Przegląd niewydolności lewej komory: przyczyny, pierwsza pomoc, leczenie

Z tego artykułu dowiesz się: przyczyn niewydolności lewej komory, rodzaju choroby. Jakie metody są diagnozowane i leczone z powodu patologii.

Niewydolność lewej komory jest stanem serca, w którym lewa komora nie jest w stanie wyrzucić wystarczającej objętości krwi do aorty. Z tego powodu krew żylna pozostaje w stagnacji w małym (płucnym) kręgu krążenia. Obwiniane krążenie krwi w dużym kole, co powoduje niewystarczający dopływ krwi do wszystkich narządów.

Przewlekła niewydolność lewej komory jest niebezpieczną patologią, którą można wyleczyć dopiero w początkowej fazie.

Ostra niewydolność lewej komory często prowadzi do śmierci i jest leczona tylko wtedy, gdy lekarze szybko przybyli do pacjenta. Ważną rolę odgrywa odpowiednio udzielona pierwsza pomoc.

Leczeniem niewydolności lewej komory zajmuje się kardiolog i kardiochirurg.

Przyczyny patologii

Brak lewej komory wywołuje wrodzone lub nabyte choroby sercowo-naczyniowe, takie jak:

  • zawał mięśnia sercowego lewej komory;
  • przewlekłe niedokrwienie serca;
  • kardiomiopatia;
  • przewlekłe nadciśnienie tętnicze;
  • zwężenie zastawki aortalnej;
  • uszkodzenie zastawki aortalnej;
  • wady zastawki mitralnej;
  • zapalenie mięśnia sercowego (zapalenie warstwy mięśniowej serca);
  • wada przegrody międzykomorowej;
  • Kompleks Eisenmengera;
  • tetrad z Fallota.

Zwiększ ryzyko nawrotu złych nawyków lewej komory (alkoholizm, palenie tytoniu, uzależnienie od narkotyków), siedzący tryb życia lub zbyt intensywna aktywność fizyczna. A także częste stresy, nadmierne spożywanie tłustych potraw, nadwaga, starość.

Charakterystyka i objawy patologii

Nasilenie objawów zależy od stopnia niewydolności lewej komory. Na początkowym etapie rozwoju nie występują żadne objawy, a patologia jest widoczna tylko w EKG i USG serca. Dlatego bardzo ważne jest, aby zdać profilaktyczne badanie lekarskie na czas, nawet jeśli nie martwisz się o nic.

Przewlekła niewydolność lewej komory

To kontynuacja niewydolność lewej komory do pełnego dysponowania krwi, co prowadzi do upośledzenia ukrwienia wszystkich narządów i zastoju krwi w obwodzie płuc.

Objawy postaci przewlekłej:

Jednak ludzie, którzy nie są zaangażowani w aktywności fizycznej w sposób regularny, znaki te nie mają wartość kliniczną jak duszność i kołatanie serca i zwykle pojawiają się w ostrym wysiłku o dużej intensywności.

Charakterystyczne objawy: duszność z małym wysiłkiem fizycznym (wycieczki do sklepu, spacery wokół domu, spraw wewnętrznych), az czasem - i w stanie spoczynku, ból i uczucie ciężkości w prawym górnym kwadrancie (z powodu zaburzenia krążenia krwi zwiększa wątroby), sinica warg, kaszel, ataki astmy serca, wodobrzusze (obrzęk jamy brzusznej).

Ponadto, bóle głowy i zawroty głowy są możliwe z powodu niedostatecznego dopływu krwi do mózgu.

Manifestacje na EKG, USG serca i RTG:

Ponadto, stosując te metody diagnostyczne, można zidentyfikować podstawową chorobę, która spowodowała niewydolność lewej komory.

Ostra forma patologii

Ostra niewydolność lewej komory to gwałtowny spadek sprawności lewej komory. Rozwija się w zawale mięśnia sercowego, nadciśnieniowa kryzysowej komory przegrody pęknięcia, zwężenie zastawki aortalnej zastawki mitralnej lub ostra, ostre uszkodzenie jednego z tych zaworów.

Ponieważ funkcjonowanie lewej komory zostaje przerwane, a prawostronna w tym samym czasie pracuje normalnie, wzrasta ciśnienie w krążeniu płucnym. Pod tym względem występuje obrzęk płuc.

A z powodu gwałtownego naruszenia krążenia krwi we wszystkich narządach może rozwinąć się wstrząs kardiogenny.

Objawy ostrej niewydolności lewej komory:

Jeśli pacjent kłamie, zakłada przymusową pozycję siedzącą, ponieważ w poziomie objawy nasilają się.

Można również dodać zimny pot, obrzęk żył na szyi.

Izolacja różowy pieniste plwociny, świszczący głos, słyszalny na odległość, astma, zimne poty, nabrzmiałe żyły szyi.

W ostrej niewydolności lewej komory, wstrząs kardiogenny łączy się z obrzękiem płuc i jego objawami (opisanymi powyżej).

Zdrowie i życie pacjenta zależą od szybkości świadczenia wykwalifikowanej opieki medycznej, a także od poprawności pierwszej pomocy.

Manifestacje ostrej postaci na EKG:

  • Depresja odcinka ST w przewodach 1, aVL i klatki piersiowej.
  • Głębokie zęby S w 3 odprowadzeniach.
  • Wysoki ząb R w 1 ołowiu.
  • Wysoki i szeroki P ząb w 1 ołowiu.
Kliknij na zdjęcie, aby powiększyć

Pierwsza pomoc w ostrej formie

Pierwszą rzeczą, którą należy zrobić, to natychmiast wezwać pogotowie ratunkowe lub, jeśli pacjent już jest w szpitalu, zadzwonić do lekarza.

Podczas udzielania pierwszej pomocy niezwykle ważne jest poznanie ciśnienia krwi pacjenta.

Jeśli pacjent leży, przenieś go do pozycji siedzącej lub półleżącej, z opuszczonymi nogami.

Ponadto, aby zmniejszyć obciążenie serca i płuc, należy umieścić opaski uciskowe na kończynach dolnych (15 cm poniżej pachwiny).

Czynności te nie są wykonywane przy silnie zmniejszonej presji.

W przypadku wstrząsu kardiogennego pierwszą pomocą jest zapewnienie jak najszybszego przybycia lekarzy. Natychmiast zadzwoń po karetkę lub natychmiast sprowadź osobę do szpitala.

Leczenie

Może być zarówno lekarski, jak i chirurgiczny, w zależności od przyczyny i ciężkości.

Leki

W przewlekłej postaci choroby leki mogą być przepisywane zarówno w postaci tabletek, jak i zastrzyków. W postaci ostrej wstrzykuje się preparaty, stosuje się również inhalację.

Podstawowe leki do leczenia:

W ostrej niewydolności lewej komory serca do pomocy w nagłych wypadkach, w tym stosowanie wstrzykiwania tlenu inhalacji antifomsilanom wyeliminowania pieniste flegmy i ułatwić oddychanie.

Jeśli pacjent ma wstrząs kardiogenny, nie wstrzykiwać żadnych leków obniżających ciśnienie krwi.

