Przyczyny choroby wieńcowej: kto jest najbardziej zagrożony

Wiele osób w starszym wieku przestaje wiązać istotne objawy bólu w sercu, uznając je za naturalny przejaw starzenia się.

Tymczasem te oznaki mogą mówić o rozwoju choroby niedokrwiennej, która jest jedną z głównych przyczyn śmierci na całym świecie. Jak rozpoznać straszne objawy? A co najważniejsze, co powoduje choroby serca?

O chorobie

Choroba niedokrwienna jest nazywana zmiany czynnościowe lub organiczne w mięśniu sercowym, prowadzące do ograniczenia lub całkowitego zaprzestania przepływu krwi do poszczególnych miejsc.

Mięsień sercowy pozostałych narządów cierpi na niedobór dopływającej krwi. Jest to spowodowane izolacją serca przez błonę wewnętrzną - mięsień nie otrzymuje tlenu z wypompowanej krwi, ale jest dostarczany z krwią przez tętnice wieńcowe. Ich porażka lub zwężenie i prowadzi do wystąpienia choroby.

Główne przyczyny choroby niedokrwiennej serca i pojawienie się jej pierwszych objawów:

  • rozwój miażdżycy, zwężenie światła naczyń krwionośnych z powodu blaszek cholesterolowych;
  • zakrzepica naczynia żywieniowego;
  • przedłużony skurcz spowodowany naruszeniem regulacji nerwowej;
  • niedostateczne funkcjonowanie mechanizmów rozszerzających tętnice;
  • zmiany metaboliczne.

Dowiedz się wszystkiego o tradycyjnym leczeniu dusznicy bolesnej - leki i dawki, zalecenia wiodących lekarzy. Ważne informacje dla wszystkich zagrożonych!

Jakie pigułki są stosowane w chorobie niedokrwiennej serca? Dowiedz się więcej szczegółów w tym artykule.

Na czym polega leczenie medyczne zawału mięśnia sercowego? Przeczytaj o tym w naszym następnym artykule.

Jakie jest pochodzenie

Przyczyny, które mogą powodować rozwój patologii, całkiem sporo:

  • wysokie wskaźniki szkodliwych lipidów we krwi, które otrzymujemy głównie z produktów pochodzenia zwierzęcego;
  • nadciśnienie tętnicze (górny wskaźnik ciśnienia od 140 można nazwać zwiastunem choroby);
  • siedzący tryb życia;
  • otyłość, znacznie zwiększając obciążenie serca;
  • cukrzyca (udowodniono, że u pacjentów z cukrzycą ponad 10 lat w większości przypadków rozwija się choroba wieńcowa);
  • palenie tytoniu, prowadzące do przewlekłego skurczu naczyń krwionośnych i niedoboru tlenu we krwi;
  • nadużywanie alkoholu;
  • nadmierny wysiłek fizyczny;
  • stały nacisk, prowadzący do zwiększonego ciśnienia;
  • zwiększone krzepnięcie krwi, wywołujące tworzenie się skrzepów krwi.

Grupy ryzyka

W rozwoju IHD istotną rolę odgrywają czynniki, których nie możemy zmienić. Grupa wysokiego ryzyka wystąpienia niedokrwienia może obejmować osoby, które mają następujące cechy:

  • Płeć męska. Przed osiągnięciem starości mężczyźni mają o wiele większe szanse rozwinięcia się niedokrwienia niż kobiety. Wynika to z wysokiego poziomu estrogenów w kobiecym ciele, które są odporne na zmiany miażdżycowe. Po wystąpieniu menopauzy, różnica w częstości występowania choroby zanika.
  • Dziedziczna predyspozycja. Od dawna wiadomo, że przy diagnozowaniu przypadków niedokrwienia w rodzinie znacznie wzrasta ryzyko rozwoju patologii u innych członków rodziny.
  • Osoby w podeszłym wieku. U mężczyzn wiek krytyczny występuje po 55 roku życia, u kobiet wyraźny wzrost liczby osób po 65 roku życia jest charakterystyczny.
  • Długotrwałe stosowanie leków hormonalnych. Środki antykoncepcyjne zwiększają ryzyko powstawania zakrzepów we krwi, dlatego w przypadku lat przyjęcia znacznie zwiększa się częstość zakrzepicy.

Co to znaczy, jeśli fibrynogen jest podwyższony w czasie ciąży? Czy warto się martwić i jak się zachować? Dowiedz się wszystkiego!

Co to jest fibrynogen w badaniu krwi? Omówimy jego główne funkcje i przyczyny odchyleń od normy.

Do czego służą badania krwi na reumatoidalne i co oznacza analiza, dowiesz się w naszej następnej publikacji.

Powikłania IHD

Statystyki sugerują, że nawet przy na wpół zwężonym naczyniu serca osoba może nie odczuwać objawów patologii serca. Ból w klatce piersiowej może objawiać się tylko w chwilach zwiększonego wysiłku fizycznego i szybko przechodzi w stan uspokojenia.

Takie łagodne objawy i brak terminowej terapii może prowadzić do postępu choroby lub jej przejścia w ostrą postać:

  • chroniczna niewydolność serca;
  • dławica piersiowa;
  • arytmia serca;
  • martwica mięśnia sercowego;
  • nagła śmierć.

Rokowanie w dużej mierze zależy od ciężkości choroby - w przypadku zawału mięśnia sercowego śmiertelność jest znacznie większa niż w przypadku dusznicy bolesnej. W tym samym czasie Nierzadko zdarza się to w przypadkach, gdy choroba, która niepokoi człowieka, pogarsza się znacznie. Śmiertelny wynik z niewielkim uszkodzeniem tętnic serca odpowiada za ponad połowę nagłych zgonów spowodowanych chorobą niedokrwienną serca.

Profilaktyka niedokrwienia

Zapobieganie chorobom można osiągnąć tylko kompleksowe podejście i kardynalna zmiana stylu życia. Te środki zapobiegawcze są pokazywane nie tylko tym, u których zdiagnozowano niedokrwienie, ale także tym, którzy są zagrożeni.

Jeśli masz jednocześnie kilka czynników, które mogą wywołać rozwój patologii, to Zapobieganie jest koniecznością dla Ciebie:

  • porzucić nikotynę, co sprzyja tworzeniu się skrzepów krwi i płytek;
  • zmniejszyć spożycie alkoholu;
  • pozbyć się dodatkowych kilogramów, zwiększając obciążenie wszystkich systemów ciała;
  • zmniejszyć spożycie produktów zwierzęcych, w dużych ilościach zawierających cholesterol;
  • Zwiększenie wykorzystania potasu i magnezu - minerałów, niezbędnych do pełnego funkcjonowania mięśnia sercowego;
  • zwiększyć obciążenie fizyczne niezbędne do wzmocnienia mięśnia sercowego;
  • Unikaj stresu, powodując nagłe skoki ciśnienia krwi;
  • można leczyć chorobę wieńcową za pomocą środków ludowych, ale tylko za zgodą lekarza;
  • Obserwować u kardiologa rozpoznanie nieprawidłowości w początkowej fazie.

Jeśli masz chorobę niedokrwienną serca, nie zapominaj o tym diagnoza - jeszcze nie ostateczny werdykt. Eliminacja niekorzystnych czynników, przyczyn i kontroli objawów IHD może pomóc w uniknięciu niebezpiecznych konsekwencji. Sprawdź u specjalisty: w końcu im szybciej rozpoczniesz leczenie, tym lepszy będzie wynik.

Rodzaje choroby wieńcowej (CHD), objawy i leczenie

CHD zajmuje wiodącą pozycję wśród najczęstszych patologii serca, często prowadzi do częściowej lub całkowitej utraty zdolności do pracy i stała się problemem społecznym dla wielu rozwiniętych krajów na świecie. Intensywne tempo życia, ciągłym stresie, osłabienie, złe odżywianie ze spożywaniem dużych ilości tłuszczu - wszystkie te czynniki prowadzą do stałego wzrostu liczby osób cierpiących z powodu tej strasznej choroby.

