Statki o dużym i małym okręgu krążenia krwi

Cyrkulacja to nieprzerwany przepływ krwi, który porusza się w naczyniach i jamach serca. Ten system jest odpowiedzialny za procesy metaboliczne w narządach i tkankach ludzkiego ciała. Krążąca krew transportuje do komórek tlen i składniki odżywcze, odbierając kwas węglowy, a także metabolity. Dlatego każde zaburzenie krążenia grozi niebezpiecznymi konsekwencjami.

Cyrkulacja składa się z dużego (systemowego) i małego (płucnego) koła. Każda tura ma złożoną strukturę i funkcje. Układowe koło opuszcza lewą komorę, a kończy w prawym przedsionku, a płucne - z prawej komory, a kończy w lewym przedsionku.

Rodzaje naczyń krwionośnych

Cyrkulacja to złożony układ, który składa się z serca i naczyń krwionośnych. Serce stale się kurczy, przepuszczając krew przez naczynia do wszystkich narządów, a także tkanek. Układ krążenia składa się z tętnic, żył i naczyń włosowatych.

Tętnice wielkiego krążka krwi są największymi naczyniami, mają cylindryczny kształt, przenoszą krew z serca do narządów.

Struktura ścian naczyń krwionośnych:

  • zewnętrzna błona tkanki łącznej;
  • środkowa warstwa włókien mięśni gładkich z elastycznymi żyłami;
  • silny wewnętrzny śródbłonek elastyczny.

Tętnice mają elastyczne ściany, stale kurczą się, aby krew poruszała się równomiernie.

Za pomocą żył o dużym obiegu krwi krew przesuwa się z naczyń włosowatych do serca. Żyły mają tę samą strukturę co tętnice, ale są mniej silne, ponieważ ich środkowa skorupa zawiera mniej włókien mięśni gładkich i elastycznych. Właśnie dlatego prędkość przepływu krwi w naczyniach żylnych jest bardziej zależna od pobliskich tkanek, szczególnie mięśni szkieletowych. Wszystkie żyły, z wyjątkiem pustych, są wyposażone w zawory, które zapobiegają wstecznemu ruchowi krwi.

Kapilary są małymi naczyniami, które składają się z śródbłonka (pojedynczej warstwy płaskich komórek). Są raczej cienkie (około 1 mikrona) i krótkie (od 0,2 do 0,7 mm). Ze względu na swoją strukturę mikronaczynia nasycają tkanki tlenem, użytecznymi substancjami, odprowadzając od nich dwutlenek węgla, a także produkty przemiany materii. Krew wzdłuż nich porusza się powoli, w tętniczej części naczyń włosowatych woda jest odprowadzana do przestrzeni międzykomórkowej. W części żylnej ciśnienie krwi spada, a woda wraca do naczyń włosowatych.

Struktura dużego koła krążenia krwi

Aorta jest największym naczyniem dużego koła, którego średnica wynosi 2,5 cm. Jest to rodzaj źródła, z którego wychodzą wszystkie inne tętnice. Statki rozgałęziają się, ich rozmiary maleją, trafiają na peryferie, gdzie tlen dostaje się do narządów i tkanek.

Aorta podzielona jest na następujące działy:

  • rosnąco;
  • zstępujący;
  • Łuk, który je łączy.

Rosnąco część najbardziej krótkie, jego długość jest nie większa niż 6 cm. Z niego pochodzą tętnic wieńcowych dostarczających krwi bogatej w tlen do tkanki mięśnia sercowego. Czasami termin "krążenie sercowe" jest używany w nazwie jednostki wstępującej. Z najbardziej wypukłą powierzchnią łuku aorty odchodzą gałęzie tętnic, które dostarczają krew do ramion, szyi, z głową do prawego pnia ramienno jest podzielony na dwie części, a po lewej - szyjnej wspólnej, tętnicy podobojczykowej.

Aorta zstępująca dzieli się na 2 grupy oddziałów:

  • Tętnice ścienne, które dostarczają krew do klatki piersiowej, kręgosłupa, rdzenia kręgowego.
  • Tętnicze wewnętrzne (wewnętrzne), które transportują krew i składniki odżywcze do oskrzeli, płuc, przełyku itp.

Pod przeponą znajduje się aorta brzuszna, której gałęzie ciemieniowe zasilają jamę brzuszną, dolną powierzchnię przepony i kręgosłup.

Wewnętrzne gałęzie aorty brzusznej są podzielone na pary i sparowane. Statki odchodzące od niesparowanych pni transportują tlen do wątroby, śledziony, żołądka, jelit, trzustki. Niepowiązane gałęzie obejmują pnia trzewna, a także górną i dolną tętnicę mostu.

Są tylko dwa sparowane pnie: nerkowy, jajnikowy lub jądro. Te naczynia tętnicze sąsiadują z tymi samymi narządami.

Aorta kończy się lewą i prawą tętnicą biodrową. Ich gałęzie sięgają do organów miednicy i nóg.

Wiele osób interesuje się kwestią funkcjonowania układu krążenia. W płucach krew jest nasycona tlenem, następnie jest transportowana do lewego przedsionka, a następnie do lewej komory. Tętnice biodrowe dostarczają krew nogom, podczas gdy pozostałe gałęzie wypełniają klatkę piersiową, ręce, organy górnej części ciała krwią.

Żyły wielkiego koła krwi niosą słabą natlenioną krew. Koło systemowe kończy się górną i dolną pustą żyłką.

Schemat żył kręgu systemowego jest całkiem zrozumiały. Żyłki udowe na nogach są połączone w żyłę biodrową, która przechodzi do żyły dolnej dolnej. W głowie żylną krew gromadzi się w żyłach szyjnych, aw rękach - w żyłach podobojczykowych. Zarówno naczynia szyjne, jak i podobojczykowe jednoczą się, tworząc nienazwaną żyłę, która daje początek lepszej żyły głównej.

System zaopatrzenia w krew głowy

Układ krążenia głowy jest najbardziej złożoną strukturą ciała. Do zaopatrzenia w krew oddziałów głowy odpowiedzialna jest tętnica szyjna, która jest podzielona na 2 gałęzie. Zewnętrzne tętnicze tętnice szyjne nasycają twarz, strefę skroniową, jamę ustną, nos, gruczoł tarczycy itp. Tlenem.

Wewnętrzna gałąź tętnicy szyjnej rozszerza się, tworząc krąg Wallisian, który przenosi krew do mózgu. W czaszce wewnętrzna tętnica szyjna rozgałęziła się do ocznej, przedniej, środkowej mózgu, tętnicy łącznej.

Tak więc powstaje cały ⅔ układu okręgu, który kończy się tylnym mózgowym naczyniem tętniczym. Ma ono inne pochodzenie, a wzór jego powstawania jest następujący: tętnica podobojczykowa - trzonowa - podstawna - tylna tętnica mózgowa. W tym przypadku nasyca mózg krwią tętnic szyjnych i podobojczykowych, które są ze sobą połączone. Dzięki anastomozom (zwężaniu naczyń) mózg przeżywa z niewielkimi zaburzeniami przepływu krwi.

Zasada umieszczania tętnic

Układ krążenia każdej struktury ciała przypomina z grubsza powyższe. Statki tętnicze zawsze zbliżają się do narządów najkrótszą trajektorią. Naczynia w kończynach przechodzą dokładnie wzdłuż zgięcia, ponieważ część prostująca jest dłuższa. Każda tętnica powstaje w miejscu zakładki narządów embrionalnych, a nie jej rzeczywistej lokalizacji. Na przykład tętnicze naczynie jądra wychodzi z brzusznej części aorty. Zatem wszystkie naczynia łączą się z ich narządami od środka.

