Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego w stopniach i stopniach

Nadciśnienie tętnicze jest jedną z najczęstszych patologii układu sercowo-naczyniowego i jest powszechne na całym świecie, szczególnie w cywilizowanych krajach. Jest najbardziej wrażliwa na ludzi aktywnych, których życie pełne jest akcji i emocji. Zgodnie z klasyfikacją wyróżnia się różne formy, stopnie i etapy choroby nadciśnieniowej.

Według statystyk 10 do 20% dorosłych choruje na świecie. Istnieje opinia, że ​​połowa nie wie o swojej chorobie: nadciśnienie może wystąpić bez żadnych objawów. Połowa pacjentów, u których zdiagnozowano ten stan, nie jest leczona, a spośród leczonych tylko 50% robi to poprawnie. Choroba rozwija się równie często w muzhchin, a u kobiet występuje nawet u nastolatków. Ludzie są w większości chorzy po 40 latach. Połowa wszystkich osób starszych jest zdiagnozowana z tym schorzeniem. Nadciśnienie często prowadzi do udaru i zawału serca i jest częstą przyczyną śmierci, w tym osób w wieku produkcyjnym.

Istnieje wysokie ciśnienie krwi, które jest naukowo nazywane nadciśnieniem tętniczym. Ten ostatni termin oznacza wzrost ciśnienia krwi, niezależnie od przyczyny. Jeśli chodzi o nadciśnienie, które jest również nazywane nadciśnieniem pierwotnym lub pierwotnym, jest to niezależna choroba o niejasnej etiologii. Należy odróżnić od wtórnego lub objawowego nadciśnienia tętniczego, które rozwija się jako objaw różnych chorób: serca, nerek, wydzielania wewnętrznego i innych.

Choroba nadciśnieniowa charakteryzuje się chronicznym przeciekiem, utrzymującym się i długotrwałym wzrostem ciśnienia, niezwiązanym z patologią jakichkolwiek narządów lub układów. Jest to naruszenie serca i regulacja napięcia naczyniowego.

Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego

Podczas całego badania choroby nie opracowano ani jednej klasyfikacji nadciśnienia: wyglądu pacjenta, przyczyn zwiększonego ciśnienia, etiologii, poziomu ciśnienia i jego stabilności, stopnia uszkodzenia narządu, charakteru przebiegu. Niektóre z nich straciły na znaczeniu, inni medycy nadal używają dzisiaj, najczęściej jest to klasyfikacja według stopni i etapów.

W ostatnich latach zmieniły się górne granice normy ciśnienia. Jeśli tylko niedawno wartość 160/90 mm Hg. filar został uznany za normalny dla osoby starszej, dziś ten wskaźnik się zmienił. Według WHO dla wszystkich grup wiekowych górną granicą normy jest wartość 139/89 mm Hg. post. Ciśnienie krwi 140/90 mm Hg. filar, jest początkowym stadium nadciśnienia.

Klasyfikacja ciśnienia według poziomu ma praktyczne znaczenie:

  1. Optymalne jest 120/80 mm Hg. post.
  2. Normalny wynosi od 120 / 80-129 / 84.
  3. Borderline - 130 / 85-139 / 89.
  4. Nadciśnienie 1 stopień - 140 / 90-159 / 99.
  5. AG 2 stopnie - 160 / 100-179 / 109.
  6. AG 3 stopnie - od 180/110 wzwyż.

Klasyfikacja nadciśnienia jest bardzo ważna dla właściwej diagnozy i wyboru metody leczenia w zależności od formy i stadium.

Według pierwszej klasyfikacji, która została przyjęta na początku XX wieku, nadciśnienie podzielono na blade i czerwone. Postać patologii określano na podstawie rodzaju pacjenta. Przy bladej odmianie pacjent miał odpowiednią cerę i zimne kończyny z powodu skurczów małych naczyń. Czerwone nadciśnienie charakteryzowało się rozszerzeniem naczyń krwionośnych w czasie nadciśnienia tętniczego, w wyniku czego osoba zaczerwieniła się od pacjenta, był pokryty plamami.

W ciągu 30 lat zidentyfikowano dwie kolejne odmiany choroby, które różniły się charakterem kursu:

  1. Postać łagodna - powoli postępująca choroba, w której wystąpiły trzy etapy pod względem stopnia stabilności zmian ciśnienia i nasilenia procesów patologicznych w narządach.
  2. Złośliwe nadciśnienie tętnicze rozwija się szybko i często zaczyna się rozwijać w młodym wieku. Z reguły jest drugorzędny i ma pochodzenie endokrynologiczne. Zwykle działa ciężko: ciśnienie utrzymuje się na wysokim poziomie, występują objawy encefalopatii.

