba Marburga

Jest to najniebezpieczniejsza forma uszkodzenia substancji mózgowej. Patologia pojawia się nagle i towarzyszy jej szybki wzrost objawów. Na stanie pacjenta znajduje to odzwierciedlenie w najbardziej negatywny sposób. Osoba może zginąć w ciągu kilku miesięcy.

Choroba po raz pierwszy przypomina infekcję i towarzyszy jej gorączka, drgawki. Po zniszczeniu mieliny zaburzenia motoryczne, wrażliwość i świadomość są zaburzone. Charakterystyka występowania silnego bólu głowy i wymiotów, zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego. W przebiegu złośliwym dochodzi do uszkodzenia łodygi mózgu, w której gromadzą się jądra nerwów czaszkowych.

Devick's disease

W takim przypadku dochodzi do uszkodzenia nerwu wzrokowego i rdzenia kręgowego. Ostry rozwój procesu patologicznego prowadzi do całkowitej ślepoty. Ze względu na to, że choroba dotyka rdzenia kręgowego, osoba cierpi na niedowład, porażenie, zaburzenia narządów miednicy i zaburzenia wrażliwości.

Jasne objawy u pacjenta pojawiają się w ciągu dwóch miesięcy od początku rozwoju patologii. Dorośli nie mają szans na pomyślny wynik. W przypadku patologii u dzieci ze względu na stosowanie leków immunosupresyjnych i glikokortykosteroidów, stan można poprawić.

Wieloogniskowa encefalopatia

Ten rodzaj demielinizacji występuje u osób starszych. Pacjent w tym samym czasie cierpi na skurcze, niedowład, porażenie, zaburzenia widzenia, obniżenie zdolności intelektualnych, rozwój demencji.

Procesowi niszczenia osłonek mielinowych towarzyszy nieprawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego.

Zespół Guillain-Barre

W takim przypadku mózg funkcjonuje w wyniku uszkodzenia nerwów obwodowych. Większość patologii dotyka mężczyzn. U pacjentów z tym występują niedowłady, bóle mięśni, stawy, złamanie rytmu serca, nadmierne pocenie się, gwałtowne zmiany ciśnienia krwi.

Metody diagnostyczne

Rozpoznanie w obecności zaburzeń demielinizacyjnych w mózgu można przeprowadzić jedynie za pomocą rezonansu magnetycznego. Jest to wysoce informatywna i bezpieczna technika, która ma minimum przeciwwskazań. Nie można go przeprowadzić tylko z klaustrofobią, otyłością, zaburzeniami psychicznymi, obecnością metalowych struktur w ciele, ponieważ tomograf jest dużym magnesem.

Za pomocą obrazowania metodą rezonansu magnetycznego ogniska patologiczne można znaleźć na istocie białej i wokół komór. Mają owalny kształt, wielkości do trzech centymetrów i są rozmieszczone w sposób dyfuzyjny.

Aby potwierdzić obecność formacji, można wykonać procedurę z poprawieniem kontrastu. W tym samym czasie w nowych skupiskach środek kontrastowy kumuluje się lepiej niż w starych.

W procesie diagnozowania choroby najpierw określ formę demielinizacji. Jest to konieczne, aby wybrać taktykę leczenia.

Rokowanie dla takiego procesu patologicznego może być inne. Jeśli zniszczenie mieliny spowodowało stwardnienie rozsiane, pacjent może żyć dłużej niż dziesięć lat, w innych przypadkach oczekiwana długość życia nie przekracza roku.

Tradycyjne metody leczenia

Metody leczenia choroby demielinizacyjnej mogą być różne. Zazwyczaj wykonuje się terapię patogenetyczną. Za pomocą specjalnych preparatów spowolnij proces niszczenia mieliny, usuń złe przeciwciała i normalizuj pracę układu odpornościowego. Podobny efekt zwykle osiąga się za pomocą:

  • interferon w postaci Betaferon, Avoneksa, Copaxona. Pierwszy lek przyczynia się do leczenia stwardnienia rozsianego. Udowodniono, że dzięki stosowaniu leku Betaferon przez dłuższy czas choroba postępuje wolniej, zmniejsza się ryzyko niepełnosprawności i częstości zaostrzeń. Lek podaje się domięśniowo co dwa dni;
  • immunoglobuliny. Z ich pomocą przeciwciała i kompleksy immunologiczne są produkowane w mniejszej ilości. Osiąga się to za pomocą Sandoglobulin lub ImBio. Leki te są przepisywane w okresach zaostrzeń. Wstrzyknięto je dożylnie, a dawkę oblicza się w zależności od masy ciała pacjenta. W przypadku braku koniecznego efektu leczenie kontynuuje się po zaostrzeniu;
  • filtracja ługu. Podczas procedury przeciwciała są usuwane. Aby uzyskać pożądany wynik, musisz zdać co najmniej osiem sesji. Podczas leczenia płyn rdzeniowy przepuszczany jest przez specjalne filtry;
  • plazmafereza. Usuwa z krwi przeciwciała i kompleksy immunologiczne;
  • terapia hormonalna. Leczenie obejmuje stosowanie leków zawierających glukokortykoidy. Za pomocą prednizolonu i deksametazonu białka antymieliny są wytwarzane w mniejszej ilości, a proces zapalny nie rozwija się. Zazwyczaj przepisywane są duże dawki takich leków, które można przyjmować nie dłużej niż w ciągu tygodnia;
  • cytostatyki. Stosowanie metotreksatu i cyklofosfamidu jest praktykowane, jeśli choroba występuje w ciężkiej postaci.

Konieczne jest również leczenie objawowe. Zmniejszenie objawów procesu patologicznego uzyskuje się za pomocą nootropów w postaci piracetamu, leków przeciwbólowych, przeciwdrgawkowych, neuroprotektorów, środków zwiotczających mięśnie, które łagodzą paraliż.

Przekazywanie impulsów nerwowych normalizuje się za pomocą witamin z grupy B, a depresja jest eliminowana wraz z lekami przeciwdepresyjnymi.

Terapia farmakologiczna i inne techniki nie całkowicie eliminują patologię. Wszystkie środki medyczne powstrzymują jedynie niszczenie osłonek mielinowych, polepszają jakość życia i wydłużają czas ich trwania.

Metody ludowe

Usunąć nieprzyjemne objawy patologii i zapobiec rozwojowi innych zaburzeń można zrobić przy pomocy środków ludowej. Popraw stan mózgu za pomocą:

  • anyż lofanta. Z tej rośliny leczniczej wytwarza się wywar. Liście, łodygi i kwiaty są mielone iw ilości jednej łyżki zalać szklanką wody, trzymać ją na małym ogniu przez dziesięć minut. Kiedy lek ochładza się, dodaj łyżkę miodu i wypij dwie łyżki za każdym razem przed jedzeniem;
  • diaspora Kaukazu. Korzeń rośliny jest mielony iw ilości pół łyżeczki wylać szklankę przegotowanej wody. Produkt trzyma się w kąpieli wodnej przez kwadrans i spożywa się go łyżką przed snem.

Leki te pomagają poprawić procesy metaboliczne i krążenie krwi. Podczas stosowania wywarów należy skonsultować się ze specjalistami, ponieważ w połączeniu z niektórymi lekami mogą powodować niepożądane reakcje uboczne.