Układ tętnic jest również związany z budową szkieletu. Na przykład, na kończynie górnej przechodzi gałąź humerusowa, która odpowiada kości ramiennej, również łokieć i tętnica promieniowa przechodzą obok tych samych kości. W czaszce znajdują się dziury, przez które naczynia tętnicze przenoszą krew do mózgu.

Naczynia tętnicze o dużym obiegu krwi z pomocą zespoleń tworzą sieci w okolicy stawów. Dzięki temu schematowi połączenia w trakcie ruchu są w ciągłym obiegu. Wielkość naczyń i ich liczba zależą nie od wielkości narządu, ale od jego czynności funkcjonalnej. Narządy, które pracują ciężej, są nasycone dużą liczbą tętnic. Ich rozmieszczenie wokół organów zależy od ich struktury. Na przykład schemat naczyń narządów miąższowych (wątroba, nerki, płuca, śledziona) odpowiada ich kształtowi.

Struktura i funkcje małego koła krążenia krwi

Cykl krążenia płucnego jest tak nazwany, ponieważ jest odpowiedzialny za wymianę gazową między naczyniami płucnymi a pęcherzykami płucnymi o tej samej nazwie. Składa się z wspólnej tętnicy płucnej, prawej, lewej gałęzi z gałęziami, naczyń płucnych, które łączą się w 2 prawe, 2 lewe żyły i wchodzą do lewego przedsionka.

Z prawej komory znajduje się wspólna tętnica płucna (średnica od 26 do 30 mm), przechodzi ona ukośnie (w górę i w lewo), dzieląc się na 2 gałęzie zbliżające się do płuc. Prawe naczynie tętnicze płucne jest kierowane na prawo do przyśrodkowej powierzchni płuca, gdzie dzieli się na 3 gałęzie, które również mają gałęzie. Lewe naczynie jest krótsze i cieńsze, przechodzi od punktu rozdzielenia wspólnej tętnicy płucnej do środkowej części lewego płuca w kierunku poprzecznym. W pobliżu środkowej części płuca lewa arteria podzielona jest na 2 gałęzie, które z kolei podzielone są na segmentowe gałęzie.

Żyły wyłaniają się z naczyń włosowatych płuc, które przechodzą w żyły małego koła. Z każdego płuca wchodzą 2 żyły (górna i dolna). Kiedy wspólna żyła podstawna łączy się z górną żyłą dolnego płata, tworzy się prawą dolną żyłę płucną.

Górny pień płucny ma 3 gałęzie: wierzchołkową, przednią, więzadłową żyłę. Bierze krew z górnej części lewego płuca. Lewy górny pień jest większy niż dolny, zbiera krew z dolnego płata narządu.

Górne i dolne puste żyły transportują krew z górnej i dolnej części ciała do prawego przedsionka. Stamtąd krew jest wysyłana do prawej komory, a następnie przez tętnicę płucną do płuc.

Pod wpływem wysokiego ciśnienia krwi pędzi do płuc, a pod negatywnym - do lewego przedsionka. Z tego powodu krew naczyń włosowatych płuc zawsze porusza się powoli. Dzięki temu tempu komórki mogą nasycać się tlenem, a dwutlenek węgla przenika do krwi. Kiedy człowiek uprawia sport lub wykonuje ciężką pracę, wzrasta zapotrzebowanie na tlen, a serce podnosi ciśnienie i przyspiesza krążenie krwi.

Wychodząc z powyższego, krążenie krwi jest złożonym systemem, który zapewnia istotną aktywność całemu organizmowi. Serce jest mięśniową pompą, a tętnice, żyły i naczynia włosowate są kanałami, które transportują tlen i składniki odżywcze do wszystkich narządów i tkanek. Ważne jest monitorowanie stanu układu sercowo-naczyniowego, ponieważ każde naruszenie grozi niebezpiecznymi konsekwencjami.

Schemat tętnic wielkiego koła krążenia krwi

Aorta (aorta) jest największym naczyniem tętniczym, przez które krew jest dostarczana z lewej komory serca do wszystkich tętnic wielkiego koła krążenia krwi. Wyróżnia trzy działy: wstępująca część aorty, łuk aorty i zstępująca część aorty (ryc. 158, 159). Z kolei zstępująca część aorty podzielona jest na dwie części: aorta piersiowa i aorta brzuszna.

Rosnąca część aorty (ascendens aortae) lub aorta wstępująca to początkowa aorta o długości około 6 cm, o średnicy około 3 cm, położona w przednim śródpiersiu tylnym do tułowia płucnego. Po wyjściu z lewej komory, wstępująca część aorty unosi się do góry, a na wysokości ramienia mostka rozciąga się do łuku aorty. Początkowa część aorty wstępującej jest poszerzana i wywoływana żarówka aortalna (bulbus aortae). Z bańki aorty, jak już zauważono, odchodzą dwie tętnice wieńcowe.

Łuk aorty (Arcus aortae) idzie w lewo i do tyłu, wyrzucane przez lewe oskrzele główne i poziom IV kręgu piersiowego rozciąga się do aorty piersiowej. Z wypukłej części łuku aorty odchodzą trzy duże gałęzie: pnia brachiocephaliczna, opuścił wspólną tętnicę szyjną i lewa tętnica podobojczykowa. Naczynia te przenoszą krew w tętnicach szyi, głowy, kończyn górnych i częściowo na ścianie klatki piersiowej przedniej.

Tętnice szyi i głowy

Pień brachiocefaliczny (Trzonie brachiocephalicus) - niesparowany naczynie, pochodzące z odpowiednim łukiem aorty w górę i ma długość około 4 cm na poziomie odpowiednim mostkowo przegubu jest podzielony na prawej tętnicy szyjnej wspólnej i prawą tętnicę podobojczykową.

Wspólna tętnica szyjna (a.carotis communis) biegnie wzdłuż szyi w pobliżu przełyku i tchawicy i dzieli się na zewnętrzne i wewnętrzne tętnice szyjne na poziomie górnej krawędzi chrząstki tarczycy. Lewa tętnica szyjna wspólna jest odgałęzieniem łuku aorty, dlatego jest dłuższa od prawej tętnicy szyjnej wspólnej, która rozciąga się od tułowia ramienno-głowowego. Wspólna tętnica szyjna może być sondowana od strony dolnej krtani i, jeśli to konieczne, dociskana do śpiącego guzka w poprzecznym procesie szóstego kręgu szyjnego (aby zatrzymać krwawienie z gałęzi tej tętnicy).

Zewnętrzna tętnica szyjna (karoten externa) jest kierowany ze wspólnej tętnicy szyjnej na szyi do góry, a następnie przechodzi w grubość ślinianki ślinianej przyusznej za kątem dolnej szczęki. Na tej ścieżce rozgałęziają się liczne gałęzie z zewnętrznej tętnicy szyjnej (ryc. 160):

górna tętnica tarczycy - od początku zewnętrznej tętnicy szyjnej jest skierowany do przodu i do dołu, a jego gałęzie uczestniczą w dopływie krwi tarczycy, krtani i mięśni szyi;

tętnica językowa zaczyna się na poziomie kości gnykowej, idzie w górę i do przodu, daje gałęzie do gruczołu gnykowego, migdałka podniebiennego, a następnie pod nazwą "głęboka arteria języka"przechodzi przez grubość języka i dostarcza jej krew;

arteria twarzy przechodzi nad tętnicą językową, trafia do dołu podżuchwowego, a następnie pochyla się nad krawędzią żuchwy i przechodzi na twarz do wewnętrznego kącika oka; po drodze daje gałęzie podszczytowi ślinowemu gruczołowi ślinowemu, miękkiemu podniebieniu i miękkim tkankom twarzy;

tętnica potyliczna cofa się i podnosi, rozgałęzia się w okolicy potylicznej głowy i mięśni szyi;

tętnica stenokosiawkowo-sutkowa bierze udział w ukrwieniu tego samego mięśnia;

ucho przednie daje gałęzie małżowinowi i skórze w okolicy potylicznej głowy;

wstępująca tętnica gardłowa odchodzi od zewnętrznej tętnicy szyjnej od strony środkowej i dopływu krwi do gardła, migdałka podniebiennego.

