Diuretyki - co to jest, działanie i przyjmowanie narkotyków. Wykaz i klasyfikacja diuretyków

Czy kiedykolwiek słyszałeś termin medyczny "diuretyk"? Że nie jest to znane wszystkim, ale praktycznie każdy słyszał i wiedział o diuretykach: o ich powołaniu, ich działaniach. Diuretyki - to ten sam lek moczopędny, który jest roślinny lub syntetyczny. Teraz rynek farmaceutyczny jest bogaty w takie leki. Dla wygody są one pogrupowane w grupy o podobnych właściwościach, podzielone na klasy, które mają pewne różnice.

Farmakologiczne działanie diuretyków

Głównym mechanizmem działania diuretyków jest wpływ na nerki, nefrony i procesy, które w nich występują. Diuretyki spowalniają wchłanianie soli, wody w kanałach nerkowych, zwiększają tworzenie się i wydalanie moczu, zmniejszając ilość płynu w jamach, tkankach. Leki moczopędne łagodzą obrzęk, pomagają oczyścić organizm, normalizują równowagę kwasowo-zasadową.

Klasyfikacja diuretyków według mechanizmu działania

Wszystkie diuretyki mają inną strukturę chemiczną, więc nie ma jednolitej klasyfikacji diuretyków. Dzięki działaniu farmakologicznemu leki są podzielone na tiazyd, oszczędzające potas, zapętlone i osmotyczne. Każdy gatunek wpływa na ciało na swój sposób. Na tej podstawie, przy określonej chorobie, lekarze przepisują pewien lek moczopędny.

Oszczędzanie potasu

Do tego typu leków moczopędnych należą rozległa grupa leków. Środki te zwiększają wydajność jonów sodu i chloru, ale jednocześnie pomagają obniżyć wydajność potasu. Oszczędzające potas diuretyki działające w pobliżu dalszego końca rurki, w których jony sodu i potasu, są wymieniane między sobą. Są to słabe diuretyki, które pod względem siły i czasu skuteczności są znacznie gorsze niż u innych gatunków. Na ogół są one stosowane w połączeniu z innymi diuretykami, które wydalają wapń i magnez, w celu zminimalizowania utraty jonów.

Tiazyd

Takie diuretyki są stosowane w leczeniu nadciśnienia, ponieważ doskonale obniżają ciśnienie krwi. Diuretyki tiazydowe są przepisywane w małych ilościach. Takie recepty są związane z faktem, że leki te wpływają na metabolizm w organizmie. Lekarze zalecają stosowanie takich leków moczopędnych w połączeniu z innymi lekami, aby uzyskać pożądany efekt bez szkody dla zdrowia.

Loopback

Diuretyki tych grup wpływają na filtrację nerek, zapewniając usuwanie płynów i soli z organizmu człowieka. Są w stanie zapewnić szybkie działanie moczopędne, ale nie wpływają na cholesterol, nie tworzą przyczyn wystąpienia cukrzycy, są lekami o średniej sile. Brak diuretyków pętlowych - duża liczba skutków ubocznych przyjmowania leków.

Osmotyczny

Te diuretyki są stosowane w złożonym leczeniu ostrych przypadków, takich jak brak tworzenia się moczu, napady jaskry, obrzęk płuc lub mózgu, zapalenie otrzewnej, sepsa, wstrząs. Leki moczopędne osmotyczne są przepisywane w celu przyspieszenia wydalania substancji w ostrym zatruciu, przedawkowania leków. Odnoszą się one do silnych narkotyków, są przepisywane głównie raz, a nie do leczenia przez kursy.

Wskazania do stosowania diuretyków

Zastosuj diuretyki, aby zwiększyć ilość usuwanej cieczy i soli. Są przepisywane na nadciśnienie tętnicze, wątrobę, nerki, serce i naczynia krwionośne. Często leki moczopędne przypisuje się obrzękowi, ale nie w przypadku wszystkich chorób z nimi związanych. Są one przepisywane w celu osłabienia lub wyeliminowania objawów wzdęć (gromadzenie się gazów w jelicie), objawiających się podczas pms lub podczas menstruacji, z niewydolnością serca i nadciśnieniem. Najczęściej lekarze przepisują diuretyki, które promują moczopędny chlor i sód, które nazywane są saluretycznie.

Lista najbardziej skutecznych diuretyków

Z ogromnej liczby leków, czasami trudno jest wybrać odpowiedni lek. Lista najskuteczniejszych tabletek w zależności od mechanizmu działania znajduje się poniżej. Pamiętaj, że autoterapia może być bardzo niebezpieczna, zanim zażyjesz leki, potrzebujesz konsultacji lekarskiej. Leki powodują działania niepożądane, aw niektórych przypadkach powodują komplikacje, dlatego zdecydowanie zaleca się, aby ich nie brać. Skuteczne diuretyki:

  • oszczędzanie potasu - spironolakton, triamteren, amid chlorek;
  • tiazyd - indapamid, Arifon, Ezidrex;
  • pętla - Torasemid, Furosemid, Bumetanide, Ectric acid;
  • diuretyki osmotyczne - mocznik, mannitol, octan potasu, gliceryna.

Popularni leki moczopędne pochodzenia roślinnego

Diuretyki nie muszą być syntetyczne. Natura obdarowała nas ogromną liczbą różnych produktów, wśród których są również diuretyki. Wykorzystanie naturalnych produktów pochodzenia roślinnego, które mają właściwość zwiększania ilości nadmiaru substancji wycofywanych z organizmu, nie tylko pomaga poradzić sobie z głównym problemem, ale także nasyca go witaminami, poprawiając ogólny stan osoby.

Nie wszystkie naturalne diuretyki zachowują swoje właściwości po obróbce cieplnej. Niektóre pokarmy najlepiej spożywać w stanie surowym i świeżym. Główną zaletą środków moczopędnych pochodzenia roślinnego jest brak dużej liczby przeciwwskazań i skutków ubocznych, w przeciwieństwie do syntetycznych leków o podobnym działaniu.

Ważną zaletą naturalnych diuretyków jest ich dostępność - te diuretyki są łatwe do znalezienia w prawie każdej kuchni, a ich koszt jest niski. Film pokazuje produkty, które mają takie właściwości i są zawsze pod ręką. Więcej informacji na temat naturalnych diuretyków w każdym domu dowiesz się, oglądając kolejne wideo.

Skutki uboczne diuretyków

Przed zastosowaniem diuretyków powinni odnieść się do ich skutków ubocznych, w celu ustalenia proporcji szkód i korzyści oraz ustanowienie potrzebę stosowania leków. Najczęstsze działania niepożądane to:

  • obniżone ciśnienie krwi;
  • ból głowy, osłabienie, zawroty głowy;
  • poczucie biegania po skórze;
  • anoreksja;
  • wrażliwość na źródła światła;
  • podwyższony poziom glukozy we krwi;
  • zmiana w zawartości krwi: zmniejszenie liczby płytek krwi i wzrost liczby monocytów i limfocytów;
  • zmniejszone funkcje seksualne i libido;
  • pojawienie się nudności i wymiotów;
  • kolka, zaparcia lub biegunka;
  • zapalenie pęcherzyka żółciowego;
  • zapalenie trzustki.

Ale nawet jeśli stosowanie diuretyków wcześniej nie powodowało żadnych działań niepożądanych, niedopuszczalne jest ich stosowanie bez przepisywania leku. W poniższym filmie jest bardzo popularny i dostępny, aby powiedzieć, co prowadzi do. Wysoko wykwalifikowani lekarze wyjaśnią, co mogą skutkować niekontrolowane diuretyki, i zalecają bardzo prosty, ale skuteczny sposób na poprawę wyglądu bez stosowania diuretyków.

Przeciwwskazania do stosowania diuretyków

Stosowanie leków moczopędnych należy leczyć z ostrożnością. Takie leki są przeciwwskazane:

  • z nietolerancją składników, które składają się na produkt;
  • w ciąży (nawet przy obrzękach nóg lub stóp);
  • jeśli dana osoba ma hipokaliemię;
  • z niewyrównaną marskością wątroby;
  • kiedy jest cukrzyca;
  • z niewydolnością oddechową i nerkową.

Względne przeciwwskazanie - arytmia komorowa, niewystarczająca aktywność serca i spożycie soli litowej, glikozydy nasercowe. Należy zachować ostrożność stosując leki moczopędne razem z inhibitorami ACE (np. Lek Diakarb), stosowanymi w nadciśnieniu tętniczym. Wraz ze wspólnym spożyciem tych funduszy, efekt diuretyków jest zwiększony.