Objawy i metody leczenia demielinizacyjnych chorób mózgu

Jedną z najniebezpieczniejszych patologii wpływających na układ nerwowy jest demielinizacyjna choroba mózgu. W rezultacie mielina zostaje zniszczona i zastąpiona włóknistą tkanką. Może się zdarzyć w dowolnej części mózgu (płaty czołowe, potyliczne, skroniowe). Takie procesy prowadzą do tego, że upośledzona jest transmisja impulsów nerwowych. Demielinizacja odnosi się do chorób autoimmunologicznych, a ostatnio ta patologia rośnie wśród dzieci i osób powyżej 45 roku życia. Jakie są przyczyny, natura i leczenie tej patologii mózgu?

Główne przyczyny demielinizacji choroby

Jednym z głównych powodów, które powodują rozwój demielinizacji mózgu w organizmie jest:

  1. Reakcja ludzkiego układu odpornościowego na białko, z którego składa się mielina. W wyniku nieodwracalnych procesów zachodzących w ciele, takie białko zaczyna być postrzegane przez układ odpornościowy jako obcy. Komórki zaczynają go atakować i stopniowo go niszczą. Ten powód jest najbardziej niebezpieczny. Uruchomienie tego mechanizmu jest w stanie dostać się do organizmu infekcji lub cech odporności człowieka, które są z natury dziedziczne. Należą do nich stwardnienie rozsiane, rozsiewowe zapalenie mózgu i rdzenia, itp.
  2. Proces demielinizacji może rozpocząć się w odpowiedzi na obecność neuroinfekcji, która bezpośrednio wpływa na mielinę.
  1. Naruszenie procesów metabolicznych w organizmie. W rezultacie mielina zaczyna cierpieć z powodu niedoboru substancji niezbędnych do tego celu i stopniowo ulega degradacji. Jest to możliwe u pacjentów z cukrzycą w wywiadzie i problemami związanymi z pracą tarczycy.
  2. Wpływ na organizm toksyn i substancji chemicznych, w tym: alkohol, leki psychotropowe, aceton, produkty życia.
  3. Procesy paraneoplastyczne, powstające jako powikłanie chorób onkologicznych.

W wyniku badań naukowych udało się ustalić, że szczególna rola w pokonaniu mieliny (otoczki włókien nerwowych) ma dziedziczne i niekorzystne warunki środowiskowe. Istnieje również informacja o związku między prawdopodobieństwem wystąpienia tej choroby a lokalizacją geograficzną osoby, w której odnotowano ogniska demielinizacji.

Istnieją dwa rodzaje demielinizacji mózgu:

  1. Mielinoklastyka - charakteryzuje się dziedziczną predyspozycją do szybkiego zniszczenia osłonki mielinowej.
  2. Mielinopatia jest procesem niszczenia osłonki mielinowej, która ma inne przyczyny.

Objawy

Przy pewnych szczególnych objawach demielinizacyjna choroba mózgu nie jest inna. Wszystkie są bezpośrednio związane z tymi częściami układu nerwowego, w których są zlokalizowane i gdzie znajdują się ogniska demielinizacji. W sumie w medycynie występują 3 główne choroby demielinizacyjne:

  1. Ostre rozsiewowe zapalenie mózgu i rdzenia ma charakter dystroficzny.
  2. Stwardnienie rozsiane (w dowolnej formie jego manifestacji).
  3. Wieloogniskowa leukoencefalopatia.

Najczęstszą z tych chorób jest stwardnienie rozsiane, które w przeciwieństwie do innych chorób jest w stanie jednocześnie uderzyć w kilka części ośrodkowego układu nerwowego. Zakres objawów tej choroby jest dość szeroki. Pierwsze objawy choroby pojawiają się u młodych ludzi w wieku 20-25 lat. Najczęściej choroba jest diagnozowana u kobiet około 25 lat. Wśród mężczyzn liczba pacjentów jest mniejsza, jednak choroba ma postać progresywną. Wszystkie objawy charakterystyczne dla choroby można podzielić na 7 grup:

  1. Naruszenia natury neuropsychologicznej: zaburzenia zachowania, poczucie euforii, stan depresyjny, astenia, hipochondria.
  2. Klęska piramidalnej ścieżki ma charakter dystroficzny. Należą do nich: spastyczne napięcie mięśni, zmniejszone odruchy skórne, niedowład, wzrost odruchów ścięgnistych.
  3. Dystroficzne zmiany nerwów czaszkowych i pnia mózgu: osłabienie mięśni twarzy, oczopląs poziomy.
  1. Przerwanie narządów miednicy: naruszenie siły, częste poprzestawanie na oddawanie moczu, wiele z nich cierpi na nietrzymanie moczu.
  2. Sensoryczną w wyniku demielinizacji: czucia, zaburzenia, które są związane z wrażliwością drgań, pacjent nie ma wysokie lub niskie temperatury, uczucia ucisku kończyn.
  3. Upośledzenie wzroku: zmiany kąta widzenia, ślepota barw, niemożność dostrzeżenia szczegółów jasności i kontrastu.
  4. Dystroficzne zmiany móżdżku: dysmetria, asynergia, oczopląs, niedociśnienie mięśni, ataksja tułowia.

Dowiedz się więcej o ataksji i jej leczeniu od doświadczonego neurologa Michaiła Moiseevicha Shperlinga w naszym wideo:

Rozpoznanie demielinizacji mózgu

Najskuteczniejszą obecnie metodą diagnozowania patologii jest zastosowanie rezonansu magnetycznego. Możliwe jest zidentyfikowanie ognisk dezielinizacji, które mogą być owalne lub okrągłe. Ich średnica może wynosić od 3 mm do 3 cm, mogą one znajdować się w dowolnej części mózgu, ale najczęściej są rozpoznawane w płacie czołowym. Jeśli choroba postępuje wystarczająco długo, a leczenie nie zostanie przeprowadzone, takie ogniska mogą ostatecznie się zlać. Tomografia ujawnia obecność zmian w przestrzeni podpajęczynówkowej, wzrost w komorach, co jest możliwe z powodu atrofii mózgu.

Metoda potencjałów wywołanych jest stosunkowo nowym sposobem diagnozowania demielinizacji. Badanie to pozwala nam dokonać jakościowej oceny wskaźników słuchowych, wzrokowych i somatosensorycznych, a także rozważyć naruszenia w prowadzeniu impulsów nerwowych.

Electroneuromyography pomaga zobaczyć obecność aksonalnej degeneracji i ocenić poziom zakłóceń.

O tym, jak rozpoznaje się stwardnienie rozsiane i inne choroby demielinizacyjne za pomocą MRI, Kapitonov Ivan Vladimirovich - lekarz ośrodka MRI24:

Badania immunologiczne są prowadzone na oligoklonalnych immunoglobulinach, które znajdują się w płynie mózgowo-rdzeniowym. Po wykryciu wysokiego stężenia, wysuwa się wniosek dotyczący aktywności demielinizacji mózgu.

Tradycyjne metody leczenia

Do leczenia procesów patologicznych stosuje się leki, których działanie ma na celu poprawę funkcji wykonywania impulsów nerwowych i blokowanie zmian w pracy mózgu. Najtrudniejsze jest leczenie starej demielinizacji.

Interferony beta mogą znacznie zmniejszyć ryzyko patologii i powikłań o około 30%. Ponadto pacjentowi przepisuje się takie leki:

  • Mioreaksanty, których działanie ma na celu przywrócenie funkcji motorycznych pacjenta.
  • Leki przeciwzapalne są potrzebne, aby zatrzymać uszkodzenia włókien nerwowych, które pojawiły się z powodu rozwoju procesu zapalnego o charakterze zakaźnym. Wraz z takimi lekami wskazane jest stosowanie antybiotyków.
  • Leki nootropowe są wskazane do przewlekłej demielinizacji. Takie leki mają pozytywny wpływ na regenerację aktywności przewodnika i mózgu jako całości. Jednocześnie zaleca się stosowanie neuroprotektorów i kompleksu aminokwasów.