Awaryjne leczenie wstrząsu kardiogennego polega na zwiększeniu ciśnienia do co najmniej 90 do 60 mm Hg. Art. Aby to zrobić, użyj dobutaminy, dopaminy, noradrenaliny lub innych leków.

Dalszym leczeniem u pacjentów, u których wystąpiła ostra niewydolność lewej komory, jest zapobieganie nawrotom obrzęku płuc. Po pierwsze, azotany (nitroglicerynę) są przepisywane w celu zmniejszenia ciśnienia rozkurczowego w tętnicy płucnej. Jeśli u pacjenta występuje ciężkie nadciśnienie tętnicze, zalecane są leki blokujące zwojowy. Pod innymi względami leczenie jest podobne do leczenia przewlekłej postaci niewydolności lewej komory.

Leczenie chirurgiczne

Ma to na celu rozwiązanie przyczyny niewydolności lewej komory, albo przywrócenia przepływu krwi w zawale mięśnia sercowego, w wyniku którego na ostre formy choroby.

W przewlekłej postaci, w zależności od tego, jaką chorobę spowodował, należy:

  1. Stentowanie tętnic wieńcowych.
  2. Protetyczna zastawka aortalna.
  3. Proteza zastawki mitralnej.
  4. Zamknięcie ubytku przegrody międzykomorowej za pomocą okludera.
  5. Radykalna korekta złożonych wad serca (kompleks Eisenmengera, tetrad Fallota).

W ostrej postaci niewydolności lewej komory wywołanej zawałem mięśnia sercowego, której towarzyszy wstrząs kardiogenny, wykonuje się następujące operacje:

  • Kontrapulsacja balonowa wewnątrzaortalna - wprowadzenie specjalnego napełnionego balonu, który pompuje krew do aorty.

  • Angioplastyka wieńcowa - rozszerzenie światła naczynia wieńcowego w celu przywrócenia dopływu krwi do mięśnia sercowego.

    Jeśli jest to spowodowane ostrymi wadami zaworów, są one pilnie protetyczne.

    Prognoza

    W postaci przewlekłej rokowanie zależy od stadium.

    Na początkowych etapach rokowanie jest korzystne. Przy odpowiednim leczeniu można osiągnąć trwałą poprawę stanu pacjenta.

    W ostrej postaci rokowanie jest względnie niekorzystne. Nawet jeśli możliwe było usunięcie obrzęku płuc, ryzyko nawrotu jest wysokie. Jeżeli całkowite wyeliminowanie przyczyny ostrej niewydolności lewej komory, za pomocą operacji (na przykład zawór lub operacji transplantacji awaryjnego przywracania wieńcowego przepływu krwi), rokowanie jest lepsze, ale nie jest to korzystne.

    W przypadku wstrząsu kardiogennego występuje 88% zgonów. Często wiąże się to z przedwczesną opieką medyczną.

    Ostra zastoinowa niewydolność serca

    Ostra niewydolność serca (OCH) - gwałtowny spadek sprawności mięśnia sercowego, a mianowicie jego funkcji pompowania. Przejawia się to w spadku siły skurczu mięśnia sercowego, co prowadzi do niedoboru krążenia krwi. W wyniku niedotlenienia wszystkich narządów i tkanek ciała, stan ten może prowadzić do niebezpiecznych komplikacji lub śmierci.

    Przyczyny i mechanizm rozwoju

    Zmniejszenie siły skurczu mięśnia sercowego może wynikać z kilku warunków:

    1. Przeciążenie mięśnia sercowego.
    2. Zmniejszenie kurczliwości na poziomie kardiomiocytów.
    3. Sztywność ścian komór serca.
    4. Fizyczna redukcja masy mięśniowej serca.

    Powyższe stany są następstwem następujących chorób i stanów:

    1. Naruszenie funkcji kurczliwej mięśnia sercowego (z zawałami mięśnia sercowego).
    2. Pogorszenie trofizmu mięśnia sercowego i procesy zapalne w nim.
    3. Rozwój zaburzeń rytmu serca.
    4. Nagłe przeciążenie mięśnia sercowego. Może rozwijać się wraz ze wzrostem oporu obwodowego przepływu krwi przez naczynia. Główne takie stany to:
      • kryzys nadciśnienia;
      • choroba zakrzepowo-zatorowa tętnicy płucnej (PE) i jej odgałęzienia;
      • przedłużony atak astmy oskrzelowej, przewlekłego zapalenia oskrzeli lub innej choroby płuc;
      • zwiększenie objętości krążącego płynu w krwiobiegu (z dużymi infuzjami dożylnymi).
    5. Naruszenia przepływu krwi wewnątrzsercowej w wyniku rozwoju niewydolności zastawki lub pęknięcia przegrody międzykomorowej. Główne warunki, w których obserwuje się takie naruszenia hemodynamiki wewnątrz serca:
      • zawał przegrody;
      • uszkodzenie zaworów w infekcjach bakteryjnych;
      • uraz serca lub pęknięcie akordu.
    6. Ze zwiększonym stresem na zdekompensowany mięsień sercowy u osób cierpiących na niewydolność serca. Może wystąpić z poziomą pozycją ciała lub ze zwiększonym stresem fizycznym lub emocjonalnym.

    Klasyfikacja ostrej niewydolności serca

    Ostra niewydolność serca jest podzielona na kilka typów. Klasyfikacja opiera się na lokalizacji zmian, patogenezie i typie hemodynamiki. Tak więc, awaria jest utożsamiana z zastoinowym lub hipokinetycznym typem hemodynamiki.

    Typ stagnacyjny to:

    • OLZHN (ostra niewydolność lewej komory). Obejmują one obrzęk płuc i astmę sercową;
    • ostra niewydolność prawej komory, której towarzyszy stagnacja krwi w dużym krążeniu krwi.

    W hipokinetycznym typie niewydolności zwyczajowo należy odnieść się do warunków, w których do krążących kręgów dochodzi niewielki dopływ krwi - tak zwany wstrząs kardiogenny. Wśród tej patologii wyróżnia się następujące typy:

    • prawdziwy szok;
    • refleksyjny szok;
    • szok arytmiczny.

    Klinika

    Niewydolność prawej komory Stagnacja w dużym kręgu krążenia krwi towarzyszy wzrostowi częstości akcji serca (tachykardia), wzrostowi wielkości wątroby i obrzękom żył. Ostatni objaw najlepiej określić na szyi. Z powodu stagnacji krążenia żylnego pojawia się obrzęk. Przy stałym położeniu poziomym ciała są umiejscowione z tyłu lub boków. A kiedy prowadzisz normalny tryb życia, twoje nogi puchną. Jedną z klinicznych różnic pomiędzy ostrą i przewlekłą niewydolnością prawej komory jest intensywny ból w rejonie wątroby w prawym górnym kwadrancie. Zwykle są one wzmacniane przez badanie dotykowe.