Określenie „choroba niedokrwienna serca” łączy grupa ostrych i przewlekłych chorób, które są spowodowane przez niedostateczną zaopatrzenia mięśnia sercowego w tlen w wyniku zwężenia lub niedrożności naczyń wieńcowych. Takie głodzenie tlenu przez włókna mięśniowe prowadzi do zakłócenia w funkcjonowaniu serca, zmiany w hemodynamice i trwałych zmian strukturalnych w mięśniu sercowym.

Najczęściej choroby wywołane przez miażdżycę tętnic wieńcowych, w którym wewnętrzna ściana naczynia jest objęty złogów tłuszczowych (płytka miażdżycowa). Następnie osady te twardnieją, a światło naczyniowe zwęża się lub staje się nieprzejezdne, zakłócając prawidłowe dostarczanie krwi do włókien mięśnia sercowego. Z tego artykułu dowiesz się o rodzajach choroby niedokrwiennej serca, o zasadach diagnozy i leczenia tej patologii, o objawach i tym, co powinien wiedzieć kardiolog.

Rodzaje choroby niedokrwiennej serca

Obecnie, dzięki rozszerzeniu możliwości diagnostycznych, kardiolodzy rozróżniają takie formy kliniczne IHD:

  • pierwotne zatrzymanie krążenia (nagła śmierć wieńcowa);
  • dławica piersiowa i spontaniczna dławica piersiowa;
  • zawał mięśnia sercowego;
  • kardiomorfoza po zawale;
  • niewydolność krążenia;
  • zaburzenia rytmu serca (arytmia);
  • bezbolesne niedokrwienie mięśnia sercowego;
  • dystalna (mikronaczyniowa) choroba niedokrwienna serca;
  • nowe zespoły niedokrwienne (hibernacja, głuchota, adaptacja metaboliczna mięśnia sercowego).

Powyższa klasyfikacja IHD odnosi się do systemu Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób X.

Przyczyny

W 90% przypadków IHD wywołuje zwężenie światła tętnic wieńcowych, spowodowane zmianami miażdżycowymi w ścianach naczyń krwionośnych. Ponadto zaburzenia wynikające z przepływu krwi wieńcowej i zapotrzebowania metabolicznego mięśnia sercowego mogą być następstwem:

  • skurcz niezmodyfikowanych lub niezmienionych naczyń wieńcowych;
  • skłonność do zakrzepicy z powodu naruszenia układu krzepnięcia krwi;
  • zaburzenia mikrokrążenia w naczyniach wieńcowych.

Czynnikami ryzyka rozwoju takich przyczyn etiologicznych IHD mogą być:

  • wiek powyżej 40-50 lat;
  • palenie;
  • dziedziczność;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • cukrzyca;
  • otyłość;
  • wzrost całkowitego cholesterolu w osoczu (> 240 mg / dL) i cholesterolu LDL (> 160 mg / dL);
  • hipodynamia;
  • częsty stres;
  • nieracjonalne żywienie;
  • chroniczne zatrucie (alkoholizm, praca w toksycznych przedsiębiorstwach).

Objawy

W większości przypadków rozpoznanie IHD stwierdza się już na etapie, gdy pacjent ma charakterystyczne objawy. Choroba rozwija się powoli i stopniowo, a jej pierwsze objawy dają o sobie znać, gdy zwężenie światła w tętnicy wieńcowej wynosi 70%.

Najczęściej IHD zaczyna wykazywać objawy dławicy piersiowej:

  • uczucie dyskomfortu lub bólu w klatce piersiowej, pojawiające się po obciążeniu fizycznym, psychicznym lub psycho-emocjonalnym;
  • czas trwania zespołu bólowego wynosi nie więcej niż 10-15 minut;
  • ból powoduje uczucie lęku lub lęk przed śmiercią;
  • ból może powodować napromieniowanie lewej (czasami z prawej) połowy ciała: ramienia, szyi, łopatki, żuchwy i tak dalej.
  • podczas ataku można obserwować pacjenta: duszność, silne poczucie niedoboru tlenu, tachykardię, podwyższone ciśnienie krwi, nudności, zwiększone pocenie się, arytmię;
  • ból może zniknąć samoistnie (po zatrzymaniu obciążenia) lub po przyjęciu nitrogliceryny.

W niektórych przypadkach, angina może przejawiać objawy nietypowe: wystąpić bez bólu, duszność tylko przejawiać lub zaburzenia rytmu serca, ból w nadbrzuszu, gwałtowny spadek ciśnienia krwi.

Z czasem i pod nieobecność leczenia IHD postępuje, a opisane powyżej objawy mogą pojawić się przy znacznie mniejszym obciążeniu lub w spoczynku. Pacjent doświadcza zwiększenia napadów, stają się one bardziej intensywne i długotrwałe. Taki rozwój IHD może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (w 60% przypadków występuje po raz pierwszy po długim ataku anginy), niewydolności serca lub nagłej śmierci wieńcowej.

Diagnostyka

Rozpoznanie rozpoznania IHD rozpoczyna się od szczegółowej konsultacji kardiologa. Lekarz, po wysłuchaniu skarg pacjenta, zawsze zadaje pytania o historię pojawienia się pierwszych oznak niedokrwienia mięśnia sercowego, ich natury, wewnętrznych doznań pacjenta. Również anamneza na temat wcześniejszych chorób, historii rodzinnej i przyjmowanych leków.

Po przeprowadzeniu wywiadu z pacjentem kardiolog prowadzi:

  • pomiar pulsu i ciśnienia krwi;
  • słuchanie serca za pomocą stetoskopu;
  • perkusja granic serca i wątroby;
  • ogólne badanie wykrywające obrzęki, zmiany stanu skóry, obecność pulsacji żył itp.

Na podstawie otrzymanych danych pacjentowi można przypisać takie dodatkowe laboratoryjne i instrumentalne metody badania:

  • EKG (w początkowych stadiach choroby może być zalecane badanie EKG z obciążeniem lub badania farmakologiczne);
  • Holter EKG (codzienne monitorowanie);
  • fonokardiografia;
  • radiografia;
  • analiza biochemiczna i kliniczna krwi;
  • Echo-CG;
  • scyntygrafia mięśnia sercowego;
  • stymulacja przezprzełykowa;
  • koronarografia;
  • cewnikowanie serca i duże naczynia;
  • angiografia wieńcowa rezonansu magnetycznego.

Zakres badania diagnostycznego ustalany jest indywidualnie dla każdego pacjenta i zależy od nasilenia objawów.

Leczenie

Leczenie IHD jest zawsze złożone i może być przepisane tylko po kompleksowej diagnozie i określeniu ciężkości niedokrwienia mięśnia sercowego i choroby wieńcowej. Może być konserwatywny (przepisywanie leków, diety, terapia ruchowa, leczenie sanatoryjne) lub techniki chirurgiczne.

Potrzeba hospitalizacji pacjenta z IHD jest ustalana indywidualnie, w zależności od ciężkości jego stanu. Przy pierwszych oznakach naruszenia krążenia wieńcowego pacjentowi zaleca się rezygnację ze złych nawyków i przestrzeganie pewnych zasad racjonalnego żywienia. Podczas przygotowywania codziennej diety pacjent z CHD powinien przestrzegać następujących zasad:

  • zmniejszenie liczby produktów zawierających tłuszcze zwierzęce;
  • odmowa lub ostre ograniczenie ilości spożywanej soli;
  • wzrost ilości włókien roślinnych;
  • wprowadzenie do diety olejów roślinnych.

Podczas zaostrzenia choroby pacjentowi zaleca się stosowanie specjalnej diety medycznej.