Jeśli leczenie nie rozpoczęło się na czas, prawie niemożliwe jest przywrócenie normalnej funkcji mózgu i utraconych funkcji ciała.

O tym, jak leki nootropowe wpływają na nasz mózg, mówi lekarz-neurolog, profesor, doktor nauk medycznych Natalia Schneider:

Leczenie demielinizacji za pomocą ludowych środków zaradczych

Zastosowanie metod ludowych w demielinizacji pomaga złagodzić niektóre objawy i przyczynić się do zapobiegania chorobie. W tym celu powszechnie stosuje się następujące rośliny:

  • Korzeń Dioscoreana Kaukazu. Pół łyżeczki rozgniecionego i wysuszonego korzenia przelewa się szklanką stromej wrzącej wody i trzyma w łaźni wodnej przez co najmniej 15 minut. Następnie wywar jest filtrowany i wyjmowany przed zjedzeniem 1 łyżki stołowej.
  • Lofant. Z niej także wytworzyć bulionie 1 łyżkę stołową suszonych liści, kwiatów i innych części roślin, które nie wylać 1 filiżanki gorącej wody i ogrzewa do wrzenia przez 10 minut. Po schłodzeniu bulion jest filtrowany, dodając 1 łyżeczkę miodu. Odwar przyjmuje na czczo 2 łyżki stołowe.

Ale zanim zaczniesz leczenie demielinizacji za pomocą metod i środków ludowych, powinieneś skonsultować się z lekarzem, ponieważ istnieją przeciwwskazania do stosowania tych przepisów.

Choroby demielinizacyjne, ogniska demielinizacji w mózgu: diagnoza, przyczyny i leczenie

Z roku na rok rośnie liczba chorób układu nerwowego, którym towarzyszy demielinizacja. To niebezpieczne i w dużej mierze nieodwracalny proces wpływa na mózg i rdzeń istocie białej mózgu, co prowadzi do trwałych zaburzeń neurologicznych i pewnych form urlopu pacjentowi szansę na życie.

choroby demielinizacyjne są coraz częściej diagnozowane u dzieci i młodzieży stosunkowo 40-45 lat, istnieje tendencja do nietypowego przebiegu choroby, jej rozprzestrzeniania się na tych obszarach geograficznych, na których wcześniej zachorowalność była bardzo niska.

Diagnostyka i leczenie chorób demielinizacyjnych pozostaje złożone i słabo studiował, ale badania w dziedzinie genetyki, biologii molekularnej i immunologii, aktywnie prowadzone od końca ubiegłego wieku, pozwolił zrobić krok naprzód w tym kierunku.

Dzięki staraniom naukowców rzucają światło na główne mechanizmy demielinizacji i jej przyczyny, opracowane schematy leczenia niektórych chorób oraz wykorzystanie MRI jako głównej metody diagnozy pozwala określić początek procesu patologicznego już na wczesnym etapie.

Przyczyny i mechanizmy demielinizacji

Rozwój procesu demielinizacji opiera się na autoimmunizacji, gdy w ciele powstają swoiste białka-przeciwciała atakujące składniki komórek tkanki nerwowej. Rozwój w odpowiedzi na tę reakcję zapalną prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia procesów neuronów, zniszczenia osłonki mielinowej i zakłócenia przekazywania impulsów nerwowych.

Czynniki ryzyka demielinizacji:

  • Dziedziczna predyspozycja (związana z genami szóstego chromosomu, a także mutacje genów cytokin, immunoglobulin, białka mieliny);
  • Infekcja wirusowa (opryszczka, wirus cytomegalii, Epstein-Barr, różyczka);
  • Przewlekłe ogniska zakażenia bakteryjnego, transport H. pylori;
  • Zatrucie ciężkimi metalami, oparami benzyny, rozpuszczalnikami;
  • Silny i długotrwały stres;
  • Cechy diety z przewagą białek i tłuszczów pochodzenia zwierzęcego;
  • Niekorzystna sytuacja ekologiczna.

Należy zauważyć, że zmiany demielinizacyjne mają pewne zależności geograficzne. Najwięcej przypadków odnotowano w środkowej i północnej części Stanów Zjednoczonych, w Europie, dość wysoki wskaźnik zapadalności na Syberii w centralnej Rosji. Wśród mieszkańców krajów afrykańskich, w Australii, Japonii i Chinach, wręcz przeciwnie, choroby demielinizacyjne są bardzo rzadkie. Rasa odgrywa również pewną rolę: przeważają rasy białej wśród pacjentów z demielinizacją.

Proces autoimmunologiczny może być uruchamiany sam w niekorzystnych warunkach, a główną rolę odgrywa dziedziczność. Przeprowadzanie pewnych genów lub mutacji w nich prowadzi do niewystarczającej produkcji przeciwciał przenikających do bariery krew-mózg i powodującej stan zapalny wraz z niszczeniem mieliny.

Innym ważnym mechanizmem patogenetycznym jest demielinizacja na tle zakażeń. Ścieżka stanu zapalnego jest nieco inna. Normalna reakcja na obecność zakażenia jest uważany za powstawanie przeciwciał przeciw składniki białek drobnoustrojów, ale zdarza się, że bakterie i wirusy, białek, są podobne do tych tkanek pacjenta, jednostka zaczyna „mylić” własne i innych, atakuje zarówno bakterii i własnych komórek.

Zapalne procesy autoimmunologiczne w pierwszych stadiach choroby prowadzą do odwracalnych impulsów impulsów, a częściowe przywrócenie mieliny pozwala neuronom na wykonywanie funkcji przynajmniej częściowo. Z biegiem czasu, niszczenie błon nerwowych postępuje, procesy neuronów są "nagie" i po prostu nie wystarcza do przesyłania sygnałów. Na tym etapie występuje uporczywy i nieodwracalny deficyt neurologiczny.

W drodze do diagnozy

Objawowa demielinizacja jest niezwykle różnorodna i zależy od lokalizacji zmiany, cech przebiegu choroby, tempa progresji objawów. Zwykle u pacjenta rozwijają się zaburzenia neurologiczne, które często są przejściowe. Objawy wizualne mogą stać się pierwszymi objawami.

Kiedy pacjent czuje, że coś idzie źle, ale usprawiedliwienie zmian spowodowanych zmęczeniem lub stresem nie jest już możliwe, udaje się do lekarza. Podejrzewam szczególny rodzaj procesu demielinizacyjnych tylko na podstawie klinice jest bardzo trudne, a w obecności demielinizacji sam nie zawsze jest jasne, specjalista ubezpieczeń, więc bez dalszych badań jest nieodzowne.

przykład ognisk demielinizacji w stwardnieniu rozsianym

Głównym i bardzo informatywnym sposobem diagnozowania procesu demielinizacji jest tradycyjnie MRI. Metoda ta jest bezpieczna, może być stosowany u pacjentów w różnym wieku, kobiety w ciąży i przeciwwskazania są nadmierna waga, lęk zamkniętych przestrzeni, obecność konstrukcji metalowych, w odpowiedzi na silne pole magnetyczne, choroby psychicznej.