Klasyfikacja według pochodzenia jest bardzo ważna. Konieczne jest rozróżnienie między nadciśnieniem pierwotnym (idiopatycznym), które nazywane jest chorobą nadciśnieniową, a wtórną (objawową). Jeśli pierwszy występuje bez widocznej przyczyny, drugi jest oznaką innych chorób i stanowi około 10% całego nadciśnienia. Najczęściej występuje wzrost ciśnienia krwi w chorobach nerek, serca, endokrynologii, neurologicznych i w wyniku ciągłego stosowania wielu leków.

Współczesna klasyfikacja nadciśnienia tętniczego pierwotnego

Nie ma zunifikowanej systematyzacji, ale najczęściej lekarze stosują klasyfikację zalecaną przez WHO i Międzynarodowe Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego (MIAG) w 1999 roku. Według WHO nadciśnienie jest klasyfikowane przede wszystkim ze względu na stopień wzrostu ciśnienia krwi, które są izolowane trzy:

  1. Pierwszy stopień - łagodny (nadciśnienie graniczne) - charakteryzuje się ciśnieniem od 140/90 do 159/99 mm Hg. post.
  2. W drugim stopniu nadciśnienia - umiarkowane - AG mieści się w przedziale od 160/100 do 179/109 mm Hg. post.
  3. W trzecim stopniu - poważny - ciśnienie wynosi 180/110 mm Hg. filar i wyżej.

Można spotkać klasyfikatory, w których izolowane są 4 stopnie pierwotnego nadciśnienia. W tym przypadku trzecia postać charakteryzuje się ciśnieniem od 180/110 do 209/119 mm Hg. kolumna, a czwarta - bardzo ciężka - od 210/110 mm Hg. filar i wyżej. Stopień (łagodny, umiarkowany, ciężki) wskazuje wyłącznie na poziom ciśnienia, ale nie na natężenie przepływu i stan pacjenta.

Ponadto lekarze rozróżniają trzy stadia nadciśnienia, które charakteryzują stopień uszkodzenia narządu. Klasyfikacja według etapów:

  1. I etap. Wzrost ciśnienia jest nieistotny i niestabilny, praca układu sercowo-naczyniowego nie jest zakłócona. Skargi na pacjentów są z reguły nieobecne.
  2. II etap. Zwiększono ciśnienie krwi tętniczej. Występuje wzrost lewej komory serca. Zwykle nie ma innych zmian, ale może występować lokalne lub uogólnione zwężenie siatkówki.
  3. III etap. Istnieją oznaki uszkodzenia narządów:
    • niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa;
    • przewlekła niewydolność nerek;
    • udar mózgu, encefalopatia nadciśnieniowa, przejściowe zaburzenia krążenia w mózgu;
    • z dna oka: krwotoki, wysięki, obrzęk nerwu wzrokowego;
    • zmiany tętnic obwodowych, tętniak aorty.

W klasyfikacji chorób związanych z nadciśnieniem brane są pod uwagę opcje zwiększania ciśnienia krwi. Przydziel następujące formularze:

  • skurczowe - zwiększone tylko górne ciśnienie, niższe - mniej niż 90 mm Hg. filar;
  • rozkurczowe - podwyższone ciśnienie niższe, górne - od 140 mm Hg. filar i poniżej;
  • systolodiastolic;
  • labilny - ciśnienie wzrasta przez krótki czas i normalizuje się, bez narkotyków.

Niektóre rodzaje nadciśnienia

Niektóre odmiany i stadia choroby nie znajdują odzwierciedlenia w klasyfikacji i są niezależne.

Kryzysy nadciśnieniowe

Jest to najcięższa manifestacja nadciśnienia tętniczego, w której ciśnienie wzrasta do krytycznego poziomu. W wyniku tego krążenie mózgowe zostaje zaburzone, wzrasta ciśnienie wewnątrzczaszkowe i rozwija się przekrwienie mózgu. Pacjent odczuwa silne bóle głowy i zawroty głowy, którym towarzyszą nudności lub wymioty.
Kryzysy hipertoniczne są z kolei podzielone zgodnie z mechanizmem wzrostu ciśnienia. W postaci hiperkinetycznej wzrasta ciśnienie skurczowe, z ciśnieniem hipokinetycznym - rozkurczowe, z eukinetycznym kryzysem wzrastającym zarówno w górnej, jak i dolnej.