Leczenie farmakologiczne różnych form choroby niedokrwiennej serca ma na celu zapobieganie atakom dławicy piersiowej i może obejmować różne leki przeciw dusznicy bolesnej. Schemat leczenia może obejmować takie grupy leków:

  1. Organiczne azotany (nitroglicerynowy, nitrozoorbitkowy, nitrolingiwny, izoketowy itp.). Leki te są stosowane bezpośrednio w ataku cardialgia i przyczyniają się do rozszerzania światła tętnic wieńcowych.
  2. Beta-adrenoblockery (Atenolol, Methopropol). Leki te przyczyniają się do eliminacji tachykardii i zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen.
  3. Antagoniści wapnia (Nifedypine, Verampil). Leki te pomagają obniżyć ciśnienie krwi i zwiększyć odporność mięśnia sercowego na stres fizyczny.
  4. Środki przeciwzakrzepowe i bezpośrednie antykoagulanty (Aspirin, Cardiomagnum, Streptokinase, Heparin). Leki te przyczyniają się do rozcieńczania krwi, poprawiają drożność naczyń wieńcowych i są stosowane w celu zapobiegania zakrzepicy i zakrzepicy.

Na początkowych etapach IHD terapia lekami może znacznie poprawić stan zdrowia. Przestrzeganie zaleceń lekarza i stała obserwacja w wielu przypadkach może zapobiec postępowi choroby i rozwojowi poważnych powikłań.

Przy niskiej skuteczności leczenia zachowawczego i zmian na dużą skalę mięśnia sercowego i tętnic wieńcowych pacjentowi z IHD można zalecić wykonanie operacji chirurgicznej. Decyzja w sprawie taktyki interwencji jest zawsze wybierana indywidualnie. Aby wyeliminować strefę niedokrwienia mięśnia sercowego, można wykonywać tego rodzaju operacje chirurgiczne:

  • angioplastyka naczynia wieńcowego z zastosowaniem stentowania: technika ta ma na celu przywrócenie drożności naczynia wieńcowego poprzez wprowadzenie specjalnego stentu (siatkowego kanalika metalowego) do chorego miejsca;
  • coronary artery bypass surgery: Ta metoda pozwala na tworzenie obejście na dostawę krwi do strefy niedokrwienia mięśnia sercowego, za to jako bocznik można wykorzystać obszary własnych pacjenta żył lub wewnętrznej tętnicy piersiowej;
  • transmyocardial laserowa rewaskularyzacja: operacja ta może być wykonywana na niezdolność do wykonywania operacji pomostowania tętnic wieńcowych, lekarz podczas zabiegu laserem tworzy uszkodzonego obszaru mięśnia sercowego najcieńszym wiele kanałów, które mogą być wypełnione krwi z lewej komory.

W większości przypadków leczenie chirurgiczne znacznie poprawia jakość życia pacjentów z IHD i zmniejsza ryzyko zawału mięśnia sercowego, niepełnosprawności i śmierci.

Film szkoleniowy "Choroba niedokrwienna serca"

Jak określić chorobę niedokrwienną serca i metody leczenia

Pod ogólną nazwą choroba niedokrwienna serca (CHD, choroba wieńcowa) łączy grupę chorób wywołanych niedotlenieniem tkanek spowodowanym deficytem przepływu krwi wieńcowej, bezwzględnym lub względnym. Główną przyczyną zaburzeń krążenia mięśnia sercowego jest miażdżycowe zwężenie tętnic wieńcowych Niedokrwienie serca uważa się za kardiologiczną postać nadciśnienia tętniczego i miażdżycy tętnic. Niedokrwienie z powodu przebiegu innych chorób, jako przejawów IHD, nie jest klasyfikowane.

Formy choroby niedokrwiennej serca

Choroba niedokrwienna serca ma wiele wariantów przebiegu i objawów klinicznych, nowe dane dotyczące przyczyn i mechanizmów rozwoju patologii pojawiają się corocznie. Dlatego nie ma jednej klasyfikacji niedokrwienia serca. W praktyce klinicznej wyróżnia się ostrą i przewlekłą chorobę niedokrwienną serca. Ostre niedokrwienie mięśnia sercowego dzieli się na następujące postacie:

  • Nagła śmierć wieńcowa;
  • Bezbolesne niedokrwienie mięśnia sercowego:
  • Angina pectoris;
  • Zawał mięśnia sercowego.

Przewlekłe formy IHD:

Nagła śmierć wieńcowa

W tej postaci choroba może przebiegać bezobjawowo, serce zatrzymuje się niespodziewanie, w przypadku braku widocznych przesłanek do zgonu. Dzięki natychmiastowej pomocy medycznej możliwa jest skuteczna resuscytacja pacjenta. Wiele przypadków zdarza się poza szpitalem, śmiertelność w tej formie kursu CHD zbliża się do 100%.

Czynniki zwiększające prawdopodobieństwo nagłej śmierci wieńcowej:

  • Niewydolność serca;
  • Ciężkie nadciśnienie;
  • Silny stres psychoemocjonalny;
  • Nadmierna aktywność fizyczna;
  • Niedokrwienie serca, nasilone przez komorowe zaburzenie rytmu;
  • Odłogowany zawał mięśnia sercowego;
  • Chroniczne zatrucie;
  • Naruszenia metabolizmu węglowodanów lub tłuszczów.

Bezbolesne niedokrwienie mięśnia sercowego

Choroba jest długa bezobjawowo i często prowadzi do nagłej śmierci pacjenta. W tym przypadku niedokrwienie prowadzi do typowych powikłań: arytmii i niewydolności serca. Często objawy bezbolesnego niedokrwienia ujawniają się przypadkowo, gdy mamy do czynienia z innymi przyczynami. W grupie ryzyka znajdują się ludzie ciężkiej pracy fizycznej, osoby starsze, cierpiące na cukrzycę. Bezbolesna forma IHD występuje częściej u osób nadużywających alkoholu.

Czasami choroba objawia się odczuwaniem niewygodnego dyskomfortu w klatce piersiowej, któremu towarzyszy spadek ciśnienia krwi. Możliwe zgaga lub duszność, czasami - słabość lewej ręki.

Aby potwierdzić diagnozę, wymagane jest monitorowanie Holtera i / lub stres-EKG. Podczas napadu wywołanego napadem występują charakterystyczne objawy niedokrwienia na EKG. Leczenie bezbolesnego niedokrwienia przeprowadza się zgodnie ze schematem, typowym dla wszystkich postaci IHD. Rokowanie różni się w zależności od ciężkości wykrytej zmiany.

Angina pectoris

Ma napięcie paroksymalne. Ataki dławicy rozwijają się w przypadkach, gdy mięsień sercowy wymaga więcej tlenu niż otrzymuje w danej chwili. Pacjent ma uczucie uduszenia, dyskomfortu, ucisku lub bólu w sercu, zmiany częstości akcji serca. Charakter i intensywność bólu dławicowego z atakami stenokardycznymi są bardzo różne. Ból promieniuje po lewej stronie klatki piersiowej, w ramieniu, szyi, szczęce, pod łopatką. Rzadko napromienianie występuje w okolicy prawej lub w nadbrzuszu. Objawy choroby niedokrwiennej serca u mężczyzn występują najczęściej w postaci klasycznych ataków dusznicy bolesnej.

Prowokuj atak może:

  • Nieoczekiwana lub nadmierna aktywność fizyczna;
  • Ciężkie podniecenie, napięcie emocjonalne;
  • Przejadanie się;
  • Przejście z ciepła na zimno.

Ataki mają wyraźny początek i koniec, przechodzą spontanicznie po zniesieniu ładunku lub są zatrzymywane przez leki rozszerzające naczynia krwionośne (nitrogliceryna lub walidol).

Istnieje kilka postaci dławicy piersiowej, w szczególności stabilna i niestabilna. Przy stabilnym przepływie początek ataku jest względnie przewidywalny, tym samym obciążeniom towarzyszą stereotypowe reakcje. Jeśli w ciągu 15 minut ból nie minie, pomimo wyeliminowania czynnika prowokującego i / lub wzięcia nitrogliceryny, w mięśniu sercowym wystąpią nieodwracalne zmiany, rozwija się zawał.