Informacje przedstawione w tym artykule mają jedynie charakter informacyjny. Materiały artykułu nie wymagają niezależnego leczenia. Tylko wykwalifikowany lekarz może zdiagnozować i udzielić porady dotyczącej leczenia w oparciu o indywidualne cechy danego pacjenta.

Co to są diuretyki: opis, lista leków (tiazyd, oszczędzająca potas, pętla) w cukrzycy

Leki moczopędne swoiście wpływają na czynność nerek i przyspieszają proces wydalania z organizmu moczu.

Mechanizm działania większości leków moczopędnych, zwłaszcza diuretyki oszczędzające potas, w oparciu o zdolność do hamowania wchłaniania zwrotnego w nerkach, a dokładniej w kanalikach nerkowych, elektrolitów.

Zwiększenie ilości uwolnionych elektrolitów zachodzi równocześnie z uwolnieniem pewnej objętości cieczy.

Pierwszy lek moczopędny pojawił się w XIX wieku, kiedy lek rtęci był szeroko stosowany w leczeniu kiły. Ale w odniesieniu do tej choroby lek nie był skuteczny, ale odnotowano silny efekt diuretyczny.

Po pewnym czasie preparat rtęci został zastąpiony mniej toksyczną substancją.

Wkrótce modyfikacja struktury diuretyków doprowadziła do powstania bardzo silnych leków moczopędnych, które mają własną klasyfikację.

Do czego służą diuretyki?

Narkotykowe działanie moczopędne jest najczęściej stosowane w celu:

  • z niewydolnością sercowo-naczyniową;
  • z obrzękiem;
  • Zapewnić indukcję moczu w zaburzeniach czynności nerek;
  • obniżyć wysokie ciśnienie krwi;
  • kiedy zatrucie usuwa toksyny.

Należy zauważyć, że leki moczopędne najlepiej stosować w leczeniu nadciśnienia i niewydolności serca.
Wysoka obrzęk może być konsekwencją różnych chorób serca, patologii układu moczowego i naczyniowego. Choroby te są związane z opóźnieniem w ciele sodu. Leki działające moczopędnie usuwają nadmierną akumulację tej substancji, a tym samym zmniejszają obrzęki.

Przy wysokim ciśnieniu tętniczym nadmiar sodu wpływa na napięcie mięśni naczyń, które zaczynają zwężać się i kurczyć. Diuretyki stosowane jako leki przeciwnadciśnieniowe usuwają z organizmu sodu i promują rozszerzenie naczyń krwionośnych, co z kolei obniża ciśnienie krwi.

Po zatruciu niektóre toksyny są wydalane przez nerki. Aby przyspieszyć ten proces, stosuje się diuretyki. W medycynie klinicznej metoda ta została nazwana "wymuszoną diurezą".

Najpierw pacjenci są wstrzykiwani dożylnie z dużą liczbą roztworów, następnie stosuje się wysoce skuteczny środek moczopędny, który natychmiast usuwa płyn z organizmu i wraz z nim toksyny.

Diuretyki i ich klasyfikacja

W przypadku różnych chorób zapewnione są określone diuretyki o różnych mechanizmach działania.

  1. Leki, które wpływają na nabłonka nerkowego kanalikowego pracy, listy: triamteren, amiloryd, kwas etakrynowy, torasemid, Bumetamid, Flurosemid, indapamid, Klopamid, metolazon, chlortalidon, metyklotiazyd, Bendroflumetiozid, Tsiklometiazid hydrochlorotiazyd.
  2. Diuretyki osmotyczne: Monitol.
  3. Diuretyki oszczędzające potas: Veroshpiron (spironolakton) odnosi się do antagonistów receptorów mineralokortykoidów.

Klasyfikacja diuretyków na temat skuteczności wypłukiwania sodu z organizmu:

  • Niska skuteczność - wydalane jest 5% sodu.
  • Średnia wydajność to 10% sodu.
  • Wysoce skuteczny - produkuje więcej niż 15% sodu.

Mechanizm działania diuretyków

Mechanizm działania diuretyków może być badany na przykładzie ich efektów farmakodynamicznych. Na przykład obniżenie ciśnienia krwi jest spowodowane dwoma systemami:

  1. Zmniejszenie stężenia sodu.
  2. Bezpośrednie działanie na statkach.

Tak więc nadciśnienie tętnicze można stłumić przez zmniejszenie objętości płynu i przedłużone utrzymywanie napięcia naczyniowego.

Zmniejszenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen podczas stosowania diuretyków jest związane:

  • z usuwaniem napięcia z komórek mięśnia sercowego;
  • z poprawą mikrokrążenia w nerkach;
  • ze spadkiem przyczepności płytek;
  • ze spadkiem obciążenia lewej komory.

Niektóre diuretyki, na przykład Mannitol, nie tylko zwiększają ilość wydalanego płynu w obrzęku, ale także mogą zwiększać ciśnienie osmolarne płynu śródmiąższowego.

Diuretyki, ze względu na swoje właściwości, rozluźniają gładką muskulaturę tętnic, oskrzeli, dróg żółciowych, działają przeciwskurczowo.

Wskazania do powołania diuretyków

Wyjściowymi wskazaniami do powoływania leków moczopędnych jest nadciśnienie tętnicze, większość z nich dotyczy pacjentów w podeszłym wieku. Działanie leków moczopędnych jest przepisywane z opóźnieniem w ciele sodu. Te stany to: wodobrzusze, przewlekła niewydolność nerek i serca.

W przypadku osteoporozy pacjentowi przepisano diuretyki tiazydowe. Lekarstwa oszczędzające potas są wskazane we wrodzonym zespole Liddle'a (eliminacja dużej ilości retencji potasu i sodu).

Diuretyki pętlowe mają wpływ na czynność nerek, są przepisywane z wysokim ciśnieniem wewnątrzgałkowym, jaskrą, obrzękiem serca, marskością.

W leczeniu i zapobieganiu nadciśnienia tętniczego lekarze przepisują leki tiazydowe, które w małych dawkach mają łagodny wpływ na pacjentów z umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym. Zostało potwierdzone, że tiazydowe leki moczopędne w dawkach zapobiegawczych mogą zmniejszyć ryzyko udaru.

Przyjmowanie tych leków w większych dawkach nie jest zalecane, jest to obarczone rozwojem hipokaliemii.

Aby temu zapobiec, diuretyki tiazydowe można łączyć z diuretykami oszczędzającymi potas.

W leczeniu diuretyków wyróżnia się aktywną terapię i terapię wspomagającą. Faza aktywna pokazuje umiarkowane dawki silnych leków moczopędnych (Furosemid). Z terapią podtrzymującą - regularne stosowanie diuretyków.

Przeciwwskazania do stosowania diuretyków

Pacjenci z niewyrównaną marskością wątroby, hipokaliemią, stosowaniem diuretyków są przeciwwskazani. Nie należy podawać diuretyków pętlowych pacjentom, którzy nie tolerują niektórych pochodnych sulfaniloamidów (leków hipoglikemicznych i przeciwbakteryjnych).

Osoby z diuretykami oddechowymi i ostrymi niewydolnością nerek są przeciwwskazane. Grupa moczopędne tiazydowe (metyklotiazyd, Bendroflumetiozid, Tsiklometiazid hydrochlorotiazyd) przeciwwskazane w cukrzycy typu 2, a pacjent może gwałtownie wzrosnąć w poziomie glukozy we krwi.

Komorowe zaburzenia rytmu są również względnymi przeciwwskazaniami do powołania diuretyków.

Pacjenci, którzy przyjmują sole litowe i glikozydy nasercowe, diuretyki pętlowe powołują się z wielką ostrożnością.

Diuretyki osmotyczne nie są przepisywane w przypadku niewydolności serca.

Efekty uboczne

Diuretyki zawarte w wykazie tiazydów mogą prowadzić do zwiększenia poziomu kwasu moczowego we krwi. Z tego powodu u pacjentów z rozpoznaną dną może wystąpić pogorszenie.

Diuretyki grupy tiazydowej (hydrochlorotiazyd, hipotiazyd) mogą prowadzić do niepożądanych konsekwencji. Jeżeli wybrano niewłaściwą dawkę lub nietolerancja pacjenta, mogą pojawić się następujące działania niepożądane:

  • ból głowy;
  • możliwa biegunka;
  • nudności;
  • słabość;
  • suchość w ustach;
  • senność.