Okrągłe lub owalne hiperintensywne zmiany na MRI demielinizacji znalezione głównie w istocie białej pod korowej warstwy wokół komory (leukomalacji), rozrzucone w sposób rozproszony, są różnej wielkości. - od kilku milimetrów do 3,2 cm do weryfikacji czasu powstawania ognisk stosuje się zwiększenie kontrastu, przy Te bardziej "młode" dziedziny demielinizacji lepiej kumulują środek kontrastowy niż długo istniejące.

Głównym zadaniem neurologa w wykrywaniu demielinizacji jest określenie specyficznej formy patologii i wybór odpowiedniego leczenia. Prognoza jest niejednoznaczna. Na przykład w przypadku stwardnienia rozsianego można żyć dziesięć lub więcej lat, a przy innych odmianach oczekiwana długość życia może wynosić rok lub mniej.

Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane (MS) jest najczęstszą formą demielinizacji, która dotyka około 2 milionów ludzi na Ziemi. Wśród pacjentów dominują osoby młode i osoby w średnim wieku, w wieku 20-40 lat, a kobiety częściej chorują. W mowie potocznej ludzie dalecy od medycyny często używają terminu "skleroza" w odniesieniu do zmian związanych z wiekiem związanych z zaburzeniami pamięci i procesów myślowych. SM z takim "stwardnieniem" nie ma nic wspólnego.

Choroba opiera się na autoimmunizacji i uszkodzeniu włókien nerwowych, rozpadowi mieliny i późniejszej zamianie tych ognisk na tkankę łączną (stąd "skleroza"). Charakterystyczne dla rozproszonego charakteru zmian, czyli demielinizacji i stwardnienia, są różne części układu nerwowego, bez wyraźnego wzoru w jego rozmieszczeniu.

Przyczyny choroby nie zostały do ​​końca rozwiązane. Przyjmuje złożony wpływ dziedziczności, warunków zewnętrznych, infekcji bakteriami i wirusami. Zauważono, że częstotliwość PC jest wyższa, gdy jest mniej światła słonecznego, czyli dalej od równika.

Zwykle dotyczy to kilku części układu nerwowego naraz, z możliwym udziałem mózgu i rdzenia kręgowego. Charakterystyczną cechą jest znalezienie na MRI płytek różnych recept: od bardzo świeżej do oblubieńczej. Wskazuje to na chroniczny, ciągły wzorzec stanu zapalnego i wyjaśnia różne objawy ze zmianą objawów w miarę postępu demielinizacji.

Symptomatologia SM jest bardzo zróżnicowana, ponieważ uszkodzenie wpływa na kilka części układu nerwowego w tym samym czasie. Możliwe:

  • Niedowład i paraliż, wzmożone odruchy ścięgien, konwulsyjne skurcze pewnych grup mięśni;
  • Zaburzenie równowagi i drobne zdolności motoryczne;
  • Osłabienie mięśni twarzy, zmiana mowy, połknięcie, opadanie powiek;
  • Patologia wrażliwości, zarówno powierzchowna jak i głęboka;
  • Od strony narządów miednicy - opóźnienie lub nietrzymanie moczu, zaparcie, impotencja;
  • Zaangażowanie nerwów wzrokowych - zmniejszenie ostrości wzroku, zawężenie pola, naruszenie percepcji koloru, kontrastu i jasności.

Opisane objawy są połączone ze zmianami w sferze mentalnej. Pacjenci w depresji, tło emocjonalne jest zwykle zmniejszone, pojawia się skłonność do przygnębienia lub, odwrotnie, euforia. Wraz ze wzrostem liczby i rozmiarów ognisk demielinizacji w istocie białej mózgu, zmianom w sferze ruchowej i wrażliwej towarzyszy spadek aktywności inteligencji i myślenia.

W przypadku stwardnienia rozsianego rokowanie będzie bardziej korzystne, jeśli choroba zacznie się od zaburzenia wrażliwości lub objawów wizualnych. W przypadku, gdy zaburzenia ruchu, równowagi i koordynacji pojawiają się jako pierwsze, rokowanie jest gorsze, ponieważ te oznaki mówią o uszkodzeniu móżdżku i podkorowych ścieżek.

Wideo: MRI w diagnostyce demielinizacyjnych zmian w stwardnieniu rozsianym

Choroba Marburga

Choroba Marburga jest jedną z najniebezpieczniejszych form demielinizacji, ponieważ rozwija się nagle, objawy szybko rosną, co prowadzi do śmierci pacjenta w ciągu kilku miesięcy. Niektórzy naukowcy uważają to za formy stwardnienia rozsianego.

Początek choroby przypomina ogólny proces infekcji, gorączka jest możliwa, uogólnione drgawki. Szybkie formowanie ognisk zniszczenia mieliny prowadzi do szeregu poważnych zaburzeń motorycznych, zaburzeń wrażliwości i świadomości. Charakteryzuje się zespołem opon mózgowych z silnym bólem głowy, wymiotami. Często zwiększa ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Złośliwość przebiegu choroby Marburga jest związana z dominującą zmianą w pniu mózgu, gdzie koncentrują się główne szlaki przewodzące i jądra nerwów czaszkowych. Śmierć pacjenta pojawia się w ciągu kilku miesięcy od wystąpienia choroby.

Devick's disease

Choroba Devika jest procesem demielinizacyjnym, w którym wpływają na nerwy wzrokowe i rdzeń kręgowy. Po ostrym rozpoczęciu patologii szybko postępuje, co prowadzi do poważnych zaburzeń widzenia i ślepoty. Zajęcie rdzenia kręgowego ma charakter wznoszący i towarzyszy mu niedowład, porażenie, naruszenie wrażliwości, zaburzenie narządów miednicy.

Rozszerzona symptomatologia może powstać za około dwa miesiące. Rokowanie w tej chorobie jest złe, szczególnie u dorosłych pacjentów. Dzieci - nieco lepiej z terminowym mianowaniem glikokortykosteroidów i leków immunosupresyjnych. Schematy terapeutyczne nie zostały jeszcze opracowane, więc terapia jest zredukowana do usuwania objawów, mianowania hormonów, działań wspomagających.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PMLE)

PMLE jest demielinizacyjną chorobą mózgu, która jest częściej diagnozowana u osób w podeszłym wieku i której towarzyszy wiele uszkodzeń centralnego układu nerwowego. W klinice występują niedowłady, konwulsje, zaburzenia równowagi i koordynacji, zaburzenia widzenia, charakteryzujące się zmniejszeniem inteligencji do ciężkiej postaci demencji.

Zmiany demielinizacyjne istoty białej w mózgu z postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią

Charakterystyczną cechą tej patologii jest połączenie demielinizacji z defektami odporności nabytej postaci, która jest prawdopodobnie głównym czynnikiem patogenezy.

Zespół Guillain-Barre

Zespół Guillain-Barre charakteryzuje się uszkodzeniem nerwów obwodowych jako postępującą polineuropatią. Wśród pacjentów z tą diagnozą, dwukrotnie więcej mężczyzn, nie ma ograniczeń wiekowych.

Symptomatics jest zredukowany do niedowładu, porażenia, bólu pleców, stawów, mięśni kończyn. Częste arytmie, pocenie się, wahania ciśnienia krwi, które wskazują na dysfunkcje wegetatywne. Rokowanie jest korzystne, jednak u jednej piątej pacjentów pozostają szczątkowe objawy uszkodzenia układu nerwowego.

Cechy leczenia chorób demielinizacyjnych

W leczeniu demielinizacji stosuje się dwa podejścia:

  • Leczenie objawowe;
  • Leczenie patogenetyczne.