Osłabienie skuteczności zwykłych leków wskazuje na możliwość przejścia dławicy w stan niestabilny lub postępujący. Stenokardia, która powstała po raz pierwszy, jest również określana jako niestabilna. W tym przypadku rokowanie nie jest jasne, objawy niedokrwienia mogą całkowicie zniknąć, choroba może przejść do stabilnej postaci lub prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Najbardziej niebezpieczna jest postępująca dławica piersiowa, w której ataki stają się częstsze, długotrwałe i bolesne. Ten stan często poprzedza zawał mięśnia sercowego. Pacjenci z dowolną postacią dusznicy bolesnej powinni być obserwowani u kardiologa w celu szybkiego wykrycia zmian stanu zdrowia i zapobiegania powikłaniom.

Zawał mięśnia sercowego

Silny stres fizyczny lub emocjonalny, tachykardia lub przedłużony atak dławicowy mogą prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Zwiększone zapotrzebowanie mięśnia sercowego stymuluje zwiększony przepływ krwi do łożyska wieńcowego, a jednocześnie możliwe jest uszkodzenie blaszek miażdżycowych. Uszkodzona płytka całkowicie lub częściowo blokuje światło naczynia, w zajętym obszarze rozwija się martwica tkanki. Stopień uszkodzenia mięśnia sercowego zależy od umiejscowienia i stopnia okluzji naczyń wieńcowych. Klęska małych tętnic kanału wieńcowego prowadzi do rozwoju niewielkich ognisk martwicy, z całkowitym zachodzeniem na siebie światła jednej z tętnic wieńcowych, rozwija się duży zawał serca, transmural lub rozległy zawał mięśnia sercowego.

Ewentualny zawał mięśnia sercowego jest sygnalizowany przez silny nagły ból za mostkiem, któremu towarzyszy lęk przed śmiercią. Ból napromieniowuje całą klatkę piersiową, kierunek i obszar napromieniania zależą od lokalizacji i stopnia uszkodzenia mięśnia sercowego. Wśród atypowych objawów zawału serca są: bóle brzucha, nudności, wymioty. Ważne jest, aby pamiętać, że oznaki choroby wieńcowej u kobiet i osób z cukrzycą często różnią się od klasycznych bólów dławicowych. Kliniczny wariant prądu może odnosić się do jednego z rzadkich wariantów prądu, aż do bezbolesnego.

Podejrzenie zawału mięśnia sercowego jest bezpośrednim wskazaniem do nagłej hospitalizacji pacjenta. Nowoczesne metody leczenia IHD znacząco skróciły czas powrotu do zdrowia po ataku serca, ale wciąż nie można całkowicie przywrócić funkcji mięśnia sercowego. W okresie po zawale choroba wieńcowa zmienia się w postać przewlekłą. Pacjent jest zmuszany do zażywania leków na całe życie i wizyty u lekarza.

Przewlekłe formy choroby niedokrwiennej serca

Miażdżyca

Cardiosclerosis może być ogniskowa lub rozproszona.

Postać ogniskową jest blizną tkanki łącznej, która zastępuje obszar martwicy mięśnia sercowego po przebytym zawale mięśnia sercowego. rozproszona miażdżyca rozwija się z powodu stopniowego zastępowania kardiomiocytów elementami tkanki łącznej. Tkanka łączna nie jest zdolna do skurczów, ze względu na zwiększone obciążenie niezmienionych obszarów mięśnia sercowego, pojawia się ich przerost, któremu towarzyszy odkształcenie zastawek. Ogniskowa miażdżyca jest ujawniona po ostatecznym bliznowaceniu obszaru martwiczego mięśnia sercowego, tj. 3-4 miesiące po zawale mięśnia sercowego. Występuje przerost obszarów ścian serca, na które nie ma wpływu zawał, pojawiają się niebezpieczne formy arytmii i przewlekła niewydolność serca.

Rozproszona miażdżyca rozwija się powoli, od momentu wystąpienia patologicznych zmian do pierwszych objawów klinicznych może trwać latami. Zapalne choroby mięśnia sercowego, hipodynamia, przewlekłe zatrucia, przejadanie się, niezrównoważone odżywianie przyczyniają się do rozwoju miażdżycy.

Cardiosclerosis odnosi się do nieodwracalnych patologii, leczenie podtrzymujące nie eliminuje arytmii i objawów CHF, ale tylko ułatwia stan pacjenta.

Tętniak serca

Tętniak serca jest kolejnym wariantem przewlekłego przebiegu choroby niedokrwiennej serca po zawale. Jest to podobny do worka występ pocienionej części mięśnia sercowego i odnosi się do patologii, które nie wiążą się z korzystnym wynikiem bez wykwalifikowanej opieki. Konserwatywne metody leczenia choroby niedokrwiennej serca z tętniakiem są stosowane w celu wzmocnienia mięśnia sercowego i stabilizacji stanu pacjenta przed operacją.

Przyczyny choroby

Główną przyczyną większości przypadków choroby niedokrwiennej serca jest zmiana miażdżycowa tętnic wieńcowych. Miażdżyca tętnicza i nadciśnienie tętnicze są głównymi chorobami podstawowymi w rozwoju IHD. Czynniki, które pośrednio przyczyniają się do rozwoju tej patologii to:

  • Nieprawidłowe jedzenie. Ta kategoria obejmuje żywność bogatą w tłuszcze i szybkie węglowodany. Takie pożywienie prowadzi albo do bezpośredniego tworzenia płytek cholesterolowych na ściankach naczyń, albo do głębokich zaburzeń w procesach metabolicznych i otyłości.
  • Nadmierna waga. U osób z nadwagą serce działa w trybie ciągłego przeciążenia, otyłość jest jedną z najczęstszych przyczyn wielu kardiopatii. Dlatego wszystkie zalecenia dotyczące leczenia niedokrwienia mięśnia sercowego muszą koniecznie zawierać punkt dotyczący konieczności utrzymania wagi pod kontrolą.
  • Przeciążenie emocjonalne. Uwolnienie adrenaliny w stresujących warunkach przygotowuje organizm do wyboru "biegania lub walki", serce przechodzi w bardziej intensywny tryb działania. Ostra choroba niedokrwienna serca często objawia się najpierw w obecności silnego podniecenia. W stanie chronicznego stresu zużycie mięśnia sercowego przyspiesza. Ponadto biochemia stresu sprzyja powstawaniu złogów cholesterolu na ścianach naczyń krwionośnych.
  • Chroniczne zatrucie. Epizodyczne używanie alkoholu, tytoniu w jakiejkolwiek formie lub substancji narkotycznych prowadzi do krótkotrwałego zakłócenia pracy serca i całego układu sercowo-naczyniowego. przy systematycznym stosowaniu serce pracuje w trybie nienormalnym prawie stale, co powoduje patologiczne zmiany w naczyniach i mięśniu sercowym.
  • Choroby endokrynologiczne, w szczególności cukrzyca, dysfunkcja tarczycy, guzy nadnercza.
  • Niewystarczająca lub nadmierna aktywność fizyczna.

Wśród dodatkowych czynników ryzyka, starszy wiek, należący do płci męskiej, niewystarczalność niektórych pierwiastków śladowych.

Objawy

Klasyczna manifestacja niedokrwienia serca jest atakiem dławicy z charakterystycznymi bolesnymi blokadami, zwanymi anginami. Ból określa się jako palenie, ściskanie, szycie, intensywność zmienia się od niejasnego dyskomfortu do nieznośnego. Ból lędźwiowy napromieniowuje po lewej stronie klatki piersiowej (rzadko - po prawej), w lewym ramieniu, szyi, szczęce. Przy dużym ataku serca ból rozchodzi się po klatce piersiowej. Atak ma wyraźny początek i koniec, mija wraz z usunięciem efektu czynnika prowokującego lub po zażyciu leków rozszerzających naczynia krwionośne. Anginozie może towarzyszyć:

  • Skrócenie oddechu. Przejawia się to jako reakcja na głód tlenu w każdym ataku. W miarę postępu choroby duszność może przeszkadzać pacjentowi nawet w spoczynku.
  • Zawroty głowy, utrata przytomności.
  • Zwiększone kołatanie serca.
  • Zwiększona potliwość. Pot jest zwykle zimny i lepki.
  • Nudności, rzadziej - wymioty, nie przynoszą ulgi.