Brak równowagi jonów pociąga za sobą:

  1. zmniejszone libido u mężczyzn;
  2. alergia;
  3. wzrost stężenia cukru we krwi;
  4. skurcze mięśni szkieletowych;
  5. osłabienie mięśni;
  6. arytmia.

Skutki uboczne Furosemidu:

  • obniżenie poziomu potasu, magnezu, wapnia;
  • zawroty głowy;
  • nudności;
  • suchość w ustach;
  • częste oddawanie moczu.

Gdy wymiana jonowa zmienia się, wzrasta poziom kwasu moczowego, glukozy, wapnia, co pociąga za sobą:

  • parestezja;
  • wysypki skórne;
  • utrata słuchu.

Skutki uboczne antagonistów aldosteronu obejmują:

  1. wysypki skórne;
  2. ginekomastia;
  3. drgawki;
  4. ból głowy;
  5. biegunka, wymioty.

U kobiet z nieprawidłowym powołaniem i nieprawidłowym dawkowaniem obserwuje się:

Popularne diuretyki i mechanizm ich działania na organizm

Diuretyki, które wpływają na aktywność kanalików nerkowych, zapobiegają ponownemu wejściu sodu do organizmu i wydalają element wraz z moczem. Diuretyki o umiarkowanej skuteczności Metiklotiazyd Bendroflumetiozyd, cyklometiazyd utrudniają absorpcję chloru, a nie tylko sodu. Z powodu tego działania są one również nazywane saluretikami, co oznacza "sól" w tłumaczeniu.

Tiazydowe leki moczopędne (Hypotiazyd) są zazwyczaj przepisywane jako obrzęk, choroba nerek lub niewydolność serca. Szczególnie popularny jest hypotiazyd jako środek przeciwnadciśnieniowy.

Lek usuwa nadmiar sodu i zmniejsza ciśnienie w tętnicach. Ponadto leki tiazydowe wzmacniają działanie leków, mechanizm działania mający na celu obniżenie ciśnienia krwi.

Wraz z wyznaczeniem zwiększonej dawki tych leków, wydalanie płynu może wzrosnąć bez obniżania ciśnienia krwi. Hipotiazyd jest również zalecany do moczówki prostej i kamicy moczowej.

Substancje czynne zawarte w preparacie, zmniejszają stężenie jonów wapnia i zapobiegają tworzeniu się soli w nerkach.

Furosemid (Lasix) jest najskuteczniejszym lekiem moczopędnym. Po dożylnym podaniu tego leku efekt obserwuje się po 10 minutach. Lek jest istotny dla;

  • ostry niedobór lewej komory serca, któremu towarzyszy obrzęk płuc;
  • obrzęki obwodowe;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • eliminacja toksyn.

Kwas etakrynowy (Uregit) jest bliski działaniu LASIX-u, ale trwa nieco dłużej.

Najczęstszym lekiem moczopędnym jest Monitol wstrzykiwany dożylnie. Lek zwiększa ciśnienie osmotyczne osocza i obniża ciśnienie śródczaszkowe i śródgałkowe. Dlatego lek jest bardzo skuteczny w skąpomoczu, który jest przyczyną oparzenia, zranienia lub ostrej utraty krwi.

Antagoniści aldosteronu (Aldakton, Veroshpiron) zapobiegają wchłanianiu jonów sodu i hamują wydzielanie jonów magnezu i potasu. Preparaty z tej grupy są wskazane w leczeniu obrzęków, nadciśnienia i zastoinowej niewydolności serca. Diuretyki oszczędzające potas praktycznie nie przenikają przez błony.

Diuretyki i cukrzyca typu 2

Zwróć uwagę! Konieczne jest, aby wziąć pod uwagę, że w cukrzycy typu 2 może być używana tylko niektóre leki moczopędne, tj leki moczopędne, z wyłączeniem choroby lub jaźń może prowadzić do nieodwracalnych skutków w organizmie.

Tiazydowe leki moczopędne w cukrzycy typu 2 są przepisywane głównie w celu obniżenia ciśnienia krwi, obrzęku i leczenia niewydolności sercowo-naczyniowej.

Również w leczeniu większości pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, trwającym przez dłuższy czas, należy stosować diuretyki tiazydowe.

Leki te znacznie zmniejszają wrażliwość komórek na hormon insuliny, co prowadzi do wzrostu poziomu glukozy we krwi, trójglicerydów i cholesterolu. Nakłada to znaczne ograniczenia na stosowanie tych diuretyków w cukrzycy typu 2.

Niemniej ostatnie badania kliniczne dotyczące stosowania leków moczopędnych w cukrzycy typu 2 wykazały, że takie działania niepożądane są najczęściej obserwowane przy dużych dawkach leku. Przy dawkach o niskiej skuteczności ubocznej praktycznie nie ma to miejsca.

Ważne! W cukrzycy typu 2, zalecając tiazydowe leki moczopędne, pacjenci powinni spożywać jak najwięcej świeżych owoców i warzyw. Pomoże to zrekompensować znaczną utratę potasu, sodu i magnezu. Ponadto należy wziąć pod uwagę ryzyko zmniejszenia wrażliwości organizmu na insulinę.

W cukrzycy typu 2 najczęściej stosowanym lekiem jest indapamid, a raczej jego pochodna Arifon. Zarówno Indapamide, jak i Arifon nie mają praktycznie żadnego wpływu na metabolizm węglowodanów i lipidów, co jest bardzo ważne w cukrzycy typu 2.

Inne leki moczopędne w cukrzycy typu 2 są przepisywane znacznie rzadziej i tylko wtedy, gdy występują pewne stany chorobowe:

  1. pętlowi leki moczopędne w cukrzycy typu 2 stosuje się głównie tylko raz w tych przypadkach, gdy konieczne jest osiągnięcie szybkiej normalizacji ciśnienia krwi;
  2. łączone tiazydy i połączone diuretyki oszczędzające potas - kiedy konieczne jest zminimalizowanie utraty potasu.

Pacjenci z zaburzoną regulacją stężenia cukru we krwi powinni rozumieć, że zażywanie jakichkolwiek środków moczopędnych może spowodować poważne skutki uboczne - zmniejszenie wrażliwości na hormon insuliny. A leczenie nadciśnienia nie musi być długie.

Diuretyki - co to jest, klasyfikacja leków, zastosowanie w nadciśnieniu, obrzęku i chorobach serca

Jedną z najczęstszych grup farmakologicznych leków są diuretyki lub leki moczopędne. Leki są szeroko stosowane zarówno w leczeniu przewlekłych patologii, jak i w łagodzeniu ostrych stanów (np. Obrzęk płuc, mózg). Istnieje kilka grup leków różniących się siłą i mechanizmem działania farmakologicznego. Przeczytaj wskazania i przeciwwskazania dla diuretyków.

Diuretyki

Diuretyki lub diuretyki to leki, które zwiększają szybkość filtracji krwi przez nerki, co prowadzi do nadmiaru płynów, obniża ciśnienie krwi, przyspiesza usuwanie toksycznych substancji z organizmu. W zależności od lokalizacji akcji wyróżnia się następujące rodzaje diuretyków: nadnerczy i nerkowy (pętla, działająca na bliższe lub dalsze kanaliki nefronu).

Po przyjęciu diuretyków obniża się ciśnienie krwi, wchłanianie wody, elektrolity w kanalikach nerkowych, szybkość wydalania moczu wzrasta z ciała. Pod działaniem leków zmniejszenie stężenia potasu i sodu we krwi, co może niekorzystnie wpływać na stan pacjenta w zdrowiu: często rozwija zaburzenie drgawkowe, tachykardia, utrata przytomności, etc., w związku z czym konieczne jest ścisłe przestrzeganie tryb odbioru i dawkowanie leku..

Klasyfikacja diuretyków

Każdy przedstawiciel diuretyków ma swoje szczególne efekty, przeciwwskazania i skutki uboczne. Zastosowanie silnych związków powoduje aktywne usuwanie ważnych elektrolitów, szybkie odwodnienie, bóle głowy, niedociśnienie. Układ moczowy jest klasyfikowany zgodnie z mechanizmem i lokalizacją działania:

  1. Pętle.
  2. Tiazyd i tiazydopodobne.
  3. Inhibitory anhydrazy węglanowej.
  4. Oszczędzający potas (antagoniści aldosteronu i nonadolsteron).
  5. Osmodiuretyka.