    EKG, RTG lub słuchając serca zawory praca wykazuje oznaki przeciążenia prawej komory i przedsionka o tej samej nazwie lub rozwinąć swoje ubytków. Ze względu na zmniejszenie stopnia wypełnienia krwi lewej komory, niedociśnienie tętnicze (spadek ciśnienia krwi) może rozwijać się aż do wystąpienia wstrząsu kardiogennego.

    W niektórych warunkach rozwija się funkcja obu komór. W tym stanie objawy kliniczne są podobne do objawów niewydolności prawej komory i OLZHN.

    Ostra niewydolność lewej komory najczęściej zaczyna się od napadowej duszności, uduszenia. Ataki zdarzają się częściej w nocy. Oddychanie jest trudne, gdy ciało jest w poziomie. Kolejnymi objawami mogą być suchy kaszel. Potem następuje pogorszenie duszności i wypluwanie plwociny. Po wszystkich wyżej opisanych objawach wszystkim objawom towarzyszy bladość, zwiększone pocenie się, sinica trójkąta nosowo-wargowego i palców. Jest emocjonalne podniecenie i strach przed śmiercią. Jednocześnie plwocinę można barwić na różowo.

    Na początku ataku mokre rzęsy mogą nie być słyszalne. Czasami określa się je tylko w dolnej części płuc. Ze względu na fakt, że obrzęk występuje ave do małych oskrzeli i śluzówki pojawia klinice niedrożnością warunki: oddech wydłuża się i pojawiają się suche rzężenia.

    Charakterystyczne cechy OLZHN z ​​ataku obturacyjnego zapalenia oskrzeli lub astmy oskrzelowej mogą służyć jako charakter świszczącego oddechu z pojawieniem się "cichych stref". Gdy ostra niewydolność serca na odległość jest określona jako głośny bulgotanie oddechu. Słuchając serca, hałas na jego wierzchołku ustala się podczas skurczu (skurczu). Po lewej stronie jest gwałtowne rozszerzenie serca, pojawia się tachykardia.

    Wraz z ostrą niewydolnością prawej komory i lewą komorą występuje inny wariant przejawu niedoboru krążenia, zwany wstrząsem kardiogennym. Niektóre źródła i przedstawiciele zawodów medycznych uważają ten warunek za niezwykle poważny stopień OLZHN.

    Wstrząs kardiogenny jest stanem charakteryzującym się gwałtownym naruszeniem krążenia krwi we wszystkich tkankach, narządach i układach, w tym w mózgu i nerkach. Z powodu takich zmian pojawiają się następujące symptomy:

    • hamowanie lub pobudzenie psychoruchowe;
    • zmniejszenie ilości oddzielanego moczu;
    • blada skóra i lepki pot;
    • tachykardia (jest reakcją wyrównującą).

    Ostry spadek wydolności serca i objawów wstrząsu może również wystąpić w niektórych stanach patologicznych, które nie są związane z redukcją w kurczliwości mięśnia sercowego.

    Najważniejsze z nich to:

    • zablokowanie zastawek między przedsionkami i komorami;
    • PE (choroba zakrzepowo-zatorowa (zatykanie skrzepliny) tętnicy płucnej).

    Powyższe warunki często występują wraz z niewydolnością prawej komory. Ponadto objawy kliniczne, takie jak te w wstrząsie kardiogennym na tle zawału mięśnia sercowego mogą naśladować złuszczający tętniak aorty. Ważne jest, aby móc odróżnić te stany między sobą, ponieważ mają zupełnie inne podejście do leczenia.

    W medycynie występują trzy główne rodzaje wstrząsu kardiogennego:

    1. Prawda. Rozwija się, gdy ma wpływ na ponad połowę masy mięśnia sercowego. Klinicznie objawia się klasycznym obrazem szoku i nie można go wyleczyć. Wraz z nim występuje nieprawidłowość funkcji lewej komory. Ten wariant wstrząsu obserwuje się przy powtarzającym się zawale mięśnia sercowego lub w przednio-bocznej lokalizacji. Często występuje u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub cukrzycą. Śmiertelność wynosi ponad 80%.
    2. Refleks. Patogeneza opiera się na reakcji na ból lub bradykardię, która rozwija się na tle zwiększonej aktywności nerwu błędnego. Dzięki tej opcji nie ma oznak stagnacji w kręgach cyrkulacyjnych. Ciśnienie krwi jest zwykle normalne. Ten rodzaj wstrząsu występuje w przypadku zawału mięśnia sercowego o małym rozmiarze. Na przykład z lokalizacją z tyłu serca.
    3. Arytmiczny. W przypadku tego rodzaju wstrząsu niewydolność krążenia występuje na tle zakłócenia prawidłowego rytmu serca. Po przywróceniu normalnego bicia serca objawy kliniczne szybko zanikają.

    Diagnoza niewydolności serca

    Bardzo częstymi objawami ostrej niewydolności serca jest tachykardia zatokowa, zwiększone granice serca i pojawienie się trzeciego dodatkowego dźwięku słuchanie serca na jej szczycie lub w procesie mieczykowatego.

    Diagnostyczne objawy niewydolności prawej komory:

    1. Objaw Kussmaul. Polega na obrzęk żył szyjnych na szyi, który występuje głównie na podstawie inspiracji.
    2. Wyrażony ból w prawym podżebrzu.
    3. Objawy przeciążenia prawej komory w EKG:
      • powstanie fali S w przewodzie I;
      • pojawienie się fali Q w III odprowadzeniu;
      • stopniowy wzrost załamka R w klatce piersiowej V1 i V2;
      • występowanie głębokich zębów S w odprowadzeniach V4-V6;
      • powstawanie BPNPG (blokada prawej nogi z wiązki Guiss);
      • Depresja ST w odprowadzeniach I, II i AVL;
      • Uniesienie odcinka ST w odprowadzeniach III, avF, V1 i V2);
      • inwersja lub redukcja amplitudy załamka T w przewodach III, avF, V1-V4.
    4. Przeciążenie prawego przedsionka na EKG:
      • o wysokiej amplitudzie wskazał zęby przedsionków P w II i III odprowadzeniach.

    Objawy ostrej niewydolności lewej komory:

    1. Dyspnea o różnych stopniach i rozwoju uduszenia.
    2. Kaszel, spieniona plwocina.
    3. Mokry świszczący oddech, rozpoczynający się w dolnej części i rozprzestrzeniający się na cały obszar płuc, w zależności od ciężkości stanu.
    4. Brzęczący oddech, słyszalny z oddali.
    5. Możliwy rozwój wstrząsu kardiogennego. Jego znaki:
      • spadek skurczowego ciśnienia krwi do 80 mm Hg. i poniżej;
      • oznaki zaburzenia krążenia krwi do narządów i tkanek ciała. Obejmują one marmurowy wzór skóry i zapadające się żyły obwodowe, brak oddawania moczu lub gwałtowny spadek oddawania moczu.