Po podaniu wymienionych gałęzi zewnętrzna tętnica szyjna dzieli się na poziomie szyjki stawowej dolnej szczęki na dwie końcowe gałęzie: górną i powierzchowną tętnicę skroniową. Tętnica szczękowa rozciąga się infratemporal i skrzydłowo-podniebiennego dołu Ka jego ścieżka wysyła odgałęzienie do dolnych zębów i szczęki dolnej (dolny tętnic pęcherzykowe) do opony twardej mózgu (średnia tętnicy meiingealnaya), przy czym zęby szczęki (górny pęcherzyków płucnych tętnicach) w kierunku nieba (lub chodzenia Palatine tętnicy), do ścian jamy nosowej (tętnica klinowo-podniebienna), do mięśni żucia. Powierzchowna tętnica skroniowa dochodzi do strefy czasowej i daje gałęzie do tkanek miękkich tego do sąsiednich obszarów (czołowej, ciemieniowej i potylicznej).

W ten sposób zewnętrzna tętnica szyjna z odgałęzieniami organów zaopatrujących krew i częściowo mięśnie szyi, tkanki miękkie twarzy i całej głowy, ściany jamy nosowej, ściany i organy jamy ustnej.

Z gałęzi zewnętrznej tętnicy szyjnej łatwo wyczuwa się pulsację tętnicy twarzowej (na podstawie dolnej szczęki, przednie do mięśnia żucia) i powierzchowną tętnicę skroniową (przed zewnętrznym kanałem słuchowym).

Wewnętrzna tętnica szyjna (a.carotis interna) jest prowadzony do szyi, początkowo umieszczonej z tyłu, a następnie przyśrodkowo od zewnętrznej tętnicy szyjnej. Początkowa część jest nieco powiększona, to rozszerzenie nazywa się senną zatoką. Na szyi tętnica szyjna wewnętrzna nie wydobywa gałęzi, z obszaru szyi przechodzi przez kanał snu kości skroniowej do jamy czaszki. Tutaj tętnica biegnie bokiem od tureckiego siodła przez przepastną zatokę twardej skorupy mózgu do jej podstawy; w oku kanału wzrokowego, podaje tętnicę oczną, a następnie dzieli się na tętnicę przednią i środkową mózgu, tętnicę łączącą tylną (Figura 161) i przednią tętnicę kosmówkową (tętnicę splotu naczyniowego).

Tętnica oczna wystaje z jamy czaszkowej za pomocą wizualnej orbity kakao w którym wysyła odgałęzienie do gałki ocznej (tętnicy środkowej siatkówki tętnicy rzęskowego et al.), przez gruczoł łzowy, mięśni oka, czoło miękkich tkanek (tętnica nadoczodołowej).

Przednia tętnica mózgowa otacza ciało modzelowate i nadaje gałęziom głównie środkową powierzchnię półkuli mózgowej. Pomiędzy prawą a lewą tętnicą przednią mózgu znajduje się zespolenie - przednia tętnica łączna.

Środkowa tętnica mózgowa przechodzi do bocznego rowka półkuli mózgowej i daje gałęzie do płatów czołowych, ciemieniowych i skroniowych.

Tylna tętnica łączna tworzy zespolenie z tylną tętnicą mózgową z układu tętnicy kręgowej.

Przednia tętnica kosmówkowa przechodzi do bocznej komory półkuli mózgowej, gdzie jej gałęzie są częścią splotu naczyniowego.

Tętnica podobojczykowa (a. subelavia) po prawej stronie jest gałąź pnia ramienno-głowowego, a lewa jest odgałęzieniem łuku aorty. Przechodzi on w obszarze szyi nad kopułą opłucnej, a od niej rozciągają się następujące gałęzie: tętnica kręgowa, wewnętrzna tętnica piersiowa, pień kośca, szyjkowy odcinek szyjny oraz tętnica poprzeczna szyi.

Tętnica kręgowa biegnie od tętnicy podobojczykowej w górę, przechodzi przez otwory w procesach poprzecznych kręgów szyjnych, a następnie przez duży otwór potyliczny wnika w jamę czaszki. Od gałęzi gałęzi do grzbietowej, rdzenia podłużnego i móżdżku. W jamie czaszki na zboczu łączą się prawe i lewe tętnice kręgowe basilar (pierwotny) tętnica (a. basilaris), który daje gałęzie do ucha wewnętrznego, mostu (mózgu) i do móżdżku, a następnie dzieli się na dwie tylne tętnice mózgowe.

W związku z tym w dopływ krwi do mózgu obejmował prawą i lewą tętnicę szyjną wewnętrzną oraz prawą i lewą tętnicę kręgową. Opierając się na mózgu wokół tureckiego siodła, gałęzie tych tętnic - przednie tętnice mózgowe z przednią tętnicą łączną, tylnymi tętnicami łączącymi i tylnymi tętnicami mózgowymi - tworzą pierścień tętniczy (arterioza krążeniowa, patrz Figura 161).

Wewnętrzna tętnica piersiowa rozciąga się bocznie od mostka wzdłuż wewnętrznej powierzchni klatki piersiowej i daje gałęzie między przestrzeniami międzyżebrowymi (przednie gałęzie międzyżebrowe), do gruczołu mlekowego, przepony, osierdzia, górnej ściany brzucha.

Osłona tarczy rośnie i dzieli się na gałęzie uczestniczące w ukrwieniu tarczycy (niższa tętnica tarczycy), mięśnie szyi i mięśni tylnej powierzchni łopatki.

Ucho szyjki macicy dzieli się na gałęzie na mięśnie tylnej szyi i na dwie górne przestrzenie międzyżebrowe.

Tętnica poprzeczna szyja idzie do łopatki i bierze udział w dopływie krwi do mięśni przywiązanych do tej kości (mięśnie romboidalne, łopatka do podnoszenia mięśni, itp.).

Tętnica podobojczykowa, podając określone gałęzie, na poziomie zewnętrznej krawędzi pierwszego żebra, rozciąga się do tętnicy pachowej.

Tętnice górnej kończyny

Układ tętnic kończyny górnej (ryc. 162) rozpoczyna największy z nich - tętnicę pachową. Tętnica wieńcowa przechodzi do tętnicy ramiennej, która dzieli się na tętnice promieniową i łokciową. Przechodząc do szczotki, tętnice promieniowe i łokciowe tworzą dwa łuki dłoniowe: powierzchowne i głębokie.