Loopback

Mechanizm działania leków moczopędnych w wyniku rozluźnienia mięśni naczyń, przyspieszenia przepływu krwi w nerce, zwiększając syntezę prostaglandyn w komórkach śródbłonka. Diuretyki pętlowe zaczynają działać po około 20-30 minutach podawania doustnego i po 3-5 minutach podawania pozajelitowego. Ta właściwość pozwala na stosowanie leków z tej grupy w stanach zagrożenia życia. Do pętli diuretyków należą:

  • Furosemid;
  • Kwas ektarowy;
  • Britomar.

Tiazyd

Diuretyki serii tiazydowej są uważane za średnio skuteczne, ich działanie występuje w przybliżeniu w ciągu 1-3 godzin i trwa przez cały dzień. Mechanizm działania takich leków kierowany jest do proksymalnych kanalików nefronu, co powoduje odwrotną absorpcję chloru i sodu. Ponadto Leki tiazydowe zwiększają wydalanie potasu, opóźniają kwas moczowy. Działania uboczne obserwowane w związku z podawaniem tych leków są wyrażane przez zaburzenia ciśnienia metabolicznego i osmotycznego.

Leki tiazydowe są przepisywane w celu eliminacji obrzęków przy wysokim ciśnieniu krwi, niewydolności serca. Nie zaleca się stosowania diuretyków w chorobach stawów, ciąży, karmieniu piersią. Wśród leków tiazydowych są:

Oszczędzanie potasu

Ten typ leków moczopędnych zmniejsza skurczowe ciśnienie krwi, zmniejsza obrzęk tkanek, zwiększa stężenie potasu we krwi. Działanie moczopędne leków oszczędzających potas jest słabe, ponieważ w dalszych częściach nefronu nerki niewielka ilość sodu ulega resorpcji. Leki z tej grupy dzielą się na blokery kanałów sodowych i antagonistów aldosteronu. Wskazaniami do stosowania leków oszczędzających potas są:

  • guz kory nadnerczy;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • niedobór potasu;
  • zatrucie preparatami litu;
  • potrzeba normalizacji ciśnienia w gałce ocznej w jaskrze;
  • zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe;
  • rozkurczowa i skurczowa niewydolność serca.

Wśród przeciwwskazań do stosowania środków oszczędzających potas, choroby Addisona, hiponatremii, hiperkaliemii, nieprawidłowości menstruacyjnych. Przy długotrwałym stosowaniu tej grupy leków możliwe jest wystąpienie hiperkaliemii, zaburzeń przewodu żołądkowo-jelitowego, paraliżu, zaburzeń napięcia mięśni szkieletowych. Do najpopularniejszych funduszy oszczędzających potas należą:

Ziołowe diuretyki

Aby zmniejszyć obrzęk, który nie jest skutkiem chorób przewlekłych, ale spowodowany nadmiernym spożyciem słonych pokarmów, zaleca się stosowanie naturalnych diuretyków. Takie fundusze mają wiele zalet:

  • wykazują zauważalny efekt moczopędny;
  • nadaje się do długotrwałego użytkowania;
  • nie powodują działań ubocznych nerek i nadnerczy;
  • odpowiednie dla dzieci, kobiet w ciąży;
  • dobrze połączone z innymi lekami.

Niektóre leki związane z diuretykami są pochodzenia naturalnego. Do ziołowych diuretyków zalicza się wiele ziół, a także niektóre owoce i warzywa. Oto kilka przykładów takich naturalnych preparatów:

  • truskawki;
  • ziele krwawnika;
  • korzeń cykorii;
  • liście, pączki brzozy;
  • liście żurawiny;
  • biodra róży;
  • arbuzy;
  • ogórki.

Wskazania do stosowania diuretyków

Środki moczopędne moczopędne są przepisywane w przypadku patologii, którym towarzyszy zatrzymanie płynów, silny wzrost ciśnienia krwi, zatrucie. Takie stany obejmują:

  • przewlekła niewydolność nerek;
  • niewydolność serca;
  • kryzysy nadciśnienia;
  • jaskra;
  • upośledzona funkcja wątroby;
  • nadmierna synteza aldosteronu.

Z nadciśnieniem

Nadciśnienie tętnicze, nieskomplikowane z niewydolnością nerek, można kontrolować za pomocą diuretyków. Leki zmniejszają objętość krwi krążącej i wydzielanie skurczowe, przez co ciśnienie zmniejsza się stopniowo. Długotrwała terapia prowadzi do zmniejszenia działania moczopędnego, stabilizacji ciśnienia tętniczego za pomocą własnych mechanizmów kompensacyjnych (zwiększenie zawartości hormonów, aldosteronu, reniny). W przypadku nadciśnienia tętniczego wyznaczyć:

  1. Hydrochlorotiazyd. Substancją czynną jest hydrochlorotiazyd. Lek należy do grupy diuretyków tiazydowych o średniej sile. W zależności od obrazu klinicznego wyznaczyć 25-150 mg na dzień. Działanie hydrochlorotiazydu występuje w ciągu godziny i trwa około 24 godzin. Lek nadaje się do długotrwałego stosowania i zapobiegania kryzysom nadciśnieniowym.
  2. Chlorthalidone. Lek jest grupą tiazino-podobną, aktywnym składnikiem jest chlortalidon. Chlortalidon zaczyna działać 40 minut po spożyciu, czas trwania efektu wynosi 2-3 dni. Przypisać lekarstwo na 25-100 mg rano, przed jedzeniem. Wadą chlortalidonu jest częsty rozwój hipokaliemii.
  3. Indapamid. Ten środek moczopędny dotyczy diuretykiem tiazydowym zwiększa wydzielanie sodu, potasu, chlorku. Działanie leku pojawia się po 1-2 godzinach i trwa przez cały dzień.

W zatruciu

Gdy ciężkie zatrucie uciekło się do przymusowej diurezy za pomocą diuretyków, aby usunąć toksyny i trucizny z krwi. Diuretyki stosuje się w zatruciach substancjami rozpuszczalnymi w wodzie, które obejmują:

  • alkohol;
  • sole metali ciężkich;
  • substancje narkotyczne;
  • substancje hamujące;
  • silne leki (barbiturany).

Wymuszona diureza jest przeprowadzana w warunkach ustalonych. Równocześnie przeprowadza się jednocześnie nawodnienie i odwodnienie przy minimalnych zmianach w składzie krwi i ilości. Diuretyki pomagają uzyskać lepsze zdolności filtracyjne nefronów do szybkiego, skutecznego usuwania toksycznych substancji. Aby wykonać wymuszoną diurezę użyj:

  1. Furosemid. Lek ma szybkie, ale krótkotrwałe działanie moczopędne. W przypadku wymuszonej diurezy podawać 1% roztwór w ilości 8-20 ml pozajelitowo. Działanie leku rozpoczyna się po 5-7 minutach i trwa 6-8 godzin.
  2. Kwas etakrynowy. Ma nieco mniejszą aktywność niż Furosemid. W zatruciach wskazane jest podawanie pozajelitowe 20-30 ml roztworu. Działanie kwasu etakrynowego rozpoczyna się po 30 minutach, trwa 6-8 godzin.

Z chorobami układu sercowo-naczyniowego

Diuretyki przepisują w przewlekłej niewydolności serca, aby wyeliminować obrzęki. Zazwyczaj wskazane jest minimalne dawkowanie leków. Zaleca się terapię niewydolności serca, rozpoczynając od tiazydowych lub tiazydowych leków moczopędnych:

  1. Clopamid. Lek ma wyraźne działanie natriuretyczne. Choroba serca pokazuje dawkę 10-40 mg na dobę rano przed posiłkiem. Clopamid zaczyna działać po 1-2 godzinach, czas trwania efektu utrzymuje się przez 24 godziny.
  2. Diver. Diuretyk pętlowy, aktywny składnik - torasemid. Lek zmniejsza wchłanianie zwrotne jonów sodu i wody. Działanie leku osiąga maksimum po 2-3 godzinach po spożyciu, działanie moczopędne utrzymuje się przez 18-20 godzin.