    Wskazania do nagłej hospitalizacji w ostrej niewydolności serca

    Po ustabilizowaniu parametrów hemodynamicznych wszyscy pacjenci z ostrą niewydolnością serca powinni zostać hospitalizowani w oddziale ratunkowym. Jeśli przebieg choroby jest szybki i rozwija się bardzo aktywnie, to pacjenci ci są pilnie dostarczani do szpitala przez wyspecjalizowane brygady resuscytacyjne. W przypadku wstrząsu kardiogennego wskazane jest kontynuowanie dalszego leczenia w szpitalu za pomocą istniejącej jednostki kardiochirurgicznej.

    Ogólne zasady leczenia i pierwszej pomocy

    Ponadto konieczne jest dostarczanie nawilżonego tlenu o średniej szybkości 6 do 8 litrów na minutę. Niewydolność prawej komory nie wymaga specjalnej terapii. W takim przypadku wystarczy zatrzymać niewydolność oddechową i wyeliminować przyczynę ataku. Dodatek wstrząsu kardiogennego implikuje dodatkowe zastosowanie amin presyjnych jako środków inotropowych (substancji, które zwiększają kurczliwość mięśnia sercowego).

    Leczenie ostrej niewydolności lewej komory

    Początek leczenia polega na mianowaniu 1-3 tabletek nitrogliceryny pod językiem i podaniu pacjentowi pozycji półsiedzącej lub siedzącej. Ważne jest, aby podnieść koniec głowy i obniżyć nogi. Opisanych powyżej działań nie można wykonać z równoczesnym niedociśnieniem (obniżeniem ciśnienia krwi).

    Diuretyki są uniwersalnym skutecznym lekarstwem w leczeniu OLHD. W szczególności mówimy o leku takim jak Furosemid. Jest podawany dożylnie w ilości 20-200 mg. Efekt polega na ekspansji naczyń żylnych, co prowadzi do rozładowania mięśnia sercowego i zwiększenia wydzielanej ilości moczu.

    Przy wyraŜonej egzaltacji psychoruchowej i mocnych duszności przepisuje się krótkie preparaty narkotyczne. Pozytywny wpływ ma podawanie roztworu morfiny. Oprócz usunięcia podniecenia pacjenta, lek ten powoduje również wzrost naczyń obwodowych, co zmniejsza obciążenie mięśnia sercowego. Innym ważnym efektem tego leku jest tłumienie aktywności ośrodków oddechowych, które również wyładowują serce.

    Roztwór morfiny wstrzykuje się powoli powoli dożylnie. Jest on wstępnie rozcieńczany roztworem izotonicznym i, jeśli to konieczne, ponownie wprowadzany po 15-20 minutach. Jeśli rytm oddychania jest zaburzony, mózg jest spuchnięty, a niedrożność dróg oddechowych jest kategorycznie przeciwwskazana.

    W przypadkach, w których ave mięśnia sercowego lub spowodowane przez nadciśnieniowego bez cech zaburzenia krążenia mózgowego podanych dożylnie roztworów azotanów (nitrogliceryna, diazotan). Leki te powinny być stosowane w ostrej niewydolności serca i każdej innej genezie ze zwiększonym lub prawidłowym ciśnieniem krwi. Do podawania dożylnego substancje te rozcieńcza się w 100 - 250 ml izotonicznego roztworu i wstrzykuje pod kontrolą ciśnienia krwi.

    Obecnie nie stosuje się już metod takich jak nakładanie żylnych opasek na kończynę lub upuszczanie krwi. Jednak te zasady terapii mogą jeszcze złagodzić serce i złagodzić stan pacjenta. Podczas obrzęku płuc wskazane jest przeprowadzenie upuszczania krwi w objętości 400-500 ml.

    Jeśli zastoinowa niewydolność lewej komory jest połączona z wstrząsem kardiogennym lub gdy ciśnienie nie ustępuje, dopaminy, dobutaminy lub noradrenaliny dodatkowo dożylnie kapie.

    Aby zapobiec pienieniu się podczas opuchlizny płuc, bardzo często stosuje się pary alkoholu etylowego. Przechodząc przez naczynie ciekłym tlenkiem alkoholu, otrzymaną mieszaninę podaje się przez maskę lub cewnik nosowy. Aby zmniejszyć przepuszczalność błon i zapobiegać zaburzeniom mikrokrążenia, podaje się hormony glukokortykoidowe (prednizolon, deksametazon) i heparynę.

    W przypadku wstrząsu kardiogennego ważne jest zwiększenie ilości pojemności minutowej serca. Jeśli nie ma oznak niewydolności lewej komory, konieczne jest zajęcie pozycji poziomej ciała. Ważne jest, aby przeprowadzić odpowiednie znieczulenie i zapewnić, w miarę możliwości, całkowite uwolnienie krwi do krwioobiegu. W tym celu często konieczne jest dostosowanie i przywrócenie rytmu serca lekami antyarytmicznymi. Wyrażona bradykardia w tych warunkach wskazuje na wzrost napięcia nerwu błędnego. Spadek tętna poniżej 40 uderzeń na minutę wymaga pilnego podania roztworu atropiny. Następnie, aby zatrzymać atak, należy rozpocząć wprowadzanie rozwiązań zastępujących plazmę.

    W przypadku braku efektu powyższej terapii lub jeśli stan, który zagraża życiu pacjenta, pozostaje nienaruszony, pilnie stosuje się kontrapulsację wewnątrzaortalną (sztuczny mechaniczny zastrzyk krwi do aorty). Jest to konieczne, aby ustabilizować pacjenta przed przeprowadzeniem bardziej radykalnego leczenia.

    Powikłania niewydolności serca

    Jakakolwiek manifestacja ostrej niewydolności serca jest uważana za niezwykle niebezpieczny stan życia. Niewydolność prawej komory bez zespołu małej emisji ma bardziej korzystne rokowanie niż OLLS. Niewydolność lewej komory w zapewnianiu opieki medycznej na czas nie jest również stanem z wysokim procentem śmiertelności.

    Niewydolność lewej komory: objawy i leczenie

    Niewydolność lewej komory jest głównymi objawami:

    • Stan wstępny
    • Zawroty głowy
    • Podwyższona temperatura
    • Skrócenie oddechu
    • Kaszel
    • Upośledzona częstość akcji serca
    • Drętwienie kończyn
    • Chrypses przy oddychaniu
    • Fluktuacje ciśnienia krwi
    • Zmniejszenie objętości wydalanego moczu
    • Obrzęk kończyn dolnych
    • Zaburzenie oddychania
    • Sinica warg
    • Niebieskie koniuszki palców
    • Obrzęk żył na szyi
    • Izolacja różowej pianki z nosa
    • Izolacja różowej pianki z gardła

    Niewydolność lewej komory charakteryzuje się ostrym i nagłym naruszeniem funkcji skurczowej serca, a mianowicie jej zmniejszeniem. Na tym tle krew przestaje być przenoszona przez całe ciało, co prowadzi do śmierci osoby. W międzynarodowej klasyfikacji chorób takie zaburzenie ma swoje znaczenie. Kod na ICD 10 - I150.1.

    W większości przypadków występowanie podobnej patologii jest ułatwione przez występowanie chorób, które nadmiernie obciążają lewą stronę mięśnia sercowego. Intensywność manifestacji objawów klinicznych będzie zależeć od ciężkości i postaci przebiegu choroby. Główne objawy można uznać za naruszenie tętna, pojawienie się duszności i silny kaszel.