Terapia patogenetyczna ma na celu ograniczenie procesu niszczenia włókien mielinowych, eliminacja krążących autoprzeciwciał i kompleksów immunologicznych. Leki z wyboru są powszechnie uznawane za interferony - betaferon, avoneks, copaxone.

Betaferon jest aktywnie stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego. Udowodniono, że dzięki długoterminowemu mianowaniu w ilości 8 milionów jednostek ryzyko progresji choroby zmniejsza się o jedną trzecią, zmniejsza się prawdopodobieństwo niepełnosprawności i częstość zaostrzeń. Lek wstrzykiwany jest pod skórę co drugi dzień.

Preparaty do immunoglobulin (sandoglobulin, ImBio) zostały skierowane na zmniejszenie wytwarzania autoprzeciwciał i zmniejszenie tworzenia się kompleksów immunologicznych. Stosuje się je do zaostrzenia wielu chorób demielinizacyjnych przez pięć dni, wstrzykując dożylnie w dawce 0,4 grama na kilogram masy ciała. Jeśli pożądany efekt nie zostanie osiągnięty, leczenie można kontynuować po połowie dawki.

Pod koniec ubiegłego wieku metoda Filtracja zbóż, przy których usuwa się autoprzeciwciała. Przebieg leczenia obejmuje do ośmiu procedur, podczas których do 150 ml płynu mózgowo-rdzeniowego przechodzi przez specjalne filtry.

Tradycyjnie, z demielinizacją, plazmafereza, terapia hormonalna i cytostatyki. Plazmafereza ma na celu usunięcie krążących przeciwciał i kompleksów immunologicznych z krwioobiegu. Glukokortykosteroidy (prednizolon, deksametazon) zmniejszają aktywność odpornościową, hamują wytwarzanie białek antymielinowych i działają przeciwzapalnie. Są przepisywane do tygodnia w dużych dawkach. Leki cytotoksyczne (metotreksat, cyklofosfamid) są użyteczne w ciężkich postaciach patologicznych z ciężką autoimmunizacją.

Leczenie objawowe obejmuje leki nootropowe (piracetam), leki przeciwbólowe, leki przeciwdrgawkowe, neuroprotectors (glicyna, semax), środki zwiotczające mięśnie (midol) z porażeniem spastycznym. Aby usprawnić przekazywanie nerwów, zaleca się witaminy z grupy B, aw przypadku stanów depresyjnych - leki przeciwdepresyjne.

Leczenie patologii demielinizacyjnej nie ma na celu całkowitego złagodzenia pacjenta z powodu patogenezy tych chorób. Ma na celu powstrzymanie niszczącego działania przeciwciał, przedłużenie życia i poprawę jego jakości. W celu przeprowadzenia dalszych badań nad demielinizacją stworzono grupy międzynarodowe, a wysiłki naukowców z różnych krajów pozwalają nam już zapewnić skuteczną pomoc pacjentom, chociaż prognozy są bardzo poważne pod wieloma postaciami.

Demielinizacja mózgu

Proces demielinizacji jest patologicznym stanem, w którym mielina istoty białej układu nerwowego, centralnego lub obwodowego, zostaje zniszczona. Mielina zastępowana jest tkanką włóknistą, co prowadzi do zaburzenia przekazywania impulsów wzdłuż przewodzących ścieżek mózgu. Choroba ta należy do grupy autoimmunologicznej, aw ostatnich latach obserwuje się tendencję do zwiększania jej częstotliwości. Ponadto rośnie liczba przypadków tej choroby u dzieci i osób powyżej 45 roku życia, coraz więcej chorób odnotowuje się w regionach geograficznych, które nie były typowe dla nich. Badania prowadzone przez czołowych naukowców w dziedzinie immunologii, Neurogenetics, biologii molekularnej i biochemii dokonały wyraźniejszy proces rozwoju choroby, co sprawia, że ​​jest to możliwe do przeprowadzenia na rozwój nowych technologii do jej leczenia.

Przyczyny

Choroba mózgu z demielinizacją może rozwinąć się z wielu powodów, z których najważniejsze wymieniono poniżej.

  1. Reakcja immunologiczna na białka wchodzące w skład mieliny. Białka te zaczynają być postrzegane przez układ odpornościowy jako obce i są atakowane, powodując ich zniszczenie. To najniebezpieczniejsza przyczyna choroby. Bodźcem do uruchamiania taki mechanizm może być zakażenie lub cechy odporności wrodzonej: rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, stwardnienie rozsiane, zespół Guillaina-Barrego, choroby reumatyczne i przewlekłe infekcje.
  2. Neuroinfekcja: niektóre wirusy mogą wpływać na mielinę, powodując demielinizację mózgu.
  3. Niepowodzenie w mechanizmie metabolizmu. Procesowi temu może towarzyszyć naruszenie diety mielinowej, a następnie śmierć. Jest to typowe dla takich patologii, jak choroba tarczycy, cukrzyca.
  4. Chemikalia zatrucie o różnym charakterze: alkohol, narkotyki, psychotropowe silne działanie, substancje toksyczne, produkcja wyrobów malarskich, aceton, lakieru lub zatrucia własnych odpadów ciała: nadtlenki wolnych rodników.
  5. Procesy paraneoplastyczne są patologiami, które są powikłaniem procesów nowotworowych.
    Ostatnie badania potwierdzają, że wyzwalanie mechanizmu tej choroby odgrywa ważną rolę interakcji między czynnikami środowiskowymi a predyspozycjami dziedzicznej natury. Określa się związek między lokalizacją geograficzną a prawdopodobieństwem wystąpienia choroby. Ponadto ważną rolę odgrywają wirusy (różyczka, odra, Epstein-Barra, opryszczka), infekcje bakteryjne, nawyki żywieniowe, stresy i ekologia.

Klasyfikacja tej choroby odbywa się w dwóch rodzajach:

  • mielinoklastyka - lokalizacja genetyczna dla przyspieszonego niszczenia osłonki mielinowej;
  • mielinopatia - zniszczenie osłonki mielinowej, już ukształtowanej, w wyniku jakichkolwiek przyczyn, z mieliną niezwiązaną.

Objawy

Proces demielinizacji samego mózgu nie daje wyraźnych objawów. Całkowicie zależą od tego, które struktury centralnego lub obwodowego układu nerwowego są zlokalizowane w tej patologii. Istnieją trzy główne choroby demielinizacyjne: stwardnienie rozsiane, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia i ostre rozsiewowe zapalenie mózgu i rdzenia.

Stwardnienie rozsiane - najczęstsza choroba wśród wymienionych, charakteryzuje się porażką kilku części centralnego układu nerwowego. Towarzyszy temu szeroki zakres objawów. Początek choroby objawia się w młodym wieku - około 25 lat i częściej występuje u kobiet. Mężczyźni rzadziej chorują, ale choroba objawia się w bardziej postępowej formie. Objawy stwardnienia rozsianego są tradycyjnie podzielone na 7 głównych grup.