Z chorobą nerek

Patologie nerek prowadzą do niedostatecznej filtracji krwi, gromadzenia się produktów przemiany materii i toksyn. Diuretyki pomagają zrekompensować niewystarczającą zdolność filtracyjną nefronu. Wskazania do powołania diuretyków to niewydolność nerek, przewlekłe zmiany zakaźne w ostrym stadium, kamica. Z reguły w tych przypadkach stosuje się:

  1. Mannitol. Osmodiuretyczny, zwiększa filtrację i ciśnienie osmotyczne osocza. Lek ma umiarkowane działanie natriuretyczne. Działanie moczopędne rozpoczyna się w pierwszych minutach po podaniu pozajelitowym (około 5-10 ml 15% roztworu) i trwa 36-40 godzin. Zastosuj leki na wymuszoną diurezę w jaskrze lub obrzęku mózgu.
  2. Oxodollin. Główną substancją aktywną jest chlorotolidon. Oxodolline hamuje reabsorpcję sodu. Działanie rozpoczyna się 2-4 godziny po spożyciu i trwa 26-30 godzin. Dawka dla chorób nerek wynosi 0, 025 g raz dziennie.

Z obrzękiem

Obrzęk często występuje bez obecności choroby i jest wynikiem nadmiernego spożycia soli, słodkich napojów alkoholowych. Aby wyeliminować ten nieprzyjemny objaw, wskazane są diuretyki:

  1. Amyloride. Leki z grupy diuretyków oszczędzających potas. Amylorek zaczyna działać 2 godziny po spożyciu, efekt utrzymuje się przez 24 godziny. Przybliżona pojedyncza dawka wynosi 30-40 mg.
  2. Diakarb. Substancją czynną jest acetazolamid. Diakarb ma słaby, ale długotrwały efekt. Po podaniu doustnym (250-500 mg) działanie występuje po 60-90 minutach i trwa do 2-3 dni.

Do utraty wagi

Diuretyki na kilka dni pomogą zmniejszyć masę ciała o 1-3 kg, ale nie wpływa to na zawartość tłuszczu w organizmie. Jeśli przestaniesz stosować leki moczopędne, waga powróci, więc leki te nie są zalecane do odchudzania dłużej niż 2-3 dni. Długotrwałe stosowanie diuretyków w celu zmniejszenia masy ciała może prowadzić do zaburzeń czynności nerek aż do niewydolności nerek. Do krótkotrwałej utraty wagi odpowiednie są następujące leki:

  1. Lasix. Aktywnym składnikiem leku jest furozimid. Lasix ma silne działanie moczopędne, hamuje odwrotną absorpcję sodu, chloru i potasu. Zalecana pojedyncza dawka wynosi 40-50 mg. Działanie leku Lasix rozpoczyna się 30-40 minut po przyjęciu i trwa 6-8 godzin.
  2. Ureget. Diuretyki szybkiego działania, zawiera w składzie kwasu etakrylowego, który spowalnia transport sodu. efekt występuje 30 minut po spożyciu, trwa 10-12 godzin. Pojedyncza dawka wynosi 25-50 mg.

Interakcje leków

Leki moczopędne są często przepisywane jako część kompleksowej terapii lekowej jednocześnie z innymi lekami, więc powinieneś przestudiować interakcje diuretyków z innymi lekami:

  1. Diuretyki, które wydalają potas, nie powinny być przyjmowane z pochodnymi glikozydów naparstnicy, tk. to zwiększa ryzyko arytmii.
  2. Słabo połączone diuretyki oszczędzające potas z preparatami potasu: powoduje to nadmiar tego jonu, który wywołuje niedowład, osłabienie mięśni i niewydolność oddechową.
  3. Leki, które zmniejszają stężenie glukozy we krwi, zwiększają hiperglikemiczny wpływ diuretyków.
  4. Leki przeciwbakteryjne - serie aminoglikozydów i cefalosporyn w połączeniu z diuretykami pętlowymi mogą prowadzić do rozwoju ostrej niewydolności nerek.
  5. Niesteroidowe leki przeciwzapalne, inhibitory pompy protonowej zmniejszają działanie moczopędne diuretyków.
  6. Pochodne benzotiadiazyny w połączeniu z lekami moczopędnymi mogą zaburzać mikrokrążenie mięśnia sercowego i sprzyjać rozwojowi skrzeplin.

Skutki uboczne diuretyków

Diuretyki, produkujące niezbędne elektrolity dla organizmu, powodują pewne skutki uboczne. Z reguły są to konsekwencje zaburzeń równowagi jonowej. Należą do nich:

  • hipokaliemia (zmniejszenie poziomu potasu);
  • hipomagnezemia (zmniejszenie stężenia magnezu);
  • wypłukiwanie wapnia z ciała;
  • arytmia;
  • zasadowica metaboliczna;
  • odwodnienie;
  • drażliwość;
  • ciemnienie w oczach;
  • zaburzenia snu;
  • utrata wydajności;
  • tachykardia;
  • duszność;
  • hiponatremia (zmniejszenie ilości sodu).

Największym niebezpieczeństwem są diuretyki pętlowe, ponieważ mają one silny i szybki efekt. Nawet niewielkie odchylenie od zalecanej dawki tych leków może powodować szereg niepożądanych działań ubocznych. Mniej niebezpieczne diuretyki to preparaty z grupy leków tiazydowych. Mają długi, ale delikatny efekt, bez zmiany ostrej kompozycji krwi, dzięki czemu nadają się do długotrwałego stosowania.

Przeciwwskazania

Z uwagi na to, że diuretyki mają ogólny wpływ na organizm, tj. powodują zmiany w funkcjonowaniu dwóch lub więcej układów narządów, istnieją pewne ograniczenia w ich stosowaniu. Główne przeciwwskazania do stosowania leków moczopędnych:

  • niewydolność wątroby;
  • ciąża;
  • napady epilepsji;
  • okres laktacji;
  • cukrzyca;
  • zespół hipowolemiczny;
  • ciężka niedokrwistość;
  • blok przedsionkowo-komorowy;
  • niektóre ciężkie wrodzone wady serca.

Jak wybrać diuretyki

Bezpieczne do samodzielnego stosowania są diuretyki pochodzenia roślinnego, naturalnego, naparów, wywarów ziół. Jeśli to konieczne, stosowanie syntetycznych leków moczopędnych należy skonsultować się z lekarzem, który określi który lek należy podjąć w przypadku, czas trwania leczenia i dawkowania. Wybierając diuretyk dla pacjenta, lekarz bierze pod uwagę następujące czynniki:

Jaki jest efekt moczopędny?

Działanie moczopędne jest moczopędne. Gdy konieczne jest usunięcie wody z ciała, podaje się diuretyki i diuretyki. Na przykład, masz nadciśnienie i wraz z innymi lekami lekarz przepisuje leki moczopędne w celu obniżenia ciśnienia krwi. Jednak nie warto się nimi interesować.

Naturalny proces powstawania i uwalniania moczu u osoby nazywany jest moczopędnym. Tak więc leki, jak również niektóre produkty spożywcze (na przykład herbata z mlekiem, arbuz) wpływają na ten proces (mają działanie moczopędne), a zatem prowadzą do tak zwanego działania moczopędnego.

Działanie moczopędne jest działaniem diuretyków na organizm ludzki. Diuretyki to leki moczopędne, czyli leki powodujące zwiększone oddawanie moczu, to znaczy osoba, która przyjmuje leki moczopędne częściej będzie chodzić do toalety.

Na przykład mówią: działanie moczopędne trwa 10 godzin. Oznacza to, że w ciągu dziesięciu godzin po przyjęciu leku moczopędnego dana osoba będzie częściej oddawać mocz.

Diuretic

Pozostaw komentarz

Diuretyki lub diuretyki są substancjami, które mają różne struktury chemiczne, ale mają wspólną właściwość. Efekt moczopędny - działanie diuretyku na organizm człowieka, jego zdolność do przyspieszenia filtracji krwi, w celu usunięcia płynu z organizmu. Taka terapia jest dobra dla nadciśnienia, pomaga usunąć obrzęki i zapobiegać rozwojowi innych chorób. Czym są diuretyki i jakie są one niebezpieczne i użyteczne?

Mechanizm działania

Głównym mechanizmem działania jest wpływ leków na nerki, nefrony i wszystkie zachodzące procesy. Zasada polega na stymulacji nerek, aby produkowały więcej moczu. Diuretyki prowadzą do spowolnienia wchłaniania soli, wody, przyspieszenia powstawania i usuwania moczu, zmniejszenia poziomu płynów w organizmie. Diuretyki łagodzą obrzęki, oczyszczają ciało i normalizują równowagę kwasowo-zasadową. Farmakologia kliniczna diuretyków jest następująca. Obniżenie ciśnienia krwi wynika z faktu, że stężenie sodu zmniejsza się i wpływa na naczynia. Ich właściwości pozwalają nam rozluźnić drogi żółciowe i tętnice.