Tętnica wieńcowa (axillaris), lub pachowy, znajduje się w jamie tytułowej obok żyły pachowej i pni splotu ramiennego. Jego gałęzie są zaangażowane w dopływ krwi do mięśni obręczy barkowej, torebki stawu barkowego i części mięśni piersi. Gałęzie tętnicy pachowej: tętnica piersiowo-akromialna - uczestniczy w dopływie krwi w mięśniu naramiennym, dużych i małych mięśniach piersiowych; boczna tętnica piersiowa - daje gałęzie mięśnie przedniego zębatego, do piersi; tętnica podśluzówkowa - daje gałęzie mięśniom obręczy barkowej; tętnice przednie i tylne, otaczająca kość ramienna, - uczestniczyć w dopływie krwi mięśnia naramiennego i mięśnia naramiennego.

Na poziomie dolnej krawędzi dużego mięśnia piersiowego, w miejscu połączenia z kością ramienną, tętnica pachowa przechodzi do tętnicy ramiennej.

Tętnica barkowa (a.brachialis) leży w środkowym rowku ramienia obok dwóch żył ramiennych i nerwu pośrodkowego. Jego gałęzie dostarczają krew mięśniom i skórze barku, kości ramiennej i biorą udział w zaopatrywaniu w krew stawu łokciowego. Największy oddział nazywa się głęboka tętnica ramienia, porusza się spiralnie wokół kości ramiennej, wyrównując się z nerwem promieniowym w kanale między kością a mięśniem trójgłowym. Od tętnicy ramiennej, kilku tętnic mięśniowych i dwóch uboczne tętnice łokciowe: górny i dolny. Tętnice boczne nie tylko uczestniczą w dopływie krwi w ramieniu, ale zespalają się z gałęziami tętnic przedramienia, tworząc sieć tętniczą wokół stawu łokciowego. Na tętnicy ramiennej w praktyce medycznej określić ciśnienie krwi.

Tętnica ramienna w okolicy dołu łokciowego dzieli się na dwie tętnice: tętnice promieniowe i łokciowe.

Tętnica promieniowa (a. radialis) opada przednią powierzchnię przedramienia od jego boku (w promieniowym rowku). Na poziomie wyrostka rylcowatego promień przechodzi z przedramienia przez tabakierka anatomiczna z tyłu ręce, a stamtąd poprzez pierwszej szczelinie mezhpyastny w dłoni, gdzie uczestniczy w tworzeniu głębokiej dłoniowej łuku. W górnej części przedramienia tętnica promieniowa przechodzi między mięśniami, a w dolnej trzeciej leży powierzchownie pod skórą. W tym miejscu jest zwykle określane przez pulsację (puls). tętnica promieniowa daje gałąź powrotną do stawu łokciowego i gałęzie do mięśni przedramienia do mięśni nadgarstka. Jedna z jego gałęzi wraz z tętnicą łokciową uczestniczy w formowaniu powierzchownego łuku palmy.

Tętnica łokciowa (A. Ulnaris) biegnie pomiędzy przednimi mięśni przedramienia do przyśrodkowej (łokciowego) swój udział w rowku łokciowym, a następnie o pisiform kości nadgarstka przechodzi w dłoni, który wraz z „gałęzi tętnicy promieniowej jest zaangażowany w tworzenie powierzchownej dłoniowej łuku. Daje gałąź powrotną do łokieć, mięśnie przedramienia i dłoni, a także oddział udział w tworzeniu głębokiej dłoniowej łuku. największą gałęzią tętnicy łokciowej nazywa wspólna tętnica międzykostna, jest podzielony na tętnice międzykostne przednie i tylne, które biorą udział w zaopatrywaniu w krew odpowiednich grup mięśni przedramienia.

Na nadgarstku w okolicy nadgarstka znajdują się siatki tętnicy dłoniowej i grzbietowej utworzone przez gałęzie tętnic promieniowych i łokciowych.

Powierzchnia i głębokie łuki tętnic są umiejscowione na powierzchni dłoni dłoni.

Powierzchowny łuk palmy leży pod rozcięgiem dłoni, nad ścięgnami mięśni - zginaczem palców. Tworzy go tętnica łokciowa i powierzchowna gałąź dłoniowa tętnicy promieniowej. Od tego łuku odejdź wspólne cyfrowe arterie. Każda taka tętnica jest podzielona na dwie z własnych tętnic palców, które przebiegają wzdłuż boków sąsiednich palców zwróconych do siebie.

Łuk głęboki dłoń Znajduje się na podstawie kości śródręcza pod ścięgnami mięśni - zginaczy palców. Tworzy ją tętnica promieniowa i głęboka gałąź dłoniowa tętnicy łokciowej. Z głębokiego łuku dętego rozgałęziają się arterie palpacyjne, które na poziomie główek śródręcza wpadają do wspólnych tętnic cyfrowych.

Klatki piersiowej część aorty

Klatki piersiowej część aorty (pars thoracica aortae) lub aorta piersiowa jest przedłużeniem łuku aorty (patrz ryc. 159). Znajduje się on w śródpiersiu tylnym do kręgosłupa piersiowego, przechodząc przez aorty przysłony rozciąga się do aorty brzusznej. Obok aorty piersiowej znajduje hemiazygos Wiedeń (po lewej), Wiedeń i nieparzysty przewód piersiowy (z prawej), przełyk (okrąża aorty spirali przedniej prawej do lewej). Odgałęzienia aorty piersiowej odżywają ściana klatki piersiowej, wszystkie narządy jamy klatki piersiowej (z wyjątkiem serca) i podzielone na ciemieniowy (ciemieniowy) i wewnętrzny (trzewny).

Odgłosy ciemieniowe aorty piersiowej: tylne tętnice międzyżebrowe w ilości od 10 par badany w każdej przestrzeni międzyżebrowej, począwszy od trzeciego (w dwóch górnych przestrzeni międzyżebrowej badanej tętnicy szyjno żebra pnia tętnicę podobojczykową) i danej dziedzinie na mięśnie i skórę na klatce piersiowej, a także mięśnie tyłu, rdzeniu kręgowym i przednią ścianę brzucha; górne przepony tętnicze - prawy i lewy - idź do przepony.

Wewnętrzne gałęzie aorty piersiowej: gałęzie oskrzeli (tętnice) przechodzą do płuc przez ich bramy; gałęzie przełyku idź do przełyku; śródpiersia (śródpierścieniowe) gałęzie dostarczają krew węzłom chłonnym i włóknom tylnego śródpiersia; gałęzie osierdziowe dopływ krwi do worka osierdziowego.

Brzuszna część aorty

Brzuszna część aorty (Pars abdominalis aortae) lub aorty brzusznej, aorty piersiowe jest przedłużeniem, znajduje się w przestrzeni pozaotrzewnowej brzucha kręgosłupa sąsiadującego z żyły głównej dolnej (po lewej stronie) (rysunek Fig 163 ;. 158, 159..). Jest kierowany z otworu aorty przepony do poziomu IV-V kręgów lędźwiowych, gdzie dzieli się na prawe i lewe wspólne tętnice biodrowe (bifurkacja aorty). Od aorty w miejscu rozwidlenia pozostawia cienką środkową tętnicę sakralny, który schodzi do miednicy.

Po drodze aorta brzuszna daje gałęzie do ścian (gałęzie ciemieniowe) i do narządów (narządów wewnętrznych) jamy brzusznej.

Odgłosy ciemieniowe aorty brzusznej: dolna tętnica przepona, para wodna, bierze udział w dopływie krwi przepony i podaje gałąź do nadnerczy (górna tętnica nadnercza); tętnice lędźwiowe (cztery pary) odżywiają kręgosłup lędźwiowy, rdzeń kręgowy, mięśnie okolicy lędźwiowej i ściany brzucha.