  1. Klęska piramidalnej ścieżki: niedowład, klon, osłabienie skóry i wzrost odruchów ścięgnistych, napięcie mięśni spastycznych, objawy patologiczne.
  2. Uszkodzenie pnia mózgu i nerwy czaszki: oczopląs poziomy, pionowy lub wielokrotny, osłabienie mięśni twarzy, międzytrzuszkowe zapalenie opłucnej, zespół opuszkowy.
  3. Zaburzenia narządów miednicy: nietrzymanie moczu, popęd oddawania moczu, zaparcia, zaburzenia potencji.
  4. Klęska móżdżku: oczopląs, ataksja tułowia, kończyn, asynergia, hipotonia mięśni, dysmetery.
  5. Upośledzenie wzroku: utrata ostrości, scotoma, zaburzenia percepcji koloru, zmiana pól widzenia, jasność, kontrast.
  6. Zaburzenia wrażliwości: zniekształcenie postrzegania temperatury, dysestezja, wrażliwa ataksja, uczucie ciśnienia w kończynach, zniekształcenie wrażliwości na wibracje.
  7. Naruszenia natury neuropsychologicznej: hipochondria, depresja, euforia, astenia, zaburzenia intelektualne, zaburzenia zachowania.

Diagnostyka

Najbardziej odkrywczą metodą badań, która może wykryć ogniska demielinizacji mózgu, jest obrazowanie rezonansu magnetycznego. Charakterystycznym obrazem tej choroby jest wykrycie ognisk owalnych lub okrągłych o wymiarach od 3 mm do 3 cm w dowolnej części mózgu. Typową lokalizacją w tej patologii są strefy podkorowe i okołokomorowe. Jeśli choroba trwa długo, ogniska te mogą się łączyć. Ponadto, MRI pokazuje zmiany w przestrzeni podpajęczynówkowej, wzrost w komorowym systemie z powodu atrofii mózgu.

Stosunkowo niedawno wykorzystano metodę potencjałów wywołanych do diagnozowania chorób dielinizacyjnych. Ocenia się trzy wskaźniki: somatosensoryczne, wzrokowe i słuchowe. Umożliwia to ocenę naruszeń w wykonywaniu impulsów w pniu mózgu, narządach wzrokowych i rdzeniu kręgowym.

Electroneuromyography pokazuje obecność aksonalnej degeneracji i pozwala określić zniszczenie mieliny. Również za pomocą tej metody dokonuje się ilościowej oceny stopnia zaburzeń wegetatywnych.

Badania immunologicznego planu podlegają immunoglobuliny oligoklonalne zawarte w płynie mózgowo-rdzeniowym. Jeśli ich stężenie jest wysokie, wskazuje to na aktywność procesu patologicznego.

Leczenie

Środki stosowane w leczeniu chorób demielinizacyjnych są specyficzne i objawowe. Nowe badania w medycynie umożliwiły osiągnięcie dobrego sukcesu w konkretnych metodach leczenia. Beta-interferony są uważane za jeden z najskuteczniejszych leków: obejmują rephib, betaferon, awinex. Badania kliniczne betaferonu wykazały, że jego stosowanie zmniejsza tempo progresji choroby o 30%, zapobiega rozwojowi niepełnosprawności i zmniejsza częstość zaostrzeń.

Eksperci coraz częściej preferują metodę dożylnych immunoglobulin (bioin, sandoglobulin, venoglobulin). W ten sposób prowadzi się leczenie zaostrzeń tej dolegliwości. Ponad 20 lat temu opracowano nową, dość skuteczną metodę leczenia chorób demielinizacyjnych: immunofiltracji płynu mózgowo-rdzeniowego. Obecnie trwają badania nad lekami, których celem jest powstrzymanie procesu demielinizacji.

Jako środek do specyficznego leczenia stosuje się kortykosteroidy, plazmaferezę, cytostatyki. Szeroko stosowane są również środki nootropowe, neuroprotekcyjne, aminokwasy, środki zwiotczające mięśnie.

Demielinizacja mózgu: objawy, leczenie

Mielina jest podobną do tłuszczu substancją, która tworzy otoczkę włókien nerwowych. Ta powłoka służy jako izolacja, nie pozwalając, aby wzbudzenie rozprzestrzeniło się na sąsiednie włókna. W tym samym czasie w osłonce mielinowej znajdują się osobliwe okna - przestrzenie, w których nie ma mieliny. Ich obecność znacznie przyspiesza proces przekazywania impulsu nerwowego. Kiedy mielinizacja włókien nerwowych zostaje zakłócona, przewodność tkanki nerwowej zostaje zakłócona i pojawiają się różne zaburzenia neurologiczne.

Kiedy dochodzi do procesów demielinizacyjnych w mózgu, zaburzenia percepcji, koordynacji ruchów i funkcji poznawczych są zaburzone. W ciężkich przypadkach proces ten może prowadzić do niepełnosprawności i śmierci pacjenta. Obecnie istnieją trzy znane demielinizacyjne choroby mózgu:

  • Stwardnienie rozsiane.
  • Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia.
  • Ostre rozsiewowe zapalenie mózgu i rdzenia.

Przyczyny procesów demielinizacji

Procesy demielinacyjne są uważane za autoimmunologiczne uszkodzenie mózgu. Wśród przyczyn, dla których twoja własna tkanka jest postrzegana przez układ odpornościowy jako obca, może to być:

  • Choroby reumatyczne.
  • Wrodzone zaburzenia w strukturze mieliny.
  • Wrodzona lub nabyta patologia układu odpornościowego.
  • Zakaźne zmiany układu nerwowego.
  • Choroby metaboliczne.
  • Procesy nowotworowe i paraneoplastyczne.
  • Odurzenie.

Przy tych wszystkich chorobach osłonka mielinowa tkanki nerwowej zostaje zniszczona i zastąpiona przez tkanki łącznej.

Stwardnienie rozsiane

Jest to najczęstsza z chorób demielinizacyjnych. Jego cechą szczególną jest to, że ośrodki demielinizacji znajdują się w kilku częściach ośrodkowego układu nerwowego, dlatego objawy są zróżnicowane. Pierwsze oznaki choroby pojawiają się w wieku około 25 lat, częściej u kobiet. U mężczyzn stwardnienie rozsiane występuje rzadziej, ale postępuje szybciej.

Objawy

Objawy stwardnienia rozsianego zależą od tego, które części centralnego układu nerwowego są najbardziej dotknięte tą chorobą. W związku z tym wyróżnia się kilka grup:

  • Objawy ostrosłupa - niedowład kończyn, skurcze mięśni, skurcze, wzmocnienie odruchów ścięgnistych i osłabienie skóry.
  • Objawy pnia - oczopląs (drżenie oczu) w różnych kierunkach, zmniejszenie ekspresji wyrazu twarzy, trudna ostrość spojrzenia.
  • Objawy miednicy - dysfunkcja narządów miednicy występuje w porażce jąder rdzenia kręgowego.
  • Objawy móżdżku - naruszenie koordynacji ruchów, niestały chód, zawroty głowy.
  • Wizualny - utrata pola widzenia, zmniejszona wrażliwość na kolory, zmniejszony kontrast percepcji, scotoma (ciemne plamy na oczach).
  • Zaburzenia wrażliwości - parestezje (dreszcze), zaburzenie wrażliwości na wibracje i temperaturę, uczucie ucisku w kończynach.
  • Objawy psychiczne - hipochondria, apatia, niski humor.

Objawy te rzadko występują łącznie, ponieważ choroba rozwija się stopniowo przez wiele lat.

Diagnostyka

Najczęstszą metodą diagnozowania stwardnienia rozsianego jest MRI. Pozwala zidentyfikować ośrodki demielinizacji mózgu. Na zdjęciach wyglądają jak lżejsze owalne inkluzje w tle mózgu. Typowa lokalizacja znajduje się w pobliżu komór mózgu i poniżej kory mózgowej. Wraz z długim biegiem choroby, foci łączą się, wielkość komór mózgu rośnie (znak atrofii).