Jak i co robić?

Najczęściej przepisywany w połączeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie krwi. Aby prawidłowo używać diuretyków, musisz przestrzegać zasad i kontrolować niektóre parametry:

  • objętość pijanej cieczy dziennie;
  • mierzyć ciśnienie dwa razy dziennie;
  • zmierzyć masę ciała, objętość brzucha i kończyn dolnych.

Dane te są niezbędne, aby lekarz mógł dostosować dawkę leku. Jeśli wystąpią nudności lub zawroty głowy, należy o tym powiedzieć lekarzowi. Aby wziąć leki moczopędne, należy przestrzegać następujących zaleceń:

  1. Przestrzegaj diety o niskiej zawartości sodu i soli.
  2. Bierz leki zawierające potas lub zastępuj je potrawami bogatymi w potas.
  3. W przypadku leczenia oszczędzającego potas należy przeciwnie wykluczać produkty zawierające potas.
  4. Nie używaj tabletek nasennych i alkoholu, które mogą powodować komplikacje.
Powrót do spisu treści

Rodzaje narkotyków

Diuretyki przepisują na podstawie choroby, ponieważ różnią się mechanizmem działania. Odmiany: tiazyd, oszczędzanie potasu, pętla i osmotyczne. Diuretyki tiazydowe są stosowane w leczeniu nadciśnienia, ponieważ doskonale obniżają ciśnienie krwi. Dawkowanie jest małe, ponieważ diuretyk tiazydowy wpływa na metabolizm. Zastosowanie diuretyków w kompleksie pozwala uzyskać maksymalny efekt przy minimalnych skutkach ubocznych dla zdrowia. Farmakokinetyka leków, podobnie jak w diuretykach pętlowych. Tiazydy są wydzielane do światła nefronu w kanaliku proksymalnym.

Oszczędzanie potasu przyczynia się do usuwania chlorków i sodu z organizmu, ale zmniejsza wydalanie potasu. Działają one wokół dalszych kanalików, gdzie następuje wymiana jonów sodu i potasu. Dość słaba klasa diuretyków, oznacza to, że są gorsze od innych pod względem siły i szybkości reakcji. Są one stosowane z diuretykami, które wydalają magnez i wapń, w celu zmniejszenia utraty jonów. Działanie diuretyków pętlowych występuje w pętli Henle. Właściwości diuretyków tej grupy: zwiększony przepływ krwi w nerkach, wydalanie magnezu i wapnia, filtracja kłębuszkowa, zmniejszone napięcie żylne, zwiększona diureza.

Wskazania do stosowania diuretyków grupy osmotycznej: jaskra, obrzęk narządów, zapalenie otrzewnej, przypadki, gdy mocz nie tworzy. Ponadto są one stosowane w celu zatrucia i przedawkowania. Odnoszą się do silnego, przepisać dożylnie, ponieważ nie są wchłaniane do przewodu pokarmowego. Najlepszym dożylnym lekiem moczopędnym tej grupy jest Monitol. Istnieją inne diuretyki, które nie są częścią żadnej z tych grup, ale wykazują działanie moczopędne.

Rodzaje diuretyków pod względem skuteczności

Na skuteczność ługowania sodu diuretyki hipotensyjne są:

  • Silny - pętla, zwiększenie wymywania o 5-25%.
  • Umiarkowanie działający - tiazyd, zwiększa wydalanie o 5-10%.
  • Lekko aktywny lub lekki - oszczędzający potas i osmotyczny, zwiększa wydajność sodu o 5%.
Powrót do spisu treści

Wskazania do stosowania

Diuretyki przepisują na nadciśnienie, niewydolność serca i ostrą niewydolność nerek, z obrzękiem serca, jaskrą, marskością wątroby. Badania wykazały, że efekt hipotensyjny jest nieodłączny w większości leków moczopędnych dostępnych w aptece. Zapobiegawczo w przypadku nadciśnienia tętniczego są diuretyki tiazydopodobne, dodatkowo zmniejszają ryzyko udaru. W dużych dawkach i systematycznym przyjmowaniu tiazydów nie zaleca się stosowania hipokaliemii. Instrukcja pozwoli zrozumieć, jakie wskazania do stosowania tego lub tego preparatu wśród diuretyków to te, które są przeciwwskazane przy obniżonej presji. Terapia diuretyczna może być aktywna w umiarkowanych dawkach i utrzymywana przy stałym przyjmowaniu.

Diuretyki w nadciśnieniu

Gdy nadciśnienie jest przepisywane leki w celu zmniejszenia objętości krwi krążącej, w celu zmniejszenia obciążenia serca i zwiększonej odporności ścian naczyń. W leczeniu nadciśnienia stosuje się diuretyk beta-bloker, więc zwiększa się skuteczność leków. Nifedypina jest często stosowana, ponieważ nie wpływa na metabolizm. Codziennie "Nifedypina" obniża ciśnienie krwi i pełni funkcję ochronną dla narządów wewnętrznych. "Nifedypina" jest dobrze łączona z różnymi grupami leków: beta-blokerami, inhibitorami ACE.

Diuretyki w opuchlizny

Obrzęk jest problemem dla wielu osób. Jest to początkowy objaw negatywnych procesów zachodzących w ciele. Obrzęk kończyn sygnalizuje stagnację. W przypadku upośledzenia czynności nerek występuje obrzęk twarzy. Jednostronny obrzęk występuje rzadko i wiąże się z uszkodzeniem OUN. Diuretyki wydalają płyn i działają terapeutycznie na całe ciało. Podczas przyjmowania leków moczopędnych przepisywana jest dieta, która sprzyja szybkiemu zanikowi objawów.

Diuretyki w niewydolności nerek

Diuretyki i nerki zawsze były blisko spokrewnione. Tak więc, z niewydolnością nerek i diuretykami zapalenia nerek usunąć obrzęki, usunąć nadmiar wody. Przy łagodnych objawach zalecane są naturalne diuretyki: seler, marchew, truskawki, ogórki, buraki. Wśród syntetycznych - najbardziej skuteczne są "Aldakton", "Britomar", "Hypothiazid", "Diver", "Furosemide". W przypadku przewlekłej niewydolności nerek przepisuje się leki pętlowe. Diuretyki tiazydowe w CRF są stosowane rzadziej, ponieważ są mniej skuteczne. Inne klasy leków moczopędnych są przeciwwskazane, ponieważ zwiększają ryzyko powikłań. Kiedy kamica moczowa jest przepisywana na leczenie, w oparciu o pochodzenie kamieni:

  • kamienie z soli potasowych, wapniowych lub fosforanowych będą leczyć diuretyki oszczędzające wapń;
  • formacje szczawianowe będą wydalać środki tiazydowe;
  • kamienie z kwasu moczowego, peklowanego kopru, truskawek.
Powrót do spisu treści

Niewydolność serca i problemy z ciśnieniem

W przypadku niewydolności serca w płynie ustrojowym ustala się zastój krwi w płucach. Środki Tazidnye działają przeciwskurczowo na ściany naczyń krwionośnych. Jednym z najlepszych w leczeniu problemów z sercem jest "Kaptopryl". "Kaptopril" jest skuteczny w zapobieganiu powikłaniom, takim jak diuretyki i beta-blokery.

Diuretyk do utraty wagi

W celu szybkiej utraty masy ciała wielu używa diuretyków, ponieważ diuretyki pomagają zmniejszyć masę ciała. Dużo płynu jest usuwany z ciała, waga spada, ale złogi tłuszczu nadal pozostają. Wraz z toksynami organizm traci jony witalne. Silne odwodnienie ma negatywny wpływ na skórę i wygląd. Naruszenie równowagi jonowej prowadzi do niepowodzenia w rytmie serca, osłabienia, pogorszenia wzroku. Dlatego bardzo ostrożnie należy schudnąć przy pomocy diuretyków, aby nie zaszkodzić zdrowiu. Wielu uważa, że ​​utrata masy ciała wymaga aktywności fizycznej, która jest o wiele bardziej przydatna niż leki.