    Aby ustalić prawidłową diagnozę, możliwe jest dopiero po wykonaniu takiej kontroli instrumentalnej, jak elektrokardiogram, który wykazuje charakterystyczne objawy choroby. Leczenie takiej choroby jest w większości przypadków zachowawcze i ukierunkowane na stosowanie leków, ale w ciężkich przypadkach wymagana jest operacja chirurgiczna.

    Etiologia

    Następujące czynniki mogą wywołać pojawienie się ostrej niewydolności lewej komory serca:

    • stale podwyższone ciśnienie krwi;
    • poprzedni atak serca;
    • przebieg arytmii, przeciw któremu znacznie zmniejsza się zdolność serca do pompowania krwi;
    • występowanie procesu zapalnego w tkankach mięśnia sercowego;
    • patologiczne ekspansje w jamach tego narządu, które mają inny charakter, na przykład, ważyły ​​dziedziczność, intoksykację ciała alkoholem lub lekami;
    • zwężenie zastawki dwudzielnej, tj. zwężenie otworu zaworu;
    • wrodzone lub nabyte uszkodzenie zastawek;
    • choroba niedokrwienna serca;
    • uszkodzenie mózgu;
    • Ludzkie rozległe operacje chirurgiczne;
    • zablokowanie tętnicy płucnej;
    • ostry zespół wieńcowy;
    • nefryt;
    • choroby płuc, którym towarzyszy nagromadzenie płynu;
    • Wpływ substancji toksycznych lub metali ciężkich na mięsień sercowy.

    W przeważającej większości przypadków choroba jest tworzona na tle zawału mięśnia sercowego.

    Klasyfikacja

    Istnieje kilka klasyfikacji tej choroby, które będą się różnić w zależności od ciężkości i charakteru przebiegu choroby. Wyróżnia się dwie formy przebiegu tej patologii:

    • ostra niewydolność lewej komory - charakteryzuje się ostrym pojawieniem się charakterystycznej symptomatologii, która prowadzi do znacznego pogorszenia się stanu człowieka. W tym przypadku istnieje prawdopodobieństwo szoku arytmicznego, odruchowego i kardiogennego;
    • przewlekła niewydolność lewej komory - pojawia się w przypadkach progresji uprzednio zdiagnozowanej niewydolności serca.

    Klasyfikacja choroby proporcjonalnie do zakresu charakterystycznych symptomatologii zapewnia podział choroby na kilka etapów nasilenia:

    • początkowy - charakteryzuje się niewielkim wyrazem objawów klinicznych tylko przy silnym obciążeniu fizycznym. W stanie spoczynku znaki nie są wykrywane;
    • umiarkowane - występują objawy zarówno w aktywności fizycznej, jak i w spoczynku;
    • terminal - prowadzi do nieodwracalnych zmian w ważnych narządach wewnętrznych.

    Symptomatologia

    W zależności od charakteru przebiegu dolegliwości, jego objawy kliniczne również będą się nieznacznie różnić. W przypadku ostrej niewydolności lewej komory występują następujące objawy:

    • pojawienie się duszności, która w miarę postępu choroby może przekształcić się w atak uduszenia;
    • gwałtowny kaszel. Może być sucha lub towarzyszy jej uwolnienie spienionej plwociny;
    • oddzielenie piankowego różowawego odcienia od jamy nosowej i gardła;
    • wymawiane ralesy, opublikowane przez osobę podczas oddychania. Są dobrze słyszalne nawet z dala od pacjenta. Wskazuje to na obrzęk płuc;
    • wzrost objętości żył na szyi;
    • naruszenie częstości akcji serca;
    • stałe wahania ciśnienia krwi;
    • wzrost temperatury ciała;
    • drętwienie kończyn;
    • warunek omdlenia;
    • silne zawroty głowy.

    Przewlekła niewydolność lewej komory jest wyrażana w takich zewnętrznych objawach:

    • obrzęk kończyn dolnych;
    • naruszenie funkcji oddechowej - często z powodu nagromadzenia w płynie klatki piersiowej w objętościach większych niż jeden litr;
    • syjamiczne opuszki palców na dłoniach i stopach, a także zmiana odcienia warg - występują takie objawy na tle stagnacji krwi i niskiej zawartości tlenu;
    • zmniejszenie tworzenia się moczu, które jest spowodowane przez naruszenie dopływu krwi do nerek.

    Diagnostyka

    Ustalenie prawidłowej diagnozy wymaga zintegrowanego podejścia i składa się z kilku etapów.

    Podstawową diagnozą jest klinicysta wykonujący pewne czynności:

    • przeprowadzenie szczegółowego przesłuchania pacjenta na temat obecności i nasilenia objawów, z którymi objawia się niewydolność;
    • badanie historii medycznej i historii życia pacjenta - pozwoli to ustalić główne przyczyny ostrej niewydolności lewej komory lub CLSN;
    • wykonanie dokładnego badania fizykalnego, który musi obejmować badanie palpacyjne prawego podżebrza, wskaźniki pomiaru temperatury, ciśnienia krwi i tętna oraz słuchanie serca za pomocą stetoskopu.

    Badania laboratoryjne krwi i moczu są niezbędne do kontrolowania funkcjonowania innych narządów i układów.

    Ostatni etap działań diagnostycznych ma na celu:

    • EKG;
    • Ultradźwięki serca;
    • RTG klatki piersiowej;
    • PET.

    Leczenie

    Potwierdzenie diagnozy wymaga natychmiastowej hospitalizacji pacjenta, ale wystąpienie lub nasilenie objawów zawsze rozpoczyna się nagle, dlatego konieczne jest poznanie zasad udzielania pierwszej pomocy. Po skontaktowaniu się z zespołem pogotowia potrzebujesz:

    • sadzić pacjenta, ponieważ pozycja siedząca pomaga zmniejszyć ból i inne objawy;
    • Zapewnij dopływ świeżego powietrza do pomieszczenia, w którym przebywa ofiara;
    • podać jedną tabletkę nitrogliceryny;
    • jeśli występują oznaki obrzęku, należy jak najszybciej wstrzyknąć dożylnie lek w celu obniżenia ciśnienia krwi. Jeśli z jakiegokolwiek powodu nie można wstrzyknąć, należy natychmiast założyć opaskę uciskową na biodrach i ramionach, co zmniejszy przepływ krwi.

    Leczenie lekowe oznacza stosowanie:

    • diuretyki - w celu usunięcia nadmiaru płynu z organizmu i normalizacji funkcjonowania nerek;
    • beta-blokery - w celu zmniejszenia obciążenia z serca;
    • Inhibitory ACE - do normalizacji ciśnienia krwi;
    • glikozydy - w celu zwiększenia objętości wyrzucanej krwi na jedno zmniejszenie komory;
    • Azotany - do rozszerzania naczyń krwionośnych.

    Ponadto należy zażywać leki, aby wyeliminować inne objawy ostrej lub przewlekłej niewydolności lewej komory.