Wewnętrzne gałęzie aorty brzusznej są podzielone na niesparowane i parę. Unpaired Istnieją trzy gałęzie: tułów trzewny, tętnica krezkowa górna i dolna tętnica krezkowa. Sparowane wewnętrzne gałęzie aorty brzusznej to trzy pary: środkowa tętnica nadnercza, tętnica nerkowa i tętnica jądrowa u mężczyzn oraz tętnica jajnikowa u kobiet.

Trzewny pień (truncus coeliacus) odchodzi od samego początku aorty brzusznej, ma długość od 1 do 2 cm, dzieli się na trzy tętnice: lewy żołądkowy, ogólny wątrobowy i śledziony. Lewa tętnica żołądka przechodzi na małą krzywiznę żołądka i bierze udział w jego ukrwieniu. Ogólna arteria wątrobowa jest podzielony na gastro-dwunastnicy (żołądkowo-dwunastnicy) i własna tętnica wątrobowa. Z kolei tętnica żołądka i dwunastnicy dzieli się na prawy żołądkowo-omentalny i górna trzustka-dwunastnica (trzustkowo-dwunastnicy) tętnice, uczestniczenie w dopływie krwi do odpowiednich narządów. Właściwie tętnica wątrobowa, podając gałąź do żołądka - prawą tętnicę żołądkową, dociera do bram wątrobowych, gdzie dzieli się na prawe i lewe gałęzie, które przenikają do wątroby i odżywiają ją; odpowiednia gałąź również daje miażdżyca (do pęcherzyka żółciowego). tętnicy śledziony jest na górnej krawędzi trzustkę do śledziony i dostarcza ją po drodze daje oddziałów do trzustki, żołądka i sieci większej: gałęzie trzustkowe, krótkie tętnice żołądkowe, lewa tętnica żołądkowo-przełykowa.

W ten sposób pnia trzewnego jego gałęzie dostarcza niesparowanych narządy nadbrzuszu: żołądka, wątroby, pęcherzyka żółciowego, śledziony, trzustki, a część dwunastnicy.

Górna arteria krezkowa (A. mesenterica superior) odchodzi od aorty brzusznej trochę poniżej pnia trzewnego i idzie w prawo iw dół (rys. 164). Po drodze podaje następujące gałęzie: dolny trzustkowo-dwunastniczy (trzustkowo-dwunastnicy) tętnica - uczestniczy w zaopatrywaniu w krew trzustki i dwunastnicy; Tętnice jelitowe (jelita czcze i krętniczo-jelitowe) do 20 do jelita czczego i jelita krętego; tętnica biodrowa - dopływ krwi do kątnicy z dodatkiem robaka, końcową częścią jelita krętego i początkową częścią wstępującej okrężnicy; prawą arterię okrężnicy do okrężnicy wstępującej; środkowa arteria okrężnicy do okrężnicy poprzecznej.

W ten sposób Superior tętnicy krezkowej z jego oddziałów dostarcza trzustki i dwunastnicy (w części), jelita czczego i jelita krętego, jelito ślepe z wyrostka robaczkowego, okrężnicy i poprzeczne rosnącym. Między gałęziami górnej tętnicy krezkowej znajdują się stałe zespolenia, które tworzą łuki tętnicze w krezce jelita cienkiego i okrężnicy poprzecznej.

Dolna tętnica krezkowa (a lepsza mesenterica) odchodzi od dolnej aorty brzusznej, idzie w lewo i w dół, podaje następujące gałęzie: lewa tętnica okrężnicy do zstępującej okrężnicy; sigmoid tętnic do okrężnicy esicy; górna tętnica odbytnicza do górnej części odbytnicy.

W ten sposób dolna tętnica krezkowa z odgałęzieniami dopływu krwi do zstępującej i esicy okrężnicy oraz górnej części odbytnicy. Gałęzie tej tętnicy są zespolone ze sobą oraz z gałęziami sąsiadujących tętnic (górna arteria krezkowa itp.).

Środkowa tętnica nadnercza (a. ośrodek nadnerczy), prawy i lewy, odchodzi od aorty brzusznej poniżej tętnicy krezkowej górnej i trafia do nadnerczy.

Tętnica nerkowa (A. nerkowa), na prawo i lewo, odchodzą od aorty brzusznej poniżej tętnicy środkowej nadnerczy trafia do nerek i dostarcza bramę go po drodze daje oddział do nadnercza (tętnica nadnerczy jest niższa).

Tętnica jajnika (A. Testicularis), prawy i lewy, sięga od aorty brzusznej poniżej tętnic nerkowych do głębokim pachwinowym pierścienia, a następnie przez pachwinowego jako część powrózka osiąga moszny, gdzie żywienie jajka i jego występ. U kobiet tętnica jajnikowa (a. Ovarica) schodzi do miednicy małej do jajnika.

Tętnice miednicy

Wspólna tętnica biodrowa (a. iliaca communis), prawy i lewy, jest końcowym odgałęzieniem aorty brzusznej (ryc. 165). Z miejsca pochodzenia idzie w kierunku stawu krzyżowo-biodrowego, na którym jest podzielony wewnętrzny i zewnętrzna tętnica biodrowa.

Wewnętrzna tętnica biodrowa (a. iliaca interna) trafia do małej miednicy, gdzie zwykle dzieli się na przednie i tylne pnie, które wytwarzają gałęzie wewnętrzne i ciemieniowe, organy dostarczające krew i ściany (kości, mięśnie) małej miednicy. Relatywnie duże wewnętrzne gałęzie są następujące: średnia tętnica odbytnicza uczestniczy w zaopatrzeniu w krew środkowej części odbytnicy; wewnętrzna tętnica rozrodcza przekazuje gałęzie do krocza, zewnętrznych narządów płciowych, do dolnej części odbytnicy (niższa tętnica odbytnicza); górna i dolna tętnica żółciowa idź do pęcherza; tętnica maciczna dopływ krwi do macicy, jajowodu, częściowo pochwy i jajnika (u mężczyzn występuje tętnica nasieniowodu).

Relatywnie duże gałęzie ciemieniowe tętnicy biodrowej wewnętrznej to: górny i niższe tętnice pośladkowe, która dostarcza krew mięśniom pośladkowym i sąsiednim mięśniom miednicy; tętnica zgryzowa wychodzi z małej miednicy przez kanał niedrożności do uda, gdzie dostarcza środkową grupę mięśniową i daje gałązkę stawowi biodrowemu.

Zewnętrzna tętnica biodrowa (a. iliaca externa) przechodzi z miejsca pochodzenia wzdłuż dużego mięśnia lędźwiowego, przechodząc pod więzadłem pachwinowym, dalej do tętnicy udowej. Od gałęzi gałęzi do przedniej ściany jamy brzusznej, spojenia łonowego itp.

Tętnice kończyny dolnej

Układ tętnic kończyny dolnej rozpoczyna się tętnicą udową. Tętnica udowa przechodzi do tętnicy podkolanowej, która dzieli się na tętnice piszczelowe przednie i tylne. Przednia tętnica piszczelowa przechodzi ryzy połączenia zwrotnego tętnicy tętnicę stopy, tylną tętnicę piszczelowej i dzieli się na środkowych i bocznych tętnicy podeszwowej (fig. 166).