Skuteczne diuretyki

Nowoczesne leki są skuteczne, ich maksymalne możliwe korzyści, gdy stosowane właściwie i zalecenia. Leczący lekarz, wiedząc, objawy i cechy choroby, będzie mógł przypisać najskuteczniejszą moczopędne. Wśród mocne i skuteczne leki moczopędne zwanych „bumetanid”, „ksypamid” „Mannitol”, „mocznika”, „piretanid”, „torasemid”, „furosemid”, kwas etakrynowy. Płuca są „amiloryd”, „Diakarb”, „spironolakton”, „triamteren”. Nie zapominaj, że nieszkodliwy moczopędny jest mitem, każda terapia ma skutki uboczne, więc podczas przyjmowania terapii musisz przestrzegać dawki i czasu trwania kursu.

Środki ludowe

Diuretyki są nie tylko syntetyczne. Tradycyjna medycyna stanowi alternatywę dla leków chemicznych. Natura obdarzyła nas szeroką gamą ziół, których uzdrawiająca moc wzbogaca organizm w witaminy i usuwa płyn. Jedną z głównych zalet naturalnych diuretyków jest dostępność i cena. Apteka oferuje wiele leków o działaniu moczopędnym, ale nie każdy może sobie na nie pozwolić. Jeśli masz problemy z sercem, użyj truskawek, liści brzozy.

Z zapaleniem dróg moczowych pomoże cranberries, wrotyczu i pasterza worek. W medycynie ludowej wiele receptur znanych jest z obrzęków z użyciem liści brzozy, psiej róży, lnu. Podczas przyjmowania moczopędnych bulionów robić przerwy i po kilku dniach wznowić przyjmowanie. Wyrażony efekt moczopędny ma marchew, zieloną cebulę, winogrona, melon, seler, ogórek, suszone owoce. Taka lista "narkotyków" będzie nieszkodliwa dla ludzkiego zdrowia.

Ostrzeżenia

Skutki uboczne z przyjęcia mogą wystąpić, gdy spotkanie jest nieprawidłowe lub połączenie jest nieprawidłowe. Diuretyki mogą powodować:

  • anoreksja;
  • słabość;
  • wymioty;
  • hiperglikemia - skok cukru we krwi;
  • obniżenie liczby płytek we krwi;
  • zapalenie trzustki;
  • osłabienie funkcji seksualnych;
  • zaparcie;
  • biegunka.
Powrót do spisu treści

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest zbadanie wskazań i przeciwwskazań, a także skutków ubocznych leków moczopędnych. Ciało potrzebuje płynu do normalnego życia. Przy nadmiernej akumulacji, leczenie moczopędne jest nieuniknione, ale z nadużywaniem prowadzi do odwodnienia. Odwodnienie zaburza pracę serca i innych narządów wewnętrznych.

Diuretyki pętlowe wraz z nadmiarem płynu uwalniają również potas, którego niższy poziom powoduje nieregularne bicie serca, drętwienie i mrowienie kończyn, zmęczenie i nerwowość, skurcze mięśni. Ponadto badania wykazały, że diuretyki pętlowe prowadzą do utraty słuchu z powodu wpływu na zakończenia nerwowe w uszach. Objawami ototoksyczności są zawroty głowy i dzwonienie w uszach. Podczas stosowania diuretyków tiazydowych skóra staje się wrażliwa na słońce, charakteryzując się zaczerwienieniem, oparzeniami, swędzeniem i wysypką. Przyjmowanie tiazydów zwiększa stężenie kwasu moczowego we krwi, co może prowadzić do ostrej dny moczanowej. Niezaprzeczalnym efektem ubocznym jest uzależnienie nerek od faktu, że istnieje ciągła stymulacja procesu usuwania płynu. W związku z tym zanik nerek i stopniowo przestają działać niezależnie. Dlatego bez konieczności przyjmowania leków moczopędnych lepiej powstrzymać się.

Zasada działania i działanie diuretyków

W złożonej terapii wielu dolegliwości stosuje się diuretyki. Leki moczopędne, co to jest i jak go przyjąć, należy skonsultować się z lekarzem.

Leki moczopędne to grupa leków, które mają wyraźne działanie moczopędne. Działanie moczopędne to zdolność substancji do przyspieszania filtracji krwi w kanałach nerczycowych, usuwanie nadmiaru płynu z organizmu. Ten efekt leków osiąga się poprzez różne mechanizmy działania, które są podstawą klasyfikacji diuretyków.

Główne grupy leków moczopędnych:

  1. 1. Diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy).
  2. 2. Tiazydowe leki moczopędne (pochodne benzotiazyny - tiazydy).
  3. 3. Leki oszczędzające potas.
  4. 4. Preparaty osmotyczne.

Ale nie wszyscy przedstawiciele klasycznych diuretyków są używani w nefrologii. Niektóre leki są zakazane ze względu na ich nefrotoksyczność (diuretyki rtęciowe) i nieskuteczność (teofilina, chlorek amonu).

Grupa obejmuje diuretyki: Hypotiazyd, Dichlorotiazyd, Hydrochlorotiazyd, cyklometiazyd. Mechanizm działania opiera się na zawieszeniu reabsorpcji sodu w odcinku korowym i dystalnym pętli nefronowej. Działanie leku rozpoczyna się w ciągu godziny po jego zastosowaniu, czas działania wynosi 12 godzin lub więcej, dlatego każdy środek tiazydowy z tej grupy jest lepiej przyjmowany raz dziennie rano.

Diuretyki tiazydowe obejmują:

  • Brinaldiks;
  • Chlortalidon jest lekiem długo działającym;
  • Renez.

Izolacja sodu na tle przyjmowania tych leków jest umiarkowana (uwalniane jest do 10% przefiltrowanego sodu). Narkotyki są szeroko rozpowszechnione ze względu na następujące cechy:

  • łatwość użycia;
  • działanie przeciwnadciśnieniowe;
  • skuteczność w leczeniu moczówki prostej nerkowej, idiopatyczna hiperkalciuria.

Niepożądane działania tiazydów:

  • zwiększone uwalnianie potasu wraz z rozwojem hipokaliemii i magnezu, prawdopodobnie rozwój zasadowicy metabolicznej;
  • zmniejszenie uwalniania wapnia z moczem, zwiększenie jego stężenia w osoczu krwi;
  • zwiększać ryzyko wystąpienia hiperurykemii z powodu zmniejszonego wydzielania kwasu moczowego;
  • pogarszać przebieg cukrzycy, ponieważ naruszają metabolizm węglowodanów, powodując hiperglikemię;
  • wzmocnić niewydolność nerek;
  • przyczyniają się do rozwoju toksycznego zapalenia trzustki;
  • objawy alergiczne z epizodami nadwrażliwości na światło, nekrotycznego zapalenia naczyń.

Jaskrawym przedstawicielem tej grupy jest Furosemide. Działa depresyjnie na aktywne wchłanianie zwrotne jonów chlorkowych. Miejscem jego działania jest wznosząca się część nefronu, a przy użyciu jego dużych dawek - kanaliki proksymalne.

Lek ma szybki, wyraźny, ale krótkoterminowy efekt. Jego działanie rozpoczyna się mniej niż godzinę po spożyciu. Maksymalny efekt występuje po 20 minutach, czas działania wynosi około 4 godzin.

W przypadku podawania pozajelitowego działanie leku rozpoczyna się natychmiast i trwa do 1 godziny. W przeciwieństwie do tiazydów i leków tiazydowych, Furosemid poprawia filtrację w kłębuszkach, dlatego jest uważany za lek z wyboru w przypadku niewydolności nerek.

Jest dobrze tolerowany przez pacjentów, ale nie zaleca się przyjmowania go przez dłuższy czas. Istnieje ryzyko wystąpienia następujących patologii:

  • hiperurykemia;
  • ostra dna;
  • głuchota (zwłaszcza przy równoczesnym stosowaniu antybiotyków);
  • małopłytkowość;
  • zaburzenia pracy nerek (przy jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z grupy cefalosporyn);
  • hiponatremia.

Lek ma niewielki wpływ na metabolizm węglowodanów. Uregit (lub kwas etakrynowy) jest mniej znanym przedstawicielem grupy diuretyków pętlowych. Ma inną strukturę chemiczną, ale jego mechanizm działania jest podobny do Furosemidu. Szczyt diurezy występuje dwie godziny po zażyciu leku, efekt trwa do 9 godzin. Lepiej jest przyjmować lek po jedzeniu rano. Negatywne przejawy Uregit obejmują:

  • hiperurykemia;
  • głuchota (rozwija się przy równoczesnym stosowaniu antybiotyków).