W ciężkich atakach dławicy piersiowej i rozwijającym się zawale dodatkowym objawem niedokrwienia jest bezprzyczynowy lęk przed śmiercią, lęk, niepokój graniczący z paniką. Należy zauważyć, że rodzajom niedokrwienia o przebiegu niestandardowym mogą towarzyszyć objawy przypominające objawy kliniczne neurologicznych, gastroenterologicznych i innych patologii.

Diagnostyka

Początkowym etapem diagnozy jest zawsze analiza anamnezy choroby, życia pacjenta i historii rodziny w celu określenia dziedzicznej predyspozycji do rozwoju kardiologii. Podczas badania fizykalnego lekarz określa obecność odgłosów w sercu i płucach, zwiększenie wielkości serca.

Aby ocenić ogólny stan organizmu i zidentyfikować możliwe zaburzenia metaboliczne:

  • Ogólne badania moczu i krwi;
  • Biochemiczne badanie krwi;
  • Badanie na obecność kardiospecyficznych enzymów;
  • Koagulogram.

Najbardziej pouczającymi metodami diagnostycznymi są metody badań instrumentalnych, takie jak:

  • EKG, stres-EKG;
  • Codzienne monitorowanie przez firmę Holter;
  • Echokardiografia;
  • Angiografia wieńcowa;
  • Multispiralny CT.

Metody diagnostyczne dobierane są indywidualnie, w zależności od stanu pacjenta, oczekiwanej diagnozy, taktyki leczenia i możliwości technicznych kliniki.

Leczenie

Leczenie choroby niedokrwiennej serca obejmuje cały szereg czynności. Przede wszystkim konieczne jest ustabilizowanie stanu pacjenta i zapobieganie ewentualnym powikłaniom.

W terapii lekowej niedokrwiennej serca stosuje się następujące leki:

  • Anty-niedokrwienne, w szczególności antagoniści wapnia lub beta-blokery;
  • Inhibitory ACE;
  • Leki obniżające poziom cholesterolu we krwi;
  • Środki przeciwzakrzepowe, antykoagulanty poprawiające płynność krwi.

Ponadto zaleca się stosowanie leków moczopędnych, antyarytmicznych i rozszerzających naczynia krwionośne. Niektóre leki dla pacjentów z chorobą niedokrwienną serca należy przyjmować na całe życie.

Dzięki celowo nieskutecznemu leczeniu zachowawczemu pacjentom pokazano chirurgiczne leczenie niedokrwienia. Aby przywrócić przepływ krwi w dotkniętym mięśniu sercowym:

  • Obejście aortalno-wieńcowe;
  • Aterektomia;
  • Angioplastyka wieńcowa.

W przypadkach szczególnie rozległych zmian można zalecić przeszczep narządu. W przypadku tętniaka serca wykonuje się operacje w celu usunięcia powstałej wady.

Pacjenci z dowolną postacią choroby niedokrwiennej serca powinni korygować dietę, codzienne ćwiczenia, odpoczynek emocjonalny.

Choroba niedokrwienna serca (CHD) - objawy, przyczyny, rodzaje i leczenie choroby wieńcowej

Dobra pora dnia, drodzy czytelnicy!

W dzisiejszym artykule rozważymy z Państwem taką chorobę, jak choroba niedokrwienna serca (IHD), jak również jej objawy, przyczyny, klasyfikację, diagnozę, leczenie, środki ludowe i zapobieganie IHD. Więc...

Co to jest choroba niedokrwienna serca?

Choroba niedokrwienna serca (CHD) - stan patologiczny charakteryzujący się niewystarczającym dopływem krwi, a zatem tlenem mięśnia sercowego (miokardium).

Synonimy choroby niedokrwiennej serca - Choroba niedokrwienna serca (CBC).

Główną i najczęstszą przyczyną choroby wieńcowej jest pojawianie się i rozwój blaszek miażdżycowych w tętnicach wieńcowych, które zwężają, a czasem blokują naczynia krwionośne, co zaburza normalny przepływ krwi w nich.

IHD zwykle towarzyszy dławica piersiowa, zaburzenia rytmu serca, ale czasami może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, nagłego zatrzymania krążenia i śmierci.

Częstość występowania choroby

Choroba niedokrwienna serca jest jedną z najczęstszych chorób układu sercowo-naczyniowego, która w wielu krajach stała się dość częstą przyczyną niepełnosprawności i śmiertelności, której odsetek wynosi około 30%.

Lekarze zwracają uwagę, że śmiertelność z powodu choroby niedokrwiennej serca u mężczyzn jest częstsza niż u mężczyzn, odpowiednio w proporcjach 1: 2 i 1: 3. Różnica wynika z żeńskich hormonów płciowych, które w pewnym stopniu zapobiegają rozwojowi miażdżycy u kobiet, a zatem wraz z nadejściem menopauzy, po menopauzie liczba przypadków zawału serca u kobiet zwykle wzrasta.

Najczęściej występującą chorobę niedokrwienną serca obserwuje się u mieszkańców krajów rozwiniętych (Ameryki, Europy), która jest głównie związana z odżywianiem - używaniem malopoleznoy i szkodliwej żywności oraz produktów zawierających GMO, a także stresu. Aby zrozumieć tę statystykę, nieco dalej w artykule przeczytano mechanizm rozwoju IHD.

Innym czynnikiem, ale pochodzącym z pierwszego, jest wiek osoby. Praktyka pokazuje, że im starsza osoba, tym większe ryzyko rozwoju choroby niedokrwiennej serca. Jest to ułatwione przez wiele lat gromadzenia się w ciele "złego" cholesterolu i innych nieprzydatnych i szkodliwych substancji.

Rozwój choroby niedokrwiennej serca

Aby zrozumieć mechanizm rozwoju choroby wieńcowej, zróbmy małą dygresję.

Tak więc w ludzkim ciele jest taka substancja jak - cholesterol. Ma wiele spotkań, ale jedną z głównych jest funkcja ochronna błon komórkowych. Sama substancja ta nie może rozprzestrzeniać się przez organizm, pełniąc swoje funkcje, dlatego rolę transportującą pełnią białka transportujące białka (apolipoproteiny), które poprzez krew dostarczają cholesterol do wszystkich narządów.
Apolipoproteiny, w zależności od celu / narządu, do którego należy dostarczyć cholesterol, mogą być różnego rodzaju - wysoka gęstość (HDL), mała gęstość (LDL), bardzo mała gęstość (VLDL) i chylomikron.

Lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL) nie są bardzo dobrej jakości - gdy poruszają się one krwią, wytrącają się, przylegając do ścian naczyń krwionośnych. Aby uzyskać lepszy obraz tego obrazu, spójrz na następujący obraz:

Ponadto, stopniowo gromadząc się na ściankach naczyń, tworzą one blaszki miażdżycowe, a im więcej płytki, tym mniej światła naczynia krwionośnego, a im gorsze krążenie krwi. Ponadto, w niektórych sytuacjach, blaszka, która jest skrzepem cholesterolu, tłuszczów, krwi i innych substancji, odrywa się od ściany naczynia i zaczyna poruszać się wzdłuż niej z przepływem krwi. I w miejscu, w którym światło naczynia jest mniejsze niż tablica, naczynie zachodzi na siebie, a ten organ lub część ciała, która pozostaje odcięta od dopływu krwi, nie otrzymuje niezbędnego pożywienia i zaczyna wymierać.

Najbardziej niebezpieczny jest ten proces przejawiający się w mózgu, powodując udar mózgu.

Teraz przejdźmy do rozwoju samej IHD.