Tętnica tętnic (a. femoralis) jest bezpośrednim przedłużeniem zewnętrznej tętnicy biodrowej, warunkowa granica między nimi jest utrzymywana na poziomie więzadła pachwinowego. Pochodzące z więzadłem pachwinowym, tętnicy udowej skierowaną wzdłuż przedniej powierzchni kości udowej i przyśrodkowo do dołu (w trójkącie udowej i prowadzi do kanału) pomiędzy czołowymi przednią i mięśni biodrowych, a następnie odchylany do tyłu i osiągnięciu podkolanowym tętnicy podkolanowej w dalszym ciągu. Po drodze wydziela gałęzie, krew dostarczającą mięśnie i skórę uda, a także gałęzie do przedniej ściany jamy brzusznej i zewnętrznych narządów płciowych. Największy oddział to tętnica głęboka. Tętnica ta odchodzi od tętnicy udowej 3 do 4 cm poniżej więzadła pachwinowego, a z kolei daje gałęzie, które zasilają staw biodrowy, mięśnie biodra i skórę nad nimi.

Tętnicę udową można wyczuć bezpośrednio pod środkiem więzadła pachwinowego, a w celu zatrzymania krwawienia nacisnąć w tym miejscu na kość łonową. W pobliżu tętnicy udowej znajduje się tytułowe żyły.

Tętnica podkolanowa (a. poplitea) znajduje się w tytułowym dole z żyłą podkolanową i nerwem piszczelowym. Mający pięć odgałęzień do stawu kolanowego (tętnica kolano), to prowadzi się na tylnej powierzchni kości piszczelowej, a natychmiast podzielona na dwie części zaciskowe - przedniej i tylnej tętnicy piszczelowej.

Przednia tętnica piszczelowa (A. piszczelowego przedniego) przechodzi przez otwór w błonie międzykostnej na przedniej powierzchni goleni, poczynając od mięśni opada na poziomie kostek, w którym tętnica rozciąga się do tylnej stopki. Po drodze daje gałęzie stawowi kolanowemu, mięśnie przednie trzonu i staw skokowy.

Tylna tętnica stopy nazywa się tak w miejscu jego lokalizacji, daje gałęzie, uczestnicząc w dopływie krwi stopy (tętnice stępu, łukowata arteria i inne).

Tylna tętnica piszczelowa (. Tylnego piszczelowy) opada pomiędzy mięśnie na tylnej powierzchni kości piszczelowej (na kanale golenopodkolennom) spod ścięgna piętowej przyśrodkowej kostki; listwę, przechodzi na podeszwową powierzchnię stopy, gdzie dzieli się na dwie końcowe gałęzie - przyśrodkowe i boczne tętnice podeszwowe. Od tylnej gałęzi piszczelowej rozgałęziają się gałęzie do mięśni i kości stawów goleniowych, kolanowych, skokowych itp. Największa gałąź tego odcinka - tętnica strzałkowa pomiędzy mięśniami w okolicy kikuta, uczestniczy w ukrwieniu tej kości, przylegając do jej mięśni i stawu skokowego.

Tylną tętnicę piszczelową można wyczuć za kostką przyśrodkową.

Medial i boczna tętnica podeszwowa przechodzić na podeszwę stopy w pobliżu odpowiadających jej krawędzi i wydzielać gałęzie, krew dostarczającą kości, skórę i mięśnie stopy.

Układ krążenia

Układ krążenia człowieka zamknięty, obejmuje dwa koła krążenia: duży i małe (płucne). Istnieje również trzeci - koło serca krążenie krwi ze względu na fakt, że odgrywa ważną rolę w zaopatrywaniu serca w serce mięśnia sercowego.

Świetne koło cyrkulacyjne

Wielki krąg krążenie krwi służy do dostarczania do wszystkich narządów i tkanek substancji odżywczych i tlenu w organizmie oraz usuwania z nich różnych produktów wymiany. Koło zaczyna się w lewej komorze, od której odchodzi największa arteria ciała - aorta. Aorta dzieli się na sekcje:

Ryc. 38. Schemat krążenia krwi osoby (A) i rozmieszczenie krwi w naczyniach różnych typów (B).

  1. kapilary głowy
  2. żyły płucne
  3. łuk aorty
  4. lewe atrium
  5. lewa komora
  6. aorta brzuszna
  7. naczynia włosowate o dużym obiegu krwi
  8. tętnica jelitowa
  9. żyła wrotna wątroby
  10. żyła wątrobowa
  11. prawą komorę
  12. prawe atrium
  13. tętnice płucne
  14. naczynia włosowate płucne
  15. żylne łóżko
  16. łóżko tętnicze
  17. tkaniny
  18. kapilary

aorta wstępująca, łuk aorta (skręca w lewo), aorta zstępująca (obszary piersiowe i brzuszne). Od aorty, tętnic, przenosząc krew tętniczą do wszystkich narządów i tkanek, rozgałęziaj się do najmniejszych tętnic - tętniczek. Ze sklepienia aorty trzy duże tętnice postępują kolejno: brachiocephalic trunk, lewej wspólnej tętnicy szyjnej, lewej tętnicy podobojczykowej. Klinowy tułów jest podzielony na prawą tętnicę podobojczykową i prawą tętnicę szyjną wspólną. Wspólne tętnice szyjne (prawe i lewe) są podzielone na wewnętrzne i zewnętrzne tętnice szyjne, które przenoszą krew tętniczą do głowy. Tętnice podobojczykowe (prawe i lewe) przenoszą krew do kończyn górnych. Ze zstępującej części aorty tętnice poruszają się do mięśni szkieletowych tułowia, narządów wewnętrznych jamy brzusznej i klatki piersiowej. Na poziomie IV kręgów lędźwiowych część brzuszna aorty jest podzielona na dwie duże tętnice biodrowe, które przenoszą krew do narządów wewnętrznych miednicy i kończyn dolnych. Poprzez kapilary dużego krążka krwi, procesy metaboliczne zachodzą między krwią i tkankami, powodując zastąpienie krwi tętniczej krwią żylną. Krew żylną kończyn dolnych zbiera się po prawej i lewej stronie żyły krętne, które łączą się na poziomie IV kręgu lędźwiowego i dają początek gorszy żyły głównej. W dolnej żyle głównej dochodzi do żył z wewnętrznych narządów jamy brzusznej. Dolna żyła pusta jest największą żyłą w ludzkim ciele, jej średnica w punkcie przecięcia w prawym przedsionku wynosi 3 -3,5 cm.

Ryc. 39. Układ krążenia osoby.

  1. tętnica szyjna
  2. łuk aorty
  3. tętnica płucna
  4. żyła płucna
  5. lewa komora
  6. prawą komorę
  7. pień trzewny
  8. lepsza arteria krezkowa
  9. niższa tętnica krezkowa
  10. gorszy żyły głównej
  11. aorta
  12. tętnica podmorska
  13. mała miednica
  14. tętnica udowa
  15. żyła udowa
  16. żyła biodrowa
  17. żyła wrotna wątroby
  18. żyły wątrobowe
  19. połączona tętnica
  20. żyła podobojczykowa
  21. górna żyła cava
  22. żyła szyjna.

Od górnych kończyn, krew żylna wraca do żyły podobojczykowe, od głowy - po prawej i lewej stronie żyły szyjne. Żyły podobojczykowe i szyjne płyną do górna żyła cava, którego długość wynosi 5 - 6 cm (nie ma zastawek żylnych). Górne i dolne puste żyły płyną do prawego przedsionka, doprowadzając żylną krew z całego ciała. W dużym obiegu znajduje się specjalny system naczyń żylnych - system bramkowyżyły wątroby. Są to naczynia żylne, przez które krew płynie z żołądka, jelit i śledziony. Wszystkie te naczynia są zbierane w jednej żyle - żyle wrotnej wątroby, która wchodzi do wątroby przez swoją bramę. W wątrobie ta żyłka rozpuszcza się do poziomu naczyń włosowatych. Wartość żyły wrotnej wątroby to oczyszczanie i neutralizacja krwi, która zawiera produkty rozkładu hemoglobiny, substancji toksycznych powstających w jelicie. Wielki krąg krążenia krwi kończy się w prawym przedsionku.