Przedstawiciele tej grupy obejmują preparaty: spironolakton, aldacton, veroshpiron. Wszystkie są syntetycznymi syntetycznymi hormonami steroidowymi, konkurencyjnymi antagonistami aldosteronu. Wpływają na poziom dystalnych kanalików, zbierając kanaliki, bliższe kanaliki nefronu. Spironolakton może bezpośrednio hamować tworzenie się i wydzielanie aldosteronu w gruczołach nadnerczy.

Działanie moczopędne takich leków jest bardzo słabe (są one w stanie wyekstrahować jedynie 2% całkowitego sodu, który jest filtrowany w nerkach). Takie leki są często stosowane w kompleksowym leczeniu różnych dolegliwości. Środki te mają zdolność do wzmagać działanie innych leków w kanalikach proksymalnych, zmniejszając reabsorpcję sodu, który przeszedł przez część bliższą nefronów.

Zachowując zwykłą dietę z solą, izolowane spożycie leków oszczędzających potas nie będzie działać. W celu pojawienia się efektu przyjmowania takich leków konieczne jest ograniczenie stosowania sodu. Efekt diuretyczny przyjmowania tych leków następuje stopniowo, zaczynając od 2-3 dni. Unikalnych podwyższonej reabsorpcji potasu powrotem do krwi, a zatem lekarze często przepisują spironolakton oraz bliższymi moczopędne (tiazydy oraz preparaty tiazydowe). Taki schemat prowadzi do nasilenia efektu, zapobiega rozwojowi hipokaliemii, zatrzymując jednocześnie potas w organizmie.

Dzienna dawka preparatu Veroshpiron wynosi od 25 do 300 ml. Na tle przyjmowania spironolaktonu mogą rozwinąć się następujące niepożądane reakcje:

  • zwiększony potas we krwi;
  • szybkie zmęczenie;
  • uporczywa senność;
  • hirsutyzm;
  • ginekomastia;
  • przerwy w cyklu menstruacyjnym.

Leku nie należy przyjmować u pacjentów z niewydolnością nerek w późnym stadium (szczególnie w przypadku nefropatii cukrzycowej). Do leków oszczędzających potas należy również Triamteren. Działa na miejscu dystalnych kanalików, wpływa tylko na transport sodu. Triamteren nie bierze udziału w metabolizmie aldosteronu w nerkach. Lek ma słabe działanie moczopędne, które trwa do 10 godzin po spożyciu.

Dawka leku Triamteren może wynosić od 50 do 300 ml na dzień. Przypisać go w dwóch dawkach, łącząc go z mocniejszymi diuretykami. Skutki uboczne leku obejmują epizody zwiększonej zawartości glukozy i kwasu moczowego we krwi. Podobnie jak struktura chemiczna, działanie triamterenowych specjalistów obejmuje amilorid. Jego dzienna dawka wynosi 5-20 mg.

Przedstawiciele tej grupy nie nadają się do metabolizmu, nie są zaabsorbowani w nerkach. Są one filtrowane tylko w strukturach nefronowych, zwiększając osmolarność moczu w nefronie. To tłumaczy zmniejszenie reabsorpcji w strukturach nefronowych.

Często stosowany w praktyce nefrologicznej Mannitol. Jest stosowany w celu zapobiegania rozwojowi ostrej niewydolności nerek lub na najwcześniejszych etapach jej rozwoju. Mannitol stosuje się do wymuszonej diurezy z podejrzeniem ostrej martwicy cewkowej. Lek stosuje się tylko do podawania pozajelitowego, powoli, dożylnie, 10-20% roztworu.

Aby zwalczyć niewielki obrzęk, zapobiec jego rozwojowi, można użyć wywarów z ziół leczniczych, które mają właściwości moczopędne. Często stosowane wywary ziołowe:

Każda grupa tych funduszy ma różne mechanizmy działania.

Jeśli jeden lek jest nieskuteczny, stosuje się inny, lub przełącza się na połączenie tych dwóch.

Przykładowe schematy leczenia moczopędnego:

  1. 1. Saluretyki o działaniu proksymalnym i dystalne leki oszczędzające potas. Najlepiej połączyć Veroshpiron, Triamterene z tiazydami. Na współczesnym rynku farmaceutycznym prezentowane są gotowe gotowe leki złożone (Triamterene i Hypothiazide lub Triamterene i Furosemide).
  2. 2. Kombinacja leków o podobnym działaniu na szczytowej aktywności tła diuretyk podawać furosemid, kwas etakrynowy, tiazyd podawanie rozwinięcia, podawanie dożylne Eufillin znacznie zwiększa efekt Natriyuretikov (furosemid, kwas etakrynowy).

Niebezpieczne kombinacje leków moczopędnych:

  1. 1. Kwas etakrynowy, Furosemid jest niebezpieczny w połączeniu z kanamycyną, gentamycyną, streptomycyną ze względu na ryzyko głuchoty.
  2. 2. Kwas etakrynowy, Furosemid jest niebezpieczny w połączeniu z cefalorydyną ze względu na zwiększoną nefrotoksyczność.
  3. 3. Połączenie diuretyków z kwasem acetalosalicylowym zakłóca wydzielanie ostatnich nerek.
  4. 4. Jednoczesne przyjmowanie leków moczopędnych razem z wapniem może wywołać rozwój hiperkalcemii.

Na podstawie pracy NE de Wardener (1973) opracowano sekwencję stosowania leków moczopędnych:

  1. 1. Veroshpiron, Triamteren w pierwszych dniach dla zachowania potasu.
  2. 2. Następnie dodać tiazydy.
  3. 3. Jeśli ich skuteczność jest słaba, tiazydy zastępuje się Furosemidem, Etacrynic Acid. Dawkowanie jest podwajane codziennie aż do maksymalnej diurezy.
  4. 4. Aby zwiększyć działanie dawki furosemidu, można go stosować w postaci pozajelitowej.
  5. 5. Możesz także dodać dożylną iniekcję mannitolu.

Aby lepiej zrozumieć stan równowagi wodnej pacjenta, zaleca się jego ważenie każdego dnia. Jest to bardziej oczywiste niż mierzenie diurezy i płynu używanego każdego dnia. Po wyeliminowaniu obrzęków, stosowanie leków moczopędnych zostaje anulowane.

Główne zalecenia dotyczące stosowania diuretyków:

  1. 1. Większość leków moczopędnych może powodować hipokaliemię, zasadowicę metaboliczną. Aby temu zapobiec, należy dodatkowo zażyć potas. Hypotiazyd, Furosemid najlepiej stosować w krótkich, przerywanych kursach (2 razy w tygodniu co drugi dzień).
  2. 2. W przypadku niekontrolowanego stosowania takich leków może nastąpić gwałtowna utrata chlorków, spadek objętości BCC, zmniejszenie reabsorpcji. Doprowadzi to do zwiększenia wydzielania reniny, aldosteronu.
  3. 3. Odporność na pęcznienie może być usunięty za pomocą środków przeczyszczających, leków (sorbitol, siarczan magnezu), przez nakłucie skóry sterylnej igły krwi metodą ultrafiltracji (z ostrym spadkiem CF oceny ryzyka).
  4. 4. Ciężki hiperaldosteronizm jest leczony przez jednoczesne stosowanie potasu, Veroshpiron.
  5. 5. długo trwałe, pęcznienie to ryzyko zachorowania na niedobór sodu we krwi, niewydolność naczyń na obwodzie, hiperaldosteronizm, spadek stężenia potasu we krwi, alkalozy, redukcję CF, podwyższony poziom kwasu moczowego w surowicy.
  6. 6. Na tle gwałtownego spadku CF, lekiem z wyboru Furosemidu (działa na CF, wzmacniając go). Veroshpiron, Triamteren jest niebezpieczny w użyciu z powodu ryzyka hiperkaliemii.
  7. 7. Podczas leczenia przewlekłej niewydolności nerek za pomocą diuretyków, ważne jest, aby pamiętać o ryzyku jeszcze większej nieprawidłowości w nerkach. Tacy pacjenci muszą stale monitorować poziom potasu, chloru, wapnia, kwasu moczowego i glukozy we krwi.
  8. 8. Przy długotrwałym podawaniu znaczących dawek Furosemidu, kwasu etakrynicznego, istnieje ryzyko utraty słuchu (często przemijające).

Diuretyki są zalecane do przyjmowania recepty.

Więcej Informacji Na Temat Statków