Serce, jak wy i ja wiemy, jest "motorem" człowieka, którego jedną z głównych funkcji jest pompowanie krwi przez całe ciało. Jednakże, podobnie jak silnik samochodu, bez wystarczającej ilości paliwa, serce przestaje działać normalnie i może przestać.

Funkcja paliwa w ciele ludzkim jest wykonywana przez krew. Krew dostarcza tlen, substancje odżywcze i inne substancje niezbędne do normalnego funkcjonowania i życia wszystkim organom i częściom ciała żywego organizmu.

Dopływ krwi do mięśnia sercowego (mięśnia sercowego) następuje za pomocą 2 naczyń wieńcowych, które oddalają się od aorty. Naczynia wieńcowe, podzielone na dużą liczbę małych naczyń, krążą w całym mięśniu sercowym, zasilając każdą z jego części.

Jeśli dochodzi do zmniejszenia światła lub zablokowania jednej z gałęzi naczyń wieńcowych, ta część mięśnia sercowego pozostaje bez pokarmu i tlenu, rozpoczyna się choroba niedokrwienna serca lub jak to się nazywa - choroba wieńcowa (CHD). Im większa zamknięta tętnica, tym gorsze są skutki choroby.

Początek choroby objawia się zwykle w postaci bólu za mostkiem podczas dużego wysiłku fizycznego (bieganie i inne), ale z biegiem czasu, jeśli nie podejmiesz żadnego działania, ból i inne objawy CHD zaczynają prześladować osobę, nawet podczas odpoczynku. Niektóre objawy IHD to również duszność, obrzęk, zawroty głowy.

Oczywiście opisany powyżej model rozwoju choroby niedokrwiennej serca jest bardzo powierzchowny, ale odzwierciedla samą istotę patologii.

CHD - ICD

ICD-10: I20-I25;
ICD-9: 410-414.

Objawy choroby wieńcowej

Pierwsze oznaki IHD to:

  • Wysokie ciśnienie krwi;
  • Zwiększony poziom cukru we krwi;
  • Podniesiony cholesterol;
  • Duszność z wysiłkiem fizycznym.

Głównymi objawami IHD, w zależności od postaci choroby, są:

  • Angina of Stress - charakteryzuje się uciążliwy ból za mostkiem (zdolnego dotacje na lewej stronie szyi, lewe ramię lub ramię), duszność podczas wysiłku (szybki marsz, bieganie, wchodzenie po schodach) lub stresem emocjonalnym (stres), zwiększone ciśnienie krwi, tachykardia;
  • Postać arytmiczna - towarzyszy mu duszność, astma serca, obrzęk płuc;
  • Zawał mięśnia sercowego - osoba rozwija atak silnego bólu za mostkiem, który nie jest usuwany za pomocą konwencjonalnych środków znieczulających;
  • Bezobjawowa forma - osoba nie ma żadnych oczywistych oznak wskazujących na rozwój IHD.
  • Ogólne osłabienie, złe samopoczucie;
  • Obrzęki, głównie kończyn dolnych;
  • Zawroty głowy, niewyraźne widzenie;
  • Nudności, czasami z napadami wymiotów;
  • Ciężkie pocenie;
  • Uczucia strachu, niepokoju, paniki;
  • Jeśli zażywasz nitroglicerynę w przypadku bolesnych ataków, ból ustępuje.

Przyczyny choroby wieńcowej

Główną i najczęstszą przyczyną rozwoju IHD jest miażdżyca, o mechanizmie, o którym mówiliśmy na początku artykułu, w akapicie "Rozwój IHD". W skrócie, istotą jest obecność w naczyniach wieńcowych naczyń krwionośnych blaszek miażdżycowych, zwężenie lub całkowite zablokowanie dostępu krwi do tej lub innej części mięśnia sercowego (mięśnia sercowego).

Inne przyczyny IHD to:

  • Spożywanie taniej i szkodliwej żywności - szybkiej żywności, lemoniady, produktów alkoholowych itp.;
  • Hiperlipidemia (podwyższony poziom lipidów i lipoprotein we krwi);
  • Zakrzepica i choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic wieńcowych;
  • Skurcze tętnic wieńcowych;
  • Dysfunkcja śródbłonka (ściana wewnętrzna naczyń krwionośnych);
  • Zwiększona aktywność układu krzepnięcia krwi;
  • Klęska naczyń krwionośnych przez zakażenie - wirus opryszczki, wirus cytomegalii, chlamydia;
  • Hormonalna nierównowaga (z początkiem menopauzy, niedoczynności tarczycy i innych schorzeń);
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • Czynnik dziedziczny.

Zwiększone ryzyko rozwoju choroby wieńcowej występuje u następujących osób:

  • Wiek - im starsza osoba, tym większe ryzyko rozwoju choroby wieńcowej;
  • Złe nawyki - palenie, alkohol, narkotyki;
  • Zła żywność;
  • Siedzący tryb życia;
  • Narażenie na częste stresy;
  • Płeć męska;
  • Nadciśnienie (nadciśnienie);
  • Otyłość;
  • Cukrzyca;
  • Tachykardia.

Klasyfikacja IHD

Klasyfikacja IHD następuje zgodnie z formularzem:
1. Angina pectoris:
- Stenokardia napięcia:
- - Podstawowy;
- - Stabilny, wskazujący klasę funkcjonalną
- Niestabilna dławica piersiowa (klasyfikacja Braunwalda)
- Vasospastic dławica piersiowa;
2. Postać arytmiczna (charakteryzująca się naruszeniem rytmu serca);
3. Zawał mięśnia sercowego;
4. Miażdżyca po zawale;
5. Niewydolność serca;
6. Nagła śmierć wieńcowa (pierwotna niewydolność serca):
- Nagła śmierć wieńcowa z udaną reanimacją;
- Nagła śmierć wieńcowa zakończona zgonem;
7. Bezobjawowa postać IHD.

Rozpoznanie choroby niedokrwiennej serca

Rozpoznanie choroby wieńcowej przeprowadza się za pomocą następujących metod badawczych:

Leczenie choroby niedokrwiennej serca (IHD)

Jak leczyć chorobę niedokrwienną serca? Leczenie choroby niedokrwiennej serca przeprowadza się dopiero po dokładnym rozpoznaniu choroby i ustaleniu jej postaci, tk. metoda leczenia i niezbędne do tego środki zależą od postaci IHD.

Leczenie choroby wieńcowej zwykle obejmuje następujące terapie:

1. Ograniczenie aktywności fizycznej;
2. Leczenie farmakologiczne:
2.1. Leczenie przeciwmiażdżycowe;
2.2. Terapia wspomagająca;
3. Dieta;
4. Leczenie chirurgiczne.

1. Ograniczenie aktywności fizycznej

Jak już wiemy, drodzy czytelnicy, głównym punktem IHD jest niedostateczny dopływ krwi do serca. Ze względu na niewystarczającą ilość krwi, serce traci oczywiście tlen, a także różne substancje niezbędne do normalnego funkcjonowania i funkcji życiowych. Jednocześnie, musimy zrozumieć, że podczas ćwiczeń organizm, równolegle do rosnącego obciążenia mięśnia sercowego, który w swoim czasie chce uzyskać dodatkową porcję krwi i tlenu. Oczywiście, ponieważ CHD z krwi, a więc jest niewystarczająca, przy braku obciążenia, to jest jeszcze bardziej krytyczna, która promuje pogorszenie objawów choroby w postaci wzmocnionej, aż nagle zatrzymać serce.

Ćwiczenie fizyczne jest konieczne, ale już na etapie rehabilitacji po ostrym stadium choroby i tylko zgodnie z zaleceniem lekarza.

2. Leczenie lekami (leki na IHD)

Ważne! Przed użyciem leków należy skonsultować się z lekarzem!