    Aby wyeliminować ten lub tamten czynnik etiologiczny, może być konieczne wykonanie operacji chirurgicznej. W takich przypadkach leczenie będzie ukierunkowane na:

    • Angiografia wieńcowa - w celu przywrócenia drożności tętnic serca;
    • stentowanie - poszerzenie tętnic;
    • protetyka dotkniętych zaworów;
    • ablacja częstotliwości radiowej lub kauteryzacja laserowa - w przypadku leczenia arytmii z nieskutecznym leczeniem farmakologicznym;
    • przeszczep narządu dawcy.

    Zapobieganie

    Aby zapobiec pojawieniu się takiej choroby, należy przestrzegać kilku prostych zasad:

    • na zawsze porzucać nałogi;
    • przestrzegać diety sparing, która polega na minimalizacji zużycia tłuszczów zwierzęcych i soli, a także całkowite odrzucenie tłustych i pikantnych potraw;
    • ćwicz jedynie umiarkowaną aktywność fizyczną;
    • utrzymuj normalną masę ciała;
    • we właściwym czasie walczyć z wysokim ciśnieniem krwi i radzić sobie z patologiami, które mogą powodować wystąpienie ostrej lub przewlekłej niewydolności serca lewej komory;
    • ilekroć jest to możliwe, unikaj stresujących sytuacji;
    • przestrzegać środków ostrożności podczas pracy z substancjami chemicznymi i truciznami;
    • regularnie przechodzą badania u kardiologa.

    Pomimo zagrożenia taką chorobą, przy rzetelnym podejściu do leczenia schorzenia, można osiągnąć korzystne rokowanie.

    Jeśli uważasz, że masz Niewydolność lewej komory i objawy charakterystyczne dla tej choroby, wtedy lekarze mogą ci pomóc: kardiolog, terapeuta.

    Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostycznej, która na podstawie objawów wybiera prawdopodobne choroby.

    Prawostronne zapalenie płuc - występuje kilkakrotnie częściej niż zmiana zapalna lewego płuca. Wynika to ze specyficznej struktury prawego oskrzela - jest mniejszy i szerszy, co przyczynia się do przenikania patogenów. Zakażenie występuje w powietrzu z kropelek, ale istnieje wiele innych czynników predysponujących, wśród których szczególne miejsce zajmują inne choroby przewlekłe. Bardzo często, prawostronne zapalenie płuc działa jako powikłanie.

    Ubytek przegrody międzyprzedsionkowej jest patologią kardiologiczną o wrodzonej naturze, w której powstaje otwarta komunikacja między lewym i prawym przedsionkiem. Przy tej patologii powstaje jedna lub więcej dziur w przegrodzie, która oddziela lewą i prawą wnękę. Prowadzi to do patologicznego wyładowania krwi, naruszenia hemodynamiki sercowej i układowej.

    Choroby serca nabyte - choroby związane z zaburzeniami funkcjonowania i anatomiczną strukturą mięśnia sercowego. W konsekwencji dochodzi do naruszenia krążenia wewnątrzsercowego. Stan ten jest bardzo niebezpieczny, ponieważ może prowadzić do rozwoju wielu powikłań, w szczególności niewydolności serca.

    Embolizm - stan patologiczny, którego następstwem jest zachodzenie na światło naczynia krwionośnego. Z tego powodu przepływ krwi częściowo lub całkowicie zachodzi na siebie. Substancje pokrywające światło naczyniowe nazywane są zatorami. Wchodzą do tętnic dużego lub małego koła układu krążenia z innych miejsc naczyniowych. Rozmiar jest określony przez średnicę określonych naczyń.

    Kardiomiopatia jest grupą dolegliwości, które są zjednoczone przez fakt, że podczas ich progresji obserwuje się patologiczne zmiany w strukturze mięśnia sercowego. W konsekwencji ten mięsień sercowy przestaje w pełni funkcjonować. Zwykle rozwój patologii obserwuje się na tle różnych zaburzeń poza-sercowych i sercowych. Sugeruje to, że istnieje wiele czynników, które mogą służyć jako rodzaj "pchnięcia" do postępu patologii. Kardiomiopatia może być pierwotna i wtórna.

    Przy pomocy ćwiczeń fizycznych i samokontroli większość ludzi może obejść się bez leczenia.

    Niedobór lewej komory: przyczyny, formy, objawy, diagnoza, pomoc, terapia

    Lewa komora w sercu osoby wykonuje wielką pracę polegającą na wdrożeniu funkcji pompowania serca jako narządu w ogólności, ponieważ oddaje krew jednemu z głównych naczyń tułowia - aorcie. Z kolei w lewej komorze krew pochodzi z lewego przedsionka, a do przedsionka - z żyły płucnej. Powinno to być znane, aby zrozumieć, do jakich konsekwencji niezdolność lewej komory do normalnego skurczenia się.

    Spadek kurczliwości mięśnia sercowego lewej komory prowadzi do rozwoju niewydolności serca, a następnie do stagnacji krwi w naczyniach płucnych. Ale w zależności od tego, jak długo te procesy trwają i odróżniają gwałtownie pojawiający się stan, który wymaga opieki w nagłych wypadkach i stopniowo rozwijającej się lub przewlekłej niewydolności lewej komory.

    niewydolność serca lewej komory

    Czym jest niewydolność lewej komory?

    Niewydolność lewej komory jest ostra lub przewlekła.

    Ostra forma jest pilnym warunkiem, ponieważ pacjent nagle, z różnych powodów nie jest to zastój krwi w płucach, które jest wydzielane przez najlepszych kapilar i wchodzi najpierw w tkance łącznej płuc (śródmiąższowej), a następnie w pęcherzykach płucnych, które są zwykle wypełnione powietrzem. Jeśli dostaną się do płynnej części krwi, pęcherzyki płucne nie są zdolne do normalnej wymiany gazowej, a pacjent może po prostu się dusić. Innymi słowy, w ostrej niewydolności lewej komory (OLC) najpierw rozwija się śródmiąższowy, a następnie pęcherzykowy obrzęk płuc.

    Przewlekła niewydolność lewej komory rozwija się stopniowo, można obserwować u pacjenta przez dziesięciolecia i przejawia się nie tak jasno i burzowo jak ostry, ale często powoduje ataki astmy serca, co może również prowadzić do obrzęku płuc. Dlatego przewlekła niewydolność serca (CHF) jest również niebezpieczna dla ludzi, a bez leczenia może prowadzić do niekorzystnego wyniku. Wynika to z faktu, że, niestety, bez dożywotniej terapii podtrzymującej dla CHF, serce osoby prędzej czy później przestanie pełnić swoje funkcje.

    Co może prowadzić do ostrej niewydolności lewej komory?

    Ostry niedobór lewej komory może rozwinąć się w każdym wieku, jeśli pacjent ma patologię układu sercowo-naczyniowego, ale jest bardziej powszechny u mężczyzn w wieku powyżej 50 lat cierpiących na chorobę niedokrwienną serca. O przyczyny tego warunku należy zauważyć, że zaburzenie czynności skurczowej lewej komory mogą być ze względu na rozwój procesu patologicznego mięśnia sercowego komory, oraz wpływ na serce niektórych czynników zewnętrznych.