Metoda potencjałów wywołanych umożliwia określenie stopnia zakłócenia przewodnictwa nerwowego. Oceniane są potencjały skóry, wzrokowe i słuchowe.

Elektroneuromyografia - metoda podobna do EKG, możliwe jest określenie ośrodków niszczenia mieliny, zobacz ich granice i ocenić stopień uszkodzenia nerwów.

Metody immunologiczne determinują obecność przeciwciał w antygenach alkoholowych i wirusowych.

Oprócz tych metod można zastosować, a inne, na przykład, umożliwiając określenie obecności odurzenia.

Leczenie

Całkowite wyleczenie ze stwardnienia rozsianego jest niemożliwe, ale istnieją bardzo skuteczne metody leczenia patogenetycznego i objawowego. Szczególnie użyteczne okazało się użycie interferonów - rephib, betaferon. Na tle tych leków tempo postępu choroby zmniejsza się, częstotliwość zaostrzeń zmniejsza się, a stany prowadzące do niepełnosprawności rozwijają się rzadziej.

Aby usunąć patologiczne kompleksy antygen-przeciwciało, stosuje się metody plazmaferezy i immunofiltracji płynu mózgowo-rdzeniowego.

Aby wspierać funkcje poznawcze, należy przepisać leki nootropowe (piracetam), neuroprotektory, aminokwasy (glicyna), środki uspokajające.

Pacjentom zaleca się przestrzeganie reżimu dnia, umiarkowaną aktywność fizyczną na świeżym powietrzu, leczenie sanatoryjne.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia

W przeciwieństwie do stwardnienia rozsianego rozwija się ze znacznym hamowaniem układu odpornościowego. Jego przyczyną jest aktywacja poliomawirusa (często u 80% osób). Klęska mózgu jest asymetryczna, wśród objawów - utrata czułości, naruszenie ruchów kończyn, do niedowładu połowiczego, hemianopsja (utrata wzroku w jednym oku). Naruszenia zawsze rozwijają się z jednej strony. Charakterystyczny jest szybki rozwój demencji i zmiany osobowości. Choroba jest uważana za nieuleczalną.

Ostre rozsiewowe zapalenie mózgu i rdzenia

Jest to choroba polietylenowa, która atakuje mózg i rdzeń kręgowy. Ośrodki demielinizacji są rozproszone w wielu częściach ośrodkowego układu nerwowego. Objawy - senność, ból głowy, zespół konwulsyjny, zaburzenia spowodowane przez pokonanie określonego obszaru ośrodkowego układu nerwowego. Leczenie choroby zależy od przyczyny, która spowodowała to w tym konkretnym przypadku. Po wyzdrowieniu mogą pozostać neurologiczne defekty - niedowład, porażenie, wzrok, słuch, koordynacja.

Objawy demielinizacji choroby mózgu

Dla normalnej interakcji neuronów (komórek nerwowych) między sobą iz innymi strukturami ciała, bardzo ważne jest nie tylko ich wewnętrzna zawartość, ale także otoczka zawierająca substancję mieliny. Jego składnikami są lipidy i białka.

Jeśli takie "opakowanie" neuronów zostanie zniszczone z jakiegoś powodu, przekazanie impulsów nerwowych jest niemożliwe. Takie konsekwencje mogą skutkować demielinizacyjną chorobą mózgu, która może silnie wpłynąć na świadomość, a nawet na rentowność człowieka.

Istota patologii

Większość ludzi nie wie, co to jest, czym jest demielinizacja mózgu. Niemniej jednak, demielinizacyjne choroby układu nerwowego występują zarówno u dzieci, jak iu dorosłych. Interesujące jest to, że częstotliwość ich występowania jest związana z położeniem geograficznym i rasą: największa liczba pacjentów z tą diagnozą należy do Europejczyków i jest obserwowana w Europie i Ameryce.

Neurony mają specyficzną formę, która odróżnia je od wszystkich innych typów komórek. Mają bardzo długie procesy, z których niektóre są pokryte osłonką mielinową, co umożliwia przesyłanie impulsów nerwowych i przyspiesza ten proces. Jeśli mielina upadnie, to albo nie będzie w stanie komunikować się z innymi neuronami za pomocą impulsów elektrofizjologicznych, albo proces ten będzie niezwykle trudny.

Następnie ucierpi struktura ludzkiego ciała, której unerwienie związane jest z uszkodzonym nerwem. Oznacza to, że zniknięcie osłonki mielinowej może mieć bardzo różne objawy i konsekwencje. Pacjenci z podobnymi diagnozami, ale z różną lokalizacją ogniska patologicznego mogą żyć w różnym czasie, prognoza zależy od znaczenia dotkniętej struktury.

Bardzo ważną rolę w niszczeniu skorupy odgrywa układ odpornościowy, który nagle atakuje żywe struktury ciała.

W wielu przypadkach wynika to z faktu, że odporność bardzo gwałtownie reaguje na czynniki zakaźne znajdujące się w substancji mózgowej, a jednocześnie - na strukturalne elementy OUN; powstaje tak zwana reakcja autoimmunologiczna. Ale są inne, niezakaźne przyczyny takich niepowodzeń.

Przyczyny

Niektóre z przyczyn tej choroby ośrodkowego układu nerwowego nie są zależne od stylu życia (np. Dziedziczności), inne są związane z pogardliwym podejściem do własnego zdrowia.

Najprawdopodobniej proces demielinizacyjny mózgu powstaje pod wpływem kilku czynników jednocześnie.

Rozwój tej choroby może być związany z wpływem takich czynników:

  1. Wady informacji dziedzicznych związanych z tworzeniem osłonki mielinowej.
  2. Szkodliwe nawyki, które powodują zatrucie neuronów dymem, związki narkotyczne, alkohol.
  3. Długotrwałe narażenie na stres.
  4. Wirusy (różyczka, choroby opryszczki, odra)
  5. Neuroinfekcje wpływające na komórki nerwowe.
  6. Szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby.
  7. Choroby autoimmunologiczne, przeciwko którym przeprowadza się zniszczenie osłonki mielinowej.
  8. Niepowodzenia metabolizmu.
  9. Proces paraneoplastyczny, który rozwija się z powodu rozwoju nowotworów.
  10. Zatrucie przez wszelkie silne szkodliwe substancje (w tym te stosowane w gospodarstwach domowych - farby, aceton, olej lniany), a także toksyczne produkty przemiany materii.

Odmiany choroby

Klasyfikacja tej dolegliwości opiera się na identyfikacji pierwotnej przyczyny choroby:

  1. Jeśli mielina w ciele jest niszczona z powodów dziedzicznych, mówią o mielinoklastii.
  2. Jeśli koperta jest rozwinięta i działa poprawnie, ale znika z powodu czynników zewnętrznych, mówią o mielinopatii.

Ponadto główne choroby, które są zawarte w koncepcji "demielinizacyjnej choroby OUN":

  1. Najczęstsza patologia tego rodzaju - stwardnienie rozsiane - wpływa na wszystkie części ośrodkowego układu nerwowego. Charakterystyczne objawy są bardzo zróżnicowane.
  2. Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia.
  3. Choroba Marburga.
  4. Ostre rozsiewowe zapalenie mózgu i rdzenia.
  5. Choroba choroby.

Symptomatologia

Objawy zależą od różnorodności choroby i od tego, gdzie znajdują się ogniska demielinizacji mózgu.