Cyrkulacja małego koła

Niewielki krąg cyrkulacji krwi zabezpiecza wymianę gazową w płucach, w wyniku czego krew żylna wchodząca do płuc staje się tętnicza. Zaczyna mały krąg krążenia w prawej komorze, od którego odchodzi naczynie tętnicze pień płucny, przeprowadzanie krwi żylnej. Jego długość wynosi 6 cm, średnica 3 -3,5 cm Pień płucny podzielony jest na dwie tętnice płucne - prawą i lewą, które przenoszą krew do odpowiedniego płuca. W płucach arteria ta rozgałęziła się silnie, tworząc silnie rozwiniętą sieć kapilarną, która pokrywa powierzchnię pęcherzyków płucnych. Krew krwi tętniczej, powstająca w wyniku wymiany gazowej, jest przekazywana z płuc do serca żyły płucne. Dwie płuca płucne opuszczają każde płuco. Mały krąg krążenia w lewym przedsionku kończy się czterema żyłkami płucnymi

Koło krążenia sercowego

Cykl sercowy krążenia krwi jest alokowany w związku z jego znaczeniem, ponieważ zapewnia dopływ krwi do mięśnia sercowego serca. Ten okrąg zaczyna się od dwóch tętnice wieńcowe, odbiegające od aorty wstępującej w jej podstawie. Tętnice te wchodzą do mięśnia sercowego serca, tworząc układ małych tętnic. W mięśniu włosowatym układy kapilarne są bardzo rozwinięte, zapewniając procesy metaboliczne w mięśniu sercowym. Krew żylna z mięśnia sercowego wchodzi z wielu stron na prawą stronę serca żyły wieńcowe.

Pytania do samokontroli

  1. Jakie są funkcje dużego koła krążenia krwi?
  2. W której części serca zaczyna się duży krąg przepływu krwi i jaki rodzaj naczynia?
  3. Jaki rodzaj krwi znajduje się w tętnicach wielkiego koła krążenia krwi?
  4. Jakie naczynia kończą duży krąg krążenia krwi? Do jakiej części serca wpadają?
  5. Jakie naczynia rozpoczynają i kończą mały krąg krążenia krwi?
  6. Jaka krew jest w żyłach małego kręgu?
  7. Jakie jest znaczenie systemu portalu portalu?

Kręgi krążenia krwi u ludzi: ewolucja, struktura i praca dużych i małych, dodatkowe cechy

W organizmie ludzkim układ krążenia został zaprojektowany, aby w pełni zaspokoić potrzeby wewnętrzne. Ważną rolę w promocji krwi odgrywa obecność zamkniętego układu, w którym rozdzielane są tętnicze i żylne przepływy krwi. Dokonuje się tego dzięki obecności kręgów krążenia krwi.

Tło historyczne

W przeszłości, kiedy naukowcy nie byli jeszcze wyposażeni w urządzenia informacyjne zdolne do badania procesów fizjologicznych na żywym ciele, najwięksi naukowcy zostali zmuszeni do poszukiwania cech anatomicznych w ciałach. Naturalnie, serce zmarłego nie kurczy się, więc niektóre niuanse musiały być przemyślane na własną rękę, a czasem po prostu fantazjować. Tak, w drugim wieku naszej ery Claudius Galen, stażysta Hipokrates, zasugerował, że tętnice zawierają powietrze w ich świetle zamiast krwi. W ciągu następnych stuleci podjęto wiele prób połączenia i połączenia dostępnych danych anatomicznych z pozycji fizjologii. Wszyscy naukowcy znali i rozumieli strukturę układu krążenia, ale jak to działa?

Kolosalny wkład w systematyzację danych dotyczących pracy serca dokonali naukowcy Miguel Servetus i William Garvey w 16 wieku. Harvey, naukowiec, który jako pierwszy opisał duże i małe koła cyrkulacji, w 1616 zdeterminował obecność dwóch kółek, ale oto w jaki sposób powiązane są szlaki tętnicze i żylne, których nie potrafił wyjaśnić w swoich pracach. I dopiero później, w XVII wieku, Marcello Malpighi, jeden z pierwszych, który użył mikroskopu w swojej praktyce, odkrył i opisał obecność drobnych, niewidocznych naczyń włosowatych, które nie są widoczne gołym okiem, które służą jako ogniwo w kręgach krążenia.

Filogeneza lub ewolucja układu krążenia

Ze względu na fakt, że wraz z ewolucją kręgowców klasa stała się bardziej postępowy w warunkach anatomicznych i fizjologicznych, musieli wyrafinowane urządzenie i układ krążenia. Tak więc, dla szybszego ruchu płynnego środowiska wewnętrznego w ciele zwierzęcia kręgowego, pojawiło się zapotrzebowanie na zamknięty układ krążenia krwi. W porównaniu do innych klas królestwie zwierząt (np stawonogów lub ślimak) w strunowców Podstawy pojawić się zamknięty układ krążenia. I jeśli Amphioxus, na przykład, nie ma serca, ale nie jest w stronę brzuszną i grzbietową tętnicę, ryby, płazy (płazy), gady (gady) pojawia się dwu- i trzy komorowe serca, odpowiednio, jak u ptaków i ssaków - czterodziałowe serce, co jest szczególnie skupia się w nim dwa koła krążenia krwi, które nie mieszają się ze sobą.

Tak więc obecność u ptaków, ssaków i ludzi, w szczególności dwóch oddzielnych kręgów krążenia krwi, jest niczym innym jak ewolucją układu krążenia konieczną do lepszego przystosowania się do warunków środowiskowych.

Anatomiczne cechy układu krążenia

Cyrkulacja - zbiór naczyń krwionośnych, który jest zamknięty układ do wejścia w narządach wewnętrznych tlenu i substancji odżywczych wymiany gazowej i wymiany substancji odżywczych, w celu usunięcia komórek, dwutlenku węgla i innych produktów przemiany materii. Ciało ludzkie charakteryzuje się dwoma okręgami - układem lub dużym okręgiem, a także płucnym, zwanym także małym okręgiem.

Wideo: koła cyrkulacji, mini wykład i animacja

Świetne koło cyrkulacyjne

Główną funkcją dużego koła jest zapewnienie wymiany gazowej we wszystkich narządach wewnętrznych, z wyjątkiem płuc. Zaczyna się w jamie lewej komory; jest reprezentowana przez aortę i jej gałęzie, tętnicze łożysko wątroby, nerki, mózg, mięśnie szkieletowe i inne narządy. Ponadto krąg ten kontynuowany jest przez sieć kapilarną i kanał żylny wymienionych narządów; a przez ujście żyły głównej do jamy prawego przedsionka kończy się w tym ostatnim.