    Sercowe przyczyny niewydolności lewej komory obejmują:

    • Martwicy mięśnia serca w ostrym zawale mięśnia sercowego (kardiogenny obrzęk płuc) - zazwyczaj rozwija się, gdy rozległe, przezścienny zawałów z ciężkimi stan ogólny pacjenta oraz rokowania zależy od wagi i leczenia zawału prędkości medycznego.
    • Ostre procesy zapalne w mięśniu sercowym - zapalenie mięśnia sercowego o różnym charakterze.
    • Naruszenie architektury serca w wyniku wad wrodzonych lub nabytych.
    • Zaburzenia rytmu serca (rzęskowa arytmia, tachyarytmia komorowa).
    • Kryptyczny przebieg nadciśnienia tętniczego z wysokimi wartościami ciśnienia krwi.

    Od chorób innych narządów i układów, w celu wywołania ostrej niewydolności lewej komory może:

    1. Choroba zakrzepowo-zatorowa tętnicy płucnej, w której powstaje ostre "płucne" serce, szczególnie z masywnymi zmianami w tętnicach;
    2. Zapalenie płuc,
    3. Ostre zatrucia,
    4. Ciężka niedokrwistość,
    5. Uszkodzenia elektryczne,
    6. Uduszenie (uduszenie),
    7. Ciężkie obrażenia klatki piersiowej,
    8. Ciężka choroba nerek i wątroby w stadiach końcowych.

    Osobno należy zwrócić uwagę na czynniki prowokujące, które mogą powodować ostrą niewydolność lewej komory u pacjentów z istniejącą patologią serca lub innych narządów, mianowicie - nadmierną aktywnością fizyczną, wizytą w gorącej kąpieli lub saunie, przeciążeniem psycho-emocjonalnym, nadmiernym spożyciem alkoholu i innymi niekorzystnymi sytuacjami. W związku z tym tacy pacjenci powinni dbać o swoje serce i próbować ograniczyć się do takich sytuacji - aby zapobiec wystąpieniu ostrej niewydolności serca.

    Jakie są objawy niewydolności lewej komory?

    objawy ostrej niewydolności lewej komory

    Ostra niewydolność lewej komory ma dość charakterystyczny obraz kliniczny.

    Z reguły początek OLLS ma nagły, gwałtowny charakter. Raz pojawiły się objawy choroby głównego (zakłócenia w sercu, ból w klatce piersiowej typu zawału, nudności, wymioty i ból głowy dla nadciśnieniowego, etc.), pacjent zaczyna odczuwać niedobór powietrza i ostrą duszność. Zatem początkowy etap obrzęk (obrzęk śródmiąższowe), pacjent odczuwa na sucho w oskrzelach gwizdów podczas oddychania, jak i penetrację płynu do pęcherzyków obserwowano wilgotne rzężenia i bulgotanie klokochaschee oddech. Pacjent kaszle z irytacji, różowe pieniste formy plwociny. Częstotliwość ruchów oddechowych wzrasta (z 30-40 i więcej na minutę z częstością 20).

    W większości przypadków obrzękowi płuc towarzyszy niestabilna hemodynamika i niskie ciśnienie krwi (z wyjątkiem przełomu nadciśnieniowego z bardzo wysokimi wartościami BP). Pacjent jest blady w tym samym czasie, z sinickimi koniuszkami palców, trójkątem nosowo-wargowym (akrocyjanoza), lepkim zimnym potem, ostrą ogólną słabością, a czasem utratą przytomności.

    Jeśli te objawy wystąpią, pacjent powinien otrzymać opiekę medyczną tak szybko jak to możliwe, w przeciwnym razie zacznie się dusić i może umrzeć, ponieważ obrzęk płuc często powoduje śmierć u pacjentów z ciężką patologią serca.

    Diagnoza i diagnostyka różnicowa

    Rozpoznanie ostrej niewydolności lewej komory ustala się, gdy pacjent jest po raz pierwszy badany przez pracownika medycznego. Z uwagi na to, że stan ten zagraża życiu, diagnoza i opieka w nagłych wypadkach nie powinny powodować trudności zarówno dla lekarza, jak i dla ratowników z wykształceniem średnim (ratownik medyczny, pielęgniarka).

    Oprócz zbierania skarg i anamnezy, lekarz prowadzi osłuchiwanie - słuchanie klatki piersiowej. W tym przypadku osady suche i mokre są słyszalne na wszystkich polach płucnych lub tylko w dolnych regionach. Jeśli pacjent słuchał tylko suchy świszczący oddech, może być mylony stanie obturacji oskrzeli lub astmy oskrzelowej ataku, która jest obarczona niedokładności w leczeniu. Kluczową kwestią są tutaj dane anamnestyczne. Na rzecz obecności obrzęku płuc mówi pacjent przed kardiologiczne patologia, biorąc leki nasercowe, brak napadów astmy w historii, a także suche i wydechowy świsty słyszalne lub osłuchowymi odległość. W teorii, charakter duszności waha się - w astma oskrzelowa utrudniony ciężki oddech (duszność wydechowa), obrzęk płuc trudno oddychać wdechu (duszności). Jednak w praktyce większość pacjentów z dusznością cały charakter mieszany (trudne i wdech i wydech), a zatem powinna być oparta nie tylko na danych osłuchiwanie, ale również na historii.

    Konieczne jest również wykonanie elektrokardiogramu. Widoczne są objawy EKG przeciążenia prawej komory, zaburzenia rytmu serca lub objawy niedokrwienia i martwica mięśnia sercowego w ostrym zawale. Sam EKG nie będzie wykazywał obrzęku płuc, ale pomoże zidentyfikować przyczynę kardiogennego obrzęku płuc, a w wyniku właściwego leczenia przyczyna ta zostanie wyeliminowana. Oprócz EKG pilnie wykonuje się prześwietlenie płuc, co pomaga ustalić diagnozę.

    Jak mogę pomóc pacjentowi z ostrą niewydolnością lewej komory?

    Opiekę w nagłych wypadkach należy zainicjować przed zbadaniem pacjenta przez lekarza. Aby ułatwić oddychanie, pacjent powinien odpiąć kołnierz i zapewnić dostęp do świeżego powietrza poprzez otwarcie okna. Konieczne jest przyjęcie pozycji siedzącej lub co najmniej półsiedzącej, obniżając nogi. Weź również lek, który zwykle przyjmuje pacjent. Na przykład kaptopril pod wysokim ciśnieniem pod językiem, nitrogliceryna na bóle serca lub beta-bloker na tachyarytmię (concor, egilok, anaprilin).

    Po przybyciu karetki pacjentowi dostarcza się nawilżony tlen przez maskę, a także z powodzeniem stosuje się dostarczanie tlenu przechodzącego przez alkohol etylowy (jako środek przeciwpieniący). Dożylne podawanie leków przeciwarytmicznych (novocainamid, cordarone), azotanów, leków przeciwnadciśnieniowych (enap), furosemidu. Aby zahamować ośrodek oddechowy i zmniejszyć duszność, podaje się droperidol (2,5% - 2-4 ml).