2.1. Leczenie przeciwmiażdżycowe

Ostatnio w leczeniu IHD wielu lekarzy stosuje następujące 3 grupy leków - leki przeciwagregacyjne, β-blokery i leki obniżające poziom cholesterolu:

Środki przeciwagregacyjne. Ze względu na hamowanie agregacji krwinek czerwonych i płytek krwi, leki przeciwpłytkowe minimalizują ich adhezję i osadzają się na wewnętrznych ścianach naczyń krwionośnych (śródbłonku), poprawiają przepływ krwi.

Wśród środków przeciwpłytkowych można wyodrębnić następujące leki: kwas acetylosalicylowy ("Aspiryna", "Acekardol", "Trombol"), "Klopidogrel".

β-adrenoblockery. Beta-adrenoblockery przyczyniają się do obniżenia częstości akcji serca (częstość akcji serca), tym samym zmniejszając obciążenie serca. Ponadto, wraz ze spadkiem częstości akcji serca, zmniejsza się również zużycie tlenu, z powodu którego nie rozwija się głównie choroba niedokrwienna serca. Lekarze twierdzą, że przy regularnym stosowaniu β-blokerów poprawi się jakość i długość życia pacjenta, ponieważ ta grupa leków zatrzymuje wiele objawów IHD. Jednakże, należy wiedzieć, że przeciwwskazania do przyjmowania beta-blokerów jest występowanie chorób oportunistycznych, takich jak: - astmy, chorób płuc i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP).

Wśród blokery beta-adrenergiczne są następujące preparaty: bisoprololu ( "Biprol", "Kordinorm", "Niperten"), karwedilol ( "Dilatrend", „Corioli„(Talliton "), metoprolol ( "Betalok", "Vazokardin"," Metocard "," Egilok ").

Statyny i fibraty - leki hipocholesterolemiczne (obniżające poziom cholesterolu). Te grupy leków zmniejszają ilość "złego" cholesterolu we krwi, zmniejszają liczbę blaszek miażdżycowych na ściankach naczyń krwionośnych, a także zapobiegają pojawianiu się nowych płytek. Połączone stosowanie statyn i fibratów jest najskuteczniejszym sposobem zwalczania depozycji cholesterolu.

Fibraty, przyczyniają się do zwiększenia ilości lipoprotein o dużej gęstości (HDL), które skutecznie przeciwdziała lipoprotein o niskiej gęstości (LDL), a ponieważ wiadomo, że jest LDL i tworzyć płytki. Ponadto, fibraty są stosowane w leczeniu dyslipidemii (lla, llb, III, IV, V), niższe triglicerydy, a co najważniejsze - zmniejsza odsetek zgonów z powodu choroby wieńcowej serca.

Wśród fibratów można zidentyfikować następujące leki - "Fenofibrat".

Statyny, w przeciwieństwie do fibratów, mają bezpośredni wpływ na LDL, obniżając jego ilość we krwi.

Wśród statyn można zidentyfikować następujące leki - "Atorvastin", "Lovastatin", "Rosuvastin", "Simvastatin".

Poziom cholesterolu we krwi w IHD powinien wynosić - 2,5 mmol / l.

2.2. Terapia wspomagająca

Azotany. Są one stosowane w celu zmniejszenia obciążenia wstępnego na serce przez rozszerzanie naczyń krwionośnych i krwi żylnej depozytu, więc zatrzymany przez jednego z głównych objawów choroby wieńcowej - dusznica bolesna, która przejawia się w postaci duszności, ciężkości i uciążliwy ból w klatce piersiowej. Zwłaszcza w celu złagodzenia ciężkich ataków dusznicy bolesnej, z powodzeniem stosowano dożylnie kroplówkę nitrogliceryny.

Wśród azotanów można zidentyfikować następujące leki: "nitroglicerynę", "monoazotan izosorbidu".

Przeciwwskazaniami do stosowania azotanów jest obniżone ciśnienie krwi - poniżej 100/60 mm Hg. Art. Z efektów ubocznych można zauważyć ból głowy i obniżenie ciśnienia krwi.

Leki przeciwzakrzepowe. Zapobiegają powstawaniu zakrzepów, spowalniają rozwój istniejących skrzeplin, hamują tworzenie włókien fibryny.

Wśród antykoagulantów można zidentyfikować następujące leki: "Heparyna".

Diuretyki (diuretyki). Promowanie przyspieszone wydalanie nadmiaru płynu, ze względu na zmniejszenie objętości krwi, przy czym zmniejszenie obciążenia mięśnia sercowego. Wśród leków moczopędnych są 2 grupy leków, pętla i tiazyd.

Diuretyki pętlowe są stosowane w sytuacjach awaryjnych, kiedy płyn z organizmu musi zostać wyciągnięty tak szybko, jak to możliwe. Grupa diuretyków pętlowych zmniejsza reabsorpcję Na +, K +, Cl- w grubej części pętli Henle'a.

Wśród diuretyków pętlowych można zidentyfikować następujące leki - Furosemid.

Diuretyki tiazydowe zmniejszenia reabsorpcję Na +, Cl w gęstej części początkowej części Henlego i dystalnym kanaliku pętli nefronów, a resorpcja moczu jest przechowywany w organizmie wapnia (Ca2 +). Diuretyki tiazydowe, w obecności nadciśnienia tętniczego, zminimalizować rozwój powikłań wieńcowych chorób serca układu sercowo-naczyniowego.

Wśród diuretyków tiazydowych można zidentyfikować następujące leki: "Hypotiazyd", "indapamid".

Leki antyarytmiczne. Przyczyniają się do normalizacji częstości akcji serca (HR), która poprawia czynność oddechową, ułatwia przebieg IHD.

Wśród środków antyarytmicznych można zidentyfikować następujące leki: Aimalin, Amiodarone, Lidocaine, Novokainamid.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Inhibitory ACE, blokując konwersję angiotensyny II z angiotensyny I, zapobiegają skurczom naczyń krwionośnych. Inhibitory ACE normalizują również ciśnienie krwi, chronią serce i nerki przed procesami patologicznymi.

Wśród inhibitorów ACE można izolować następujące leki: kaptopryl, lizynopryl i enalapryl.

Środki uspokajające. Są one stosowane jako środek uspokajający układ nerwowy, gdy przyczyną zwiększonego tętna są emocjonalne doświadczenia, stres.

Wśród środków uspokajających są: "Walerian", "Persen", "Tenoten".

3. Dieta na chorobę wieńcową

Dieta w IHD ma na celu zmniejszenie obciążenia mięśnia sercowego (mięśnia sercowego). W tym celu ilość wody i soli jest ograniczona w diecie. Ponadto, z codziennej diety, produkty, które promują rozwój miażdżycy są wykluczone, co można zobaczyć w artykule - TOP-10 szkodliwych pokarmów.

Najważniejsze cechy diety w IHD można zidentyfikować:

  • Zawartość kalorii w pożywieniu - o 10-15%, a przy otyłości o 20% mniej niż w codziennej diecie;
  • Ilość tłuszczów nie przekracza 60-80 g / dzień;
  • Ilość białka nie jest większa niż 1,5 g na 1 kg masy ciała na osobę / dzień;
  • Ilość węglowodanów wynosi nie więcej niż 350-400 g / dzień;
  • Ilość soli kuchennej nie przekracza 8 g / dzień.

Czego nie możesz jeść z CHD

  • Tłuste, smażone, wędzone, pikantne i słone produkty - kiełbasy, kiełbasy, szynka, tłuste produkty mleczne, majonez, sosy, keczup itp.;
  • Tłuszcze zwierzęce, które występują w dużych ilościach w tłuszczach, w tłuszczowych odmianach mięsnych (wieprzowina, kaczka domowej roboty, gęś, karp i inne), masło, margaryna;
  • Żywność wysokokaloryczna, a także żywność bogata w strawne węglowodany - czekoladę, ciasta, ciastka, słodycze, pianki, marmoladę, dżem i dżemy.