Tak więc, jak już powiedziano, początek dużego koła jest wnęką lewej komory serca. Jest to kierunek tętniczego strumienia krwi, który zawiera większą ilość tlenu niż dwutlenku węgla. Ten przepływ do lewej komory jest bezpośrednio z układu krążenia płuc, to znaczy z małego koła. Przepływ tętniczy z lewej komory przez zastawkę aortalną jest wpychany do największego naczynia głównego - do aorty. Aorta metaforycznie można porównać z rodzaju drzewa, które ma wiele oddziałów z powodu jej odejść tętnicy narządów wewnętrznych (wątroby, nerek, przewodu pokarmowego, do mózgu - poprzez system tętnic szyjnych do mięśni szkieletowych do podskórnej tkanki tłuszczowej celuloza itp.). Tętnice narządowe, również mające liczne odgałęzienia i noszące odpowiednią anatomię nazwy, przenoszą tlen do każdego narządu.

W tkankach narządów wewnętrznych naczynia tętnicze dzielą się na naczynia o mniejszej i mniejszej średnicy, w wyniku czego tworzy się sieć kapilarna. Kapilary są najmniejszymi naczyniami, które praktycznie nie mają przeciętnej warstwy mięśni, ale są reprezentowane przez wewnętrzną błonę - intimę wyłożoną komórkami śródbłonka. Lumenów między tymi komórkami na poziomie mikroskopowym są tak duże w porównaniu do innych naczyń, że pozwalają na swobodny przepływ białek, gazów, a nawet elementów w kształcie do płynu międzykomórkowego otaczających tkanek. Tak więc pomiędzy kapilarą a krwią tętniczą i płynnym środowiskiem międzykomórkowym następuje intensywna wymiana gazowa i wymiana innych substancji w tym lub na tym organie. Tlen przenika z kapilary, a dwutlenek węgla, jako produkt metabolizmu komórkowego - do kapilary. Etap komórkowy oddychania jest przeprowadzany.

Żyły te łączą się w większe żyły i tworzy się żylne łóżko. Żyły, podobne do tętnic, noszą te nazwy, w których znajdują się narządy (nerki, mózg itp.). Napływy górnej i dolnej żyły głównej powstają z dużych pni żylnych, a następnie płyną do prawego przedsionka.

Cechy przepływu krwi w narządach dużego koła

Niektóre narządy wewnętrzne mają swoje własne cechy. Na przykład w wątrobie, nie tylko wątroby Wiedeń „odnosząca” przepływ żylny od niego, ale również portal, który wręcz przeciwnie, przynosi krwi do tkanki wątroby, czyli oczyszczanie krwi, a następnie pobiera się krew w dopływów żyły wątrobowe, aby uzyskać do dużego kręgu. Żyła wrotna przynosi krew z żołądka i jelit, więc wszystko, co osoba spożywa lub pije, musi zostać poddane swoistemu "czyszczeniu" w wątrobie.

Oprócz wątroby pewne niuanse występują również w innych narządach, na przykład w tkankach przysadki i nerek. Na przykład przysadka zauważyć obecności tak zwanego „cudownego” sieci naczyń włosowatych, ponieważ tętnic, które wprowadzają krwi do gruczołu przysadkowego z podwzgórza, dzielą się kapilary, które są następnie zbierane w żyłek. Venules, po zebraniu krwi z cząsteczkami hormonu uwalniającego, ponownie dzieli się na kapilary, a następnie tworzy się żyły wiążące krew z przysadki mózgowej. W nerkach sieć naczyń krwionośnych dzieli się na naczynia włosowate dwukrotnie, co wiąże się z procesami izolacji i absorpcji wstecznej w komórkach nerkowych - w nefronach.

Cyrkulacja małego koła

Jego zadaniem jest przeprowadzanie procesów wymiany gazowej w tkance płucnej w celu nasycenia "zużytej" krwi żylnej cząsteczkami tlenu. Zaczyna się do prawej komory, z których prawy-przedsionkowy komory (od „punkt końcowy” wielkim kole) wchodzi do krwi żylnej z bardzo małej ilości tlenu i bogaty w dwutlenek węgla. Ta krew przez zastawkę tętnicy płucnej przenosi się do jednego z dużych naczyń, zwanego pniem płucnym. Co więcej, żylny strumień porusza się wzdłuż tętniczego łożyska w tkance płucnej, które również rozpada się na sieć naczyń włosowatych. Przez analogię z kapilar w innych tkankach, w których wymianę gazu przeprowadza się tylko w świetle naczyń włosowatych odbiera cząsteczki tlenu i alveolocytes (komórki pęcherzykowe) przechodzi dwutlenek węgla. W pęcherzykach z każdym aktem oddychania powietrze pochodzi z otoczenia, z którego tlen przez błonę komórkową przenika do osocza krwi. Przy wydychanym powietrzu przy wydychanym powietrzu, kwas węglowy dostarczany do pęcherzyków jest odprowadzany na zewnątrz.

Po nasyceniu O2 krew nabywa właściwości tętnic, przepływa przez żyły i ostatecznie dostaje się do żył płucnych. Ostatni z czterech lub pięciu elementów otwiera się w zagłębieniu lewego przedsionka. W rezultacie żylny przepływ krwi przepływa przez prawą połowę serca, a przez lewą połowę - przepływ krwi tętniczej; i zwykle te strumienie nie powinny być mieszane.

W tkance płuc występuje podwójna sieć naczyń włosowatych. Przy czym pierwszy proces transferu gazu są wykonywane w celu wzbogacenia żylnego przepływu cząsteczek tlenu (bezpośredni związek z małym kole) i drugą siłą odbywa się tkanek płucnych najbardziej z tlenu i substancji odżywczych (połączenie z dużym okręgu).

Dodatkowe koła cyrkulacji

Pojęcia te są zwykle przydzielane do poszczególnych narządów. Tak więc, na przykład, do serca, co jest bardziej niż jakiekolwiek inne potrzeby tlenem krwi tętniczej napływ wynosi od gałęzi aorty na samym początku, co nazywa się w prawo i lewo wieńcowe (tętnice wieńcowe). W naczyniach włosowatych mięśnia sercowego dochodzi do intensywnej wymiany gazowej, a odpływ żylny odbywa się w żyłach wieńcowych. Te ostatnie są gromadzone w zatoce wieńcowej, która otwiera się bezpośrednio do komory prawej-przedsionkowej. W ten sposób sercowe lub krążenie wieńcowe.

cyrkularne krążenie krwi w sercu

Krąg Willisa jest zamkniętą siecią tętniczą tętnic mózgowych. Koło mózgowe zapewnia dodatkowy dopływ krwi do mózgu, gdy mózgowy przepływ krwi zostaje zakłócony przez inne tętnice. Chroni to tak ważny narząd z braku tlenu lub niedotlenienia. Krążenie mózgowe reprezentowane jest przez początkowy odcinek przedniej tętnicy mózgowej, początkowy odcinek tylnej tętnicy mózgowej, przednią i tylną tętnicę łączną, wewnętrzne tętnice szyjne.

Willis krąży w mózgu (klasyczna wersja struktury)

Układ krążenia łożyskowego funkcjonuje tylko podczas ciąży płodu przez kobietę i pełni funkcję "oddychania" u dziecka. Łożysko powstaje od 3-6 tygodnia ciąży i zaczyna funkcjonować z pełną siłą od 12. tygodnia. Ze względu na to, że płuca płodu nie działają, przepływ tlenu do krwi odbywa się poprzez przepływ krwi tętniczej do żyły pępowinowej dziecka.

Krążenie płodów przed porodem

W ten sposób cały układ krążenia osoby można warunkowo podzielić na odrębne, wzajemnie połączone obszary, które spełniają swoje funkcje. Właściwe funkcjonowanie takich obszarów lub kół krążenia krwi jest kluczem do zdrowej pracy serca, naczyń krwionośnych i całego organizmu jako całości.

Więcej Informacji Na Temat Statków