    Terapia OLZHN na etapie przedszpitalnym i szpitalnym można warunkowo podzielić na etiotropowe i patogenetyczne. Pierwsza koncepcja oznacza prawidłowe i terminowe leczenie podstawowej choroby, która doprowadziła do powstania OLZHN. Na przykład, stosowanie azotanów i trombolityczne, narkotyczne środki przeciwbólowe mogą znacznie ograniczyć obszar martwicy mięśnia sercowego i ostrego stabilizowania hemodynamiki. Odpowiednio, gdy zaburzenia rytmu należy przypisać leki antyarytmiczne z Stroke - leki przeciwnadciśnieniowe, zapalenie mięśnia sercowego, - niesteroidowe leki przeciwzapalne lub steroidy itd..

    Terapia patogenetyczna powinno pomóc "rozładować" mały krąg krążenia krwi, to znaczy usunąć nadmiar płynu z naczyń płucnych. Oczywiście jest to możliwe przy pomocy diuretyków. Zwykle furosemid (Lasix) stosuje się dożylnie lub w postaci kroplówki z innymi roztworami w dawce 60-120 mg. Aby zapobiec "zalaniu" płuc, objętość roztworów wprowadzanych do żyły należy obliczyć na minimum. Do czynnościowego rozładowania mięśnia sercowego lewej komory stosuje się pigułkę z nitrogliceryną (lub jedną iniekcję nitromytu, nitrosporum) pod językiem. Po 10-15 minutach można powtórzyć, jeśli ciśnienie nie jest znacznie zmniejszone.

    Po uformowaniu się obrzęku płuc zaleca się leczenie choroby podstawowej, która wywołuje jej rozwój.

    Co powoduje przewlekłą niewydolność lewej komory?

    Głównymi przyczynami przewlekłej niewydolności serca (CHF) są te same choroby, które mogą prowadzić do OLZHN. Jednak najczęściej CHF rozwija się z powodu pozaparciowej cardiosclerosis, defektów serca i częstych zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza stałej postaci migotania przedsionków). W przeciwieństwie do ostrej niewydolności lewej komory, przewlekła niewydolność utrzymuje się przez długi czas, przez lata i dziesięciolecia, i stale postępuje. Przewlekła niewydolność lewej komory może wystąpić jako skurczowa lub rozkurczowa dysfunkcja LV. W pierwszym przypadku procesy skurczu mięśnia sercowego są naruszone, w drugim przypadku mięsień sercowy LV nie jest w stanie całkowicie się zrelaksować, aby pomieścić niezbędną ilość krwi.

    rodzaje dysfunkcji lewej komory prowadzące do jej przewlekłej niewydolności

    Jakie są objawy przewlekłej niewydolności lewej komory?

    Klinika dla CHF znacznie różni się od OLZHN. W przypadku przewlekłej niewydolności głównym objawem jest duszność podczas wysiłku fizycznego, aw późniejszych stadiach - w spoczynku.

    Zwłaszcza zadyszka zwiększa się w pozycji leżącej, więc pacjent śpi w nocy na pół siedzącej. Często lekarz ocenia skuteczność leczenia w zależności od tego, jak pacjent śpi - siedząc lub leżąc. Jeśli leżał, przestał sapnąć, to terapia była skuteczna. W zależności od charakteru duszności rozróżnia się cztery klasy czynnościowe przewlekłej niewydolności lewej komory. Im wyższa klasa funkcjonalna, tym mniej stresu pacjent może wykonać bez duszności. W 4 FC pacjent nie może poruszać się po domu, wiązać sznurówek, przygotowywać posiłków, co oznacza, że ​​zdolność do samoobsługi jest całkowicie ograniczona.

    Oprócz duszności pacjent zauważa suchy kaszel spowodowany zastojem żylnym w płucach, szczególnie w nocy i leżąc. Bez stałego leczenia taka stagnacja może prowadzić do obrzęku płucnego, a następnie brzmi diagnoza pacjenta przewlekła niewydolność serca z atakami OLZHN.

    Jako progresji spadku niewydolności lewej komory i funkcji prawej komory, co przejawia się występowaniem obrzęków nóg nogi w ciężkich stadiach - skórę brzucha i nagromadzenia płynu we wszystkich narządów wewnętrznych.

    Rozpoznanie przewlekłej niewydolności serca

    Lekarz może ustalić diagnozę CHF na podstawie skarg i badania pacjenta. Aby potwierdzić diagnozę, stosuje się EKG, USG serca i radiografii płucnej. Na EKG wykazuje oznaki przeciążenia prawej komory, trwałej postaci migotania przedsionków, zmiana osi elektrycznej serca (EOS), zawał mięśnia sercowego, lub post-sercowego lewej komory tętniaka. Radiogramy ujawniają żylnej zatorów w płucach, a w trudnych etapów - opłucnej (gromadzenie się płynu w jamie opłucnej, niekiedy wymaga nakłucia chirurgicznego).

    zmiany w obrazie rentgenowskim w przypadku niewydolności lewej komory

    Echokardioskopia (USG serca) najdokładniej odzwierciedla parametry funkcji kurczliwej i wielkość LV. Zmniejszenie frakcji wyrzutowej mniejszej niż 50-55% jest prognostycznie niekorzystnym wskaźnikiem uzyskanym za pomocą ultradźwięków.

    Czy na dobre można wyleczyć przewlekłą niewydolność lewej komory?

    Pełna rekonstrukcja funkcji lewej komory jest możliwa tylko wtedy, gdy choroba podstawowa może zostać wyleczona, a niedobór jeszcze nie osiągnął ciężkich etapów.

    Na przykład w chorobach serca korekcja chirurgiczna w większości przypadków prowadzi do tego, że pacjent przestaje odczuwać nieprzyjemne objawy, a częstość akcji serca serca stopniowo wraca do normy. Również skuteczne, skuteczne leczenie ostrego zapalenia mięśnia sercowego prowadzi do przywrócenia LV.

    Jednak w przewlekłych chorobach serca nie zawsze możliwe jest utrzymanie funkcji LV na odpowiednim poziomie. Na przykład po ataku serca, z nadciśnieniem tętniczym, ze stałą formą migotania przedsionków pacjent musi stale przyjmować leki, aby zapobiec progresji CHF. Jeżeli usterka nadal zaczynają manifestować klinicznie, należy na stałe lub długie kursy brać leki moczopędne (indapamid 1,5-2,5 mg rano, hydrochlorotiazyd 12,5-25 mg, veroshpiron 25-50 mg furosemidu (Lasix) 40-80 mg).

    To ze względu na ciągłe przyjmowanie leków moczopędnych, mały krąg krążenia krwi jest rozładowywany, a płyn nie stagnuje się w płucach, co prowadzi do znacznej poprawy jakości życia pacjenta i wiarygodnego zwiększenia czasu jego trwania.

  • Więcej Informacji Na Temat Statków