W szczególności stwardnienie rozsiane charakteryzuje się następującym zestawem objawów:

  1. Zmiana stosunku intensywności ścięgna i niektórych odruchów skórnych, niedowłady, skurcze mięśni.
  2. Zmiana cech widzenia (zniekształcenie pola, klarowność, kontrast, wygląd bydła).
  3. Zmiany czułości różnych analizatorów.
  4. Objawy dysfunkcji pnia mózgu i nerwów, anatomicznie związane z mózgiem (zespół opuszkowy, dysfunkcja mięśni mimicznych, oczopląs).
  5. Zaburzenia czynności narządów miednicy (impotencja, zaparcia, nietrzymanie moczu).
  6. Zmiany w naturze neuropsychologicznej (obniżona inteligencja, stany depresyjne, euforia).

Choroba Marburga (rozsianego zapalenia mózgu i rdzenia) jest przemijającą, śmiertelną chorobą, która może zabić osobę w ciągu kilku miesięcy. Istnieje klasyfikacja, zgodnie z którą tę dolegliwość przypisuje się postaci stwardnienia rozsianego. Przypomina chorobę zakaźną, w której pojawiają się takie objawy:

  1. Szybko rozwijająca się patologia demielinizacyjna wpływa na łodygę mózgu i nerwy z nią związane.
  2. Zwiększa ciśnienie wewnątrzczaszkowe.
  3. Funkcja i czułość silnika są zakłócone.
  4. Często pojawia się ból głowy połączony z wymiotami.
  5. Pojawiają się skurcze.

Choroba Devika nazywana jest procesem demielinizacji, który obejmuje głównie nerwy wzrokowe, a także substancję rdzenia kręgowego. Choroba jest uważana za bardziej niebezpieczną dla dorosłych i mniej niebezpieczną dla dzieci, zwłaszcza jeśli pacjent rozpoczyna leczenie lekami hormonalnymi na czas. Objawy tej patologii są następujące:

  1. Problemy z widzeniem, prowadzące do całkowitej ślepoty.
  2. Paraliż.
  3. Dysfunkcje narządów miednicy.

Inna patologia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, charakteryzuje się kombinacją zmian immunologicznych spowodowanych czynnikami zewnętrznymi i pojawieniem się ognisk demielinizowanych. Podejrzenie takiej dolegliwości jest możliwe z następujących powodów:

  1. Zmniejszona zdolność widzenia.
  2. Zmniejszona inteligencja.
  3. Utrata koordynacji.
  4. Konwulsje.
  5. Parezy.

Jak wiadomo, te problemy znacznie obniżają jakość życia.

Diagnostyka

Tylko przy objawach klinicznych lekarz nie może ustalić dokładnej diagnozy, a jeszcze bardziej - wybrać właściwe leczenie. Dlatego potrzebujemy takich badań diagnostycznych, które pozwolą nam zidentyfikować patologiczne procesy zachodzące w mózgu.

  1. Bardzo pouczające jest obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego. Daje to możliwość sprawdzenia, czy istnieją pojedyncze ogniska lub wielokrotność, ich lokalizacja. Bardzo często obrazy MRI pokazują zmiany w płatach czołowych, zlokalizowanych okołokomorowo lub podkorowo.
  2. Electroneuromyography pozwala nie tylko określić lokalizację ognisk, ale także stopień zaniku struktury nerwowej.
  3. Ostatnio opracowano metodę wywoływania potencjałów, która umożliwia ocenę procesu przewodzenia impulsów nerwowych poprzez rejestrowanie aktywności elektrycznej struktur mózgu.

Metody leczenia

Leczenie tak złożonych dolegliwości wiąże się z dwoma głównymi podejściami: odstraszaniem patologicznych zjawisk w ośrodkowym układzie nerwowym i zwalczaniem procesów autoimmunologicznych (terapia patogenetyczna) i łagodzeniem objawów objawów.

Interferon

Pierwszy kierunek leczenia zakłada powołanie leków zawierających interferon. Wpływ na odporność obejmuje usunięcie tych kompleksów immunologicznych i przeciwciał znajdujących się we krwi pacjenta.

Leki można podawać dożylnie, podskórnie, a jeśli są przyjmowane przez długi czas, ryzyko nagłego postępu faktycznie maleje.

Plazmafereza

Innym sposobem wyeliminowania niebezpieczeństwa dla przeciwciał mielinowych jest filtrowanie CSF. Podczas każdej z ośmiu następujących po sobie procedur około 150 mg CSF jest przepuszczanych przez specjalne filtry. W tym samym celu plazmafereza jest również stosowana do usuwania przeciwciał krążących w naczyniach pacjenta i wysyłanych do mózgu.

Hormony

Leczenie hormonami pomaga również usunąć agresywne związki biochemiczne z krwi, która niszczy otoczkę neuronalną. Jeśli reakcja autoimmunizacyjna jest wyraźnie wyrażona, zaleca się stosowanie cytostatyków.

Nootropics

Leczenie objawowe polega na stosowaniu leków nootropowych, które chronią układ nerwowy przed patologicznymi skutkami choroby. Leki te wymagają długiego czasu, ale nie mają niekorzystnego wpływu na organizm.

Nootropy nie tylko stymulują myślenie i optymalizują podstawowe procesy umysłowe, ale także zapobiegają śmierci neuronów i towarzyszących im komórek z braku tlenu. Pod ich wpływem poprawia się krążenie żylne i wypływ krwi z mózgu w czasie, zmniejsza się wrażliwość struktur mózgowych na substancje toksyczne.

Mimo wielu pozytywnych efektów nootropy nadal mają przeciwwskazania: nie można ich przyjmować z niedokrwistością sierpowatą, uzależnieniem od narkotyków, nerwicami, niewydolnością naczyń mózgowych i niektórymi innymi schorzeniami.

Leki zwiotczające mięśnie

Przy tych patologiach może powstać sytuacja, w której neurony ze złamaną powłoką przestają wysyłać sygnały, aby rozluźnić mięśnie i są w ciągłym napięciu. Aby wyeliminować ten problem, zalecane są leki zwiotczające mięśnie.

Leki przeciwzapalne

Aby zmniejszyć intensywność stanu zapalnego i spowolnić gwałtowne reakcje organizmu na własne tkanki w stanie zapalnym, konieczne są leki przeciwzapalne. Pod ich wpływem sieć naczyń w ośrodkowym układzie nerwowym przestaje być tak przepuszczalna dla autoprzeciwciał i kompleksów immunologicznych.

Metody ludowe

Leczenie metodami ludowymi, nietradycyjnymi może być tylko pomocnicze. Takich chorób nie można pokonać za pomocą ziół leczniczych, procedur domowych. Ale niektóre sposoby wzmocnienia odporności mogą być odpowiednie. W takim przypadku wszelkie obowiązujące zalecenia należy omówić z lekarzem prowadzącym.

Wniosek

Takie patologiczne zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym mogą powodować wiele czynników, ale osoba powinna pamiętać, że w niektórych przypadkach może zapobiec rozwojowi niebezpiecznej dolegliwości. Na przykład, unikając hipotermii i komunikowania się z zakażonymi ludźmi, można zmniejszyć ryzyko wystąpienia gwałtownych reakcji immunologicznych, które mogą doprowadzić do zniszczenia struktur własnego organizmu. Podczas hartowania ciała i elementarnych ćwiczeń fizycznych, czasami można zwiększyć odporność na bardzo wiele negatywnych wpływów.

Więcej Informacji Na Temat Statków