Nadciśnienie oporne

W tym przypadku mówimy o nadciśnieniu, którego nie można leczyć za pomocą leków, to znaczy, że ciśnienie nie spada nawet przy użyciu trzech lub więcej leków. Ta forma nadciśnienia tętniczego jest łatwo mylona z przypadkami, gdy leczenie jest nieskuteczne z powodu błędnej diagnozy i złego doboru leków, a także z powodu nieprzestrzegania zaleceń lekarza.

Nadciśnienie białej szaty

Termin ten w medycynie oznacza stan, w którym wzrost ciśnienia występuje tylko w instytucji medycznej podczas pomiaru ciśnienia. Nie jest konieczne opuszczanie takiego, na pierwszy rzut oka, nieszkodliwego zjawiska bez uwagi. Według lekarzy może wystąpić bardziej niebezpieczny etap choroby.

Klasyfikacja pierwotnego nadciśnienia tętniczego według etapów, stopni i czynników ryzyka

Każdy wie, że kluczem do szybkiego i skutecznego leczenia każdej choroby jest terminowa i prawidłowo diagnozowana diagnoza. Dlatego dzisiaj istnieje ogólnie przyjęta klasyfikacja nadciśnienia tętniczego, dzięki której ekspert jest w stanie prawidłowo ocenić stan osoby w odpowiednim momencie, a także przewidzieć ryzyko wszelkiego rodzaju powikłań śmiertelnych. Współczesna klasyfikacja nadciśnienia tętniczego przewiduje określenie jego stadium, ocenę stopnia wzrostu ciśnienia krwi i uwzględnienie ogólnego ryzyka sercowo-naczyniowego. Wszystko to jest wyświetlane w diagnozie dostarczonej pacjentowi.

Klasyfikacja wskaźników ciśnienia

Należy zauważyć, że wskazane jest określenie stopnia nadciśnienia tętniczego w przypadku postawienia diagnozy po raz pierwszy. Takie rozwiązanie gwarantuje najbardziej wiarygodne dane wyjściowe, ponieważ pacjenci otrzymujący leki przeciwnadciśnieniowe wykazują nieprawidłowe wskaźniki (ich wartości ciśnienia krwi mogą się różnić).

Dzisiaj lekarze przydzielają kilka opcji zwiększonego i prawidłowego ciśnienia krwi. W tym przypadku, jeśli wartości rozkurczowego i skurczowego ciśnienia krwi były w różnych kategoriach, najwyższy jest współczynnik rachunkowości.

Według nowoczesnej klasyfikacji nacisk osoby zdrowej dzieli się na:

  • Optymalne - wartości ciśnienia krwi wynoszą od 120 do 80 lub nieco mniej.
  • Normalny - wskaźniki mieszczą się w przedziale od 120 do 80 do 129 przez 84.
  • Normalny wysoki tonometr wskazuje ciśnienie w zakresie od 130 do 85 do 139 przy 89.

W tym przypadku, w zależności od wskaźników ciśnienia, stosuje się nadciśnienie:

  • Pierwszy stopień to zakres od 140 do 90 - 159 na 99.
  • Drugi stopień to zakres parametrów AD 160 na 100 - 179 na 109.
  • Trzeci stopień - ciśnienie krwi przekracza wartości 180 na 110.

Jednakże, diagnoza „nadciśnienie” w powszechnym znaczeniu wysokiego ciśnienia krwi, określone w klasyfikację choroby nie jest zawsze prowadzony. Tak, aby uzyskać bardziej dokładne dane oraz wskaźnik ciśnienia monitora często uciekają się do codziennego monitorowania ciśnienia krwi lub badaniu wyników kontroli krajowej nad nim.

W obu przypadkach wyniki są szacowane na podstawie poziomów ciśnienia progowego, które podano poniżej.

  1. Kliniczne ciśnienie krwi - wskaźniki uzyskane na wizytę u lekarza i przekraczające 140 na 90.
  2. Dziennie - wyniki wyświetlane w ciągu dnia, powyżej 135 do 85.
  3. Noc - ciśnienie, mierzone w nocy i przekraczające 120 do 70.
  4. Codziennie - powyżej wartości 130 na 80.
  5. Samokontrola - parametry ciśnienia krwi przekraczają wartości od 135 do 85.

Diagnoza potwierdzająca obecność nadciśnienia tętniczego nie budzi wątpliwości w przypadku przekroczenia tych progów. Stopień wzrostu ciśnienia krwi należy ustalić natychmiast po postawieniu diagnozy. Jeśli pacjent poddawany jest leczeniu, wskazany jest uzyskany stopień nadciśnienia.