Co możesz jeść z CHD

  • Żywność pochodzenia zwierzęcego - niskotłuszczowe odmiany mięsa (kurczak o niskiej zawartości tłuszczu, indyk, ryby), niskotłuszczowy twarożek, białko jaja;
  • Zboża - kasza gryczana, płatki owsiane;
  • Warzywa i owoce - głównie zielone warzywa i pomarańczowe owoce;
  • Wyroby piekarnicze - chleb żytni lub otrębowy;
  • Picie - woda mineralna, mleko o niskiej zawartości tłuszczu lub kefir, niesłodzone herbaty, brzozy i soki z klonu.

Ponadto dieta w CHD powinna mieć na celu wyeliminowanie nadmiernych ilości zbędnych kilogramów (otyłość), jeśli są obecne.

W leczeniu choroby niedokrwiennej serca M. I. Pevzner opracował leczniczy układ pokarmowy - dieta nr 10c (tablica 10c).

Witaminy

Dieta należy również podkreślić, dodatkowy odbiór witamin - C (kwas askorbinowy), E (tokoferol), B3 (PP - niacyna, kwas nikotynowy), B6 ​​(pirydoksyna), B11 (L-karnityna) i P (rutyna i innych bioflawonoidy ). Te witaminy, zwłaszcza C i P, wzmacniają ścianki naczyń krwionośnych i zapobiegają odkładaniu cholesterolu, tj. tworzenie blaszek miażdżycowych.

Kwas askorbinowy przyczynia się również do szybkiego rozpadu "złego" cholesterolu i usunięcia go z organizmu.

Ale witamina D (kalcyferol) powinna być zmniejszona w konsumpcji.

4. Chirurgiczne leczenie choroby niedokrwiennej serca

Wśród chirurgicznych metod leczenia choroby niedokrwiennej serca można zidentyfikować:

Chirurgia pomostowania wieńcowego (CABG), zwłaszcza pomostowanie tętnic wieńcowych (CABG). Istotą tej metody jest połączenie naczynia wieńcowego poniżej obszaru dotkniętego chorobą z zewnętrznymi naczyniami krwionośnymi. Jako "bocznik" zwykle stosuje się dużą żyłę podskórną.

Angioplastyka balonowa. Istota metody polega na wprowadzeniu w miejsce zwężonego światła specjalnego pojemnika (balonika), który jest następnie zasilany powietrzem. Z powodu nacisku na blaszki miażdżycowe balon z powietrzem wyciska je, po czym jest ponownie wydmuchiwany i usuwany z naczynia.

W związku z faktem, że po angioplastyce balonowej istnieje wysokie ryzyko ponownego zwężenia światła naczynia krwionośnego, w tym miejscu umieszcza się stent, tj. Przeprowadzono stentowanie naczynia.

Stentowanie. Metoda ta opiera się na instalacji chorobowo zwężone światło tętnicy specjalnego stent - metalowej ramie, co zwiększa światła tętnicy i uniemożliwia jego ponowne zwężenie.

Leczenie chirurgiczne w postaci angioplastyki balonowej i stentowania odbywa się pod kontrolą angiografii.

Prognoza leczenia

Prognozy dotyczące powrotu do zdrowia w dużej mierze zależą od terminowego kontaktu z lekarzem, dokładnej diagnozy i odpowiedniego leczenia IHD.

W skrajnych przypadkach, jeśli lekarze dają pozytywne rokowanie dla wyzdrowienia, nie rozpaczajcie, zawsze możecie szukać pomocy od Pana, który z pewnością wie, jak pomóc tym, którzy się do Niego zwracają. Nie na darmo jest napisane: "Albowiem ktokolwiek by wzywał imienia Pańskiego, będzie zbawiony" (Rzymian 10:13).

Leczenie IHD środkami ludowymi

Ważne! Przed użyciem środków folk dla IHD, skonsultuj się z lekarzem!

Głóg i motherwort. Wlać termos 1 łyżka. łyżka głogu i 1 łyżka. łyżka Leonurusa, następnie zalać je 250 ml wrzącej wody. Pozwól agentowi stać przez kilka godzin, następnie wytęż go i wypij 2 łyżki. łyżka 3 razy dziennie, 30 minut przed posiłkiem. Skuteczność leku wzrasta wraz z dodatkowym wykorzystaniem bulionu z dzikiej róży.

Chrzan, marchew i miód. Zetrzyj korzeń chrzanu na tarce, aby uzyskać 2 łyżki. łyżkę i wlać ją szklanką przegotowanej wody. Następnie wymieszaj napar chrzanu z 1 szklanką świeżo wyciśniętego soku z marchwi i 1 szklanką miodu, dokładnie wymieszaj wszystko. Musisz wypić lek na 1 łyżkę. łyżka, 3 razy dziennie, 60 minut przed posiłkami.

Chrzan. Przygotuj 1 łyżeczkę tartego chrzanu i 1 łyżeczkę miodu, które należy spożywać 1 raz dziennie, popijając wodą. Przebieg leczenia wynosi 45 dni.

Kolekcja 1. Zrób zbiór następujących składników w pokruszonej formie - 2 łyżki. łyżki trzciny kwiaty słoneczniki, zioła żółtaczka i koper nasiona, a także 1 łyżka. łyżka liści matki i macochy. Wszystko dokładnie wymieszać i wlać 1 łyżkę. zbierać łyżkę szklanki wrzącej wody, następnie przykryć pojemnik, odstawić na godzinę do infuzji, odcedzić i przyjąć infuzję 100 g, 6 razy dziennie, przez 30 dni, 30 minut przed posiłkami.

Kolekcja 2. Przygotuj kolekcję następujących składników w pokruszonej formie - 50 g kwiatów głogu, 30 g alpinisty i 20 g trawy skrzypu. Dokładnie wymieszaj, a następnie 2 łyżki. łyżkę zbierania, zalać 250 g wrzącej wody, przykryć lekarstwo i odłożyć na bok do infuzji, na godzinę w 2. Po tym leku należy przefiltrować i wypić 1 łyk w ciągu dnia.

Kolekcja 3. Zrób zbiór następujących składników w pokruszonej formie - 2 łyżki. łyżki kwiatów głogu i liści jemioły, a także 1. łyżka nasion kminku, korzeń kozłka, liście melisy i trawa vinca. Wszystko dokładnie wymieszać i wlać 1 łyżkę. łyżkę ze szklanką wrzącej wody, następnie przykryj pojemnik, odstaw na godzinę na zaparzenia, odcedź i weź 100 g, 2 razy dziennie, rano i wieczorem, 30 minut przed posiłkiem.

Kolekcja 4. Dokonać zbiór następujących składników w postaci proszku - 100 g kwiatów głogu, 100 g rumianku, 50 g liści brzozy, 50 g trawy wrzos, 50 g kwiatów kasztanowca i 50 g kłącza perzu. Wszystko dokładnie wymieszać, a następnie przez 1 godz. Gromadzenie łyżka wlać 250 g wrzącej wody, środek osłaniający i odstawić na jego wlewu, po 30 minutach i spuścić środki potrzebne do picia w postaci ciepła, 100 g, 2 razy dziennie, rano na czczo i przed pójściem spać.

Profilaktyka choroby niedokrwiennej serca

Profilaktyka choroby niedokrwiennej serca obejmuje następujące zalecenia:

  • Pozbądź się mało użytecznej i szkodliwej żywności lub przynajmniej zminimalizuj jej użycie;
  • Spróbujcie w diecie, preferujcie jedzenie bogate w witaminy i pierwiastki śladowe - świeże warzywa i owoce;
  • Odmówić alkoholu, palić;
  • Ruszaj się więcej, siedząca praca ćwiczy w miejscu pracy;
  • Nie zaniedbuj chorób układu sercowo-naczyniowego, aby nie rozwinęły się one w postaci przewlekłej;
  • Obserwuj swoją wagę;
  • Unikaj pracy ze zwiększonym stresem emocjonalnym, szczególnie jeśli bardzo martwisz się o różne trudne sytuacje - w razie potrzeby zmień swoje miejsce pracy;
  • Staraj się mieć pokój z ludźmi wokół ciebie, szczególnie w rodzinie.

Więcej Informacji Na Temat Statków