Różne rodzaje nadciśnienia

Należy również pamiętać, że dana choroba może mieć kilka rodzajów, z których następujące są przypadkami szczególnymi.

  1. Złośliwe nadciśnienie tętnicze. Bardzo rzadkie przypadki, w których ciśnienie krwi osiąga bardzo wysokie wartości - od 180 do 120 lub więcej.
  2. Izolowane skurczowe nadciśnienie tętnicze. Przypadek ten wyróżnia się tym, że nadciśnienie jest wskazane tylko przez wyższe ciśnienie krwi, podczas gdy niższe odpowiada normalnym wskaźnikom. W takim przypadku stopień choroby określa się zgodnie z klasyfikacją.
  3. Zamaskowane nadciśnienie tętnicze. Ten wariant nadciśnienia tętniczego charakteryzuje się tym, że przy pomiarze ciśnienia krwi w domu wskaźniki ciśnienia krwi są znacznie wyższe niż wskaźniki normatywne, ale wartości typowe dla osoby zdrowej są rejestrowane w szpitalu.
  4. Nadciśnienie "białego płaszcza". Tutaj równoległość z poprzednim przypadkiem jest oczywista, z tą tylko różnicą, że na korzyść nadciśnienia wskazuje ciśnienie mierzone w poliklinice, podczas gdy niezależna kontrola nie potwierdza tej diagnozy.
  5. Oporne (inaczej oporne) nadciśnienie tętnicze. Poważny, z medycznego punktu widzenia, przypadek, w którym metody terapii nielekowej, prowadzone w połączeniu z więcej niż dwoma lekami przeciwnadciśnieniowymi, nie przynoszą oczekiwanego skutku pod względem obniżenia ciśnienia krwi.

Etapy nadciśnienia tętniczego pierwotnego

Nasilenie nadciśnienia zależy od zmian docelowych narządów, które są szczególnie wrażliwe na skoki ciśnienia krwi. Tak więc przede wszystkim serce i mózg ma wpływu, zakłócony nerek, siatkówki stan naczyniowy pogarsza.

  • Pierwszy etap Nadciśnienie ustala się, zanim te narządy uległy zmianom.
  • Drugi etap Rozpoznano, czy któryś z narządów człowieka znajduje jakiekolwiek zmiany.
  • Trzeci etap mówi, że ważne narządy mają poważną patologię.

W każdym z tych przypadków stosowane są metody instrumentalne i wyniki badań laboratoryjnych w celu określenia stopnia nadciśnienia tętniczego. Zauważamy, że następujące czynniki wskazują na subkliniczne uszkodzenie narządu.

  1. Zagęszczenie ściany tętnic szyjnych jest wykrywane przez badanie ultrasonograficzne naczyń brachiocefalicznych. Ta cecha nosi nazwę kompleksu intima-media i wynosi 0,9 milimetra u zdrowej osoby. Wskaźniki powyżej normy wskazują, że ścianka naczynia jest pogrubiona. W tym przypadku patologia może wskazywać na łysinki, które można wykryć za pomocą skanowania dupleksowego tętnic szyjnych i krętniczo-udowych lub nerkowych.
  2. Przerost lewej komory (w skrócie LVH) - oznacza pogrubienie ściany lewej komory mięśnia sercowego, co wpływa na pracę tego ostatniego. Wada ta jest oceniana za pomocą ultrasonografii lub elektrokardiografii. Pierwszy wariant badania umożliwia określenie wskaźnika masy mięśnia sercowego lewej komory, który u kobiet powinien wynosić mniej niż 95 g / m², a dla mężczyzn odpowiednio mniej niż 115 g / m². Wzrost normalnych wartości wskazuje na patologię.
  3. Ciśnienie tętna, które jest koniecznie oceniane u pacjentów w podeszłym wieku. Ten parametr jest różnicą między wartościami ciśnienia rozkurczowego i skurczowego. U zdrowej osoby ciśnienie tętna powinno wynosić mniej niż 60 mm Hg. Art.
  4. Białko w moczu wskazuje na uszkodzenie nerek. Mikroalbuminurię rozpoznaje się w przypadku, gdy wskaźnik białkowy wynosi 30-300 mg / g.
  5. Zmniejszona szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) jest przejawem patologii nerek. Oblicza się ją różnymi metodami, ale przewlekła choroba nerek trzeciego stopnia jest kryterium podklinicznego uszkodzenia. Należy zauważyć, że trzeci etap odpowiada GFR 30-60 ml / min / 1,73 m², gdy obliczono wzór CKD-EPI lub MDRD.
  6. Prędkość fali tętna od tętnicy szyjnej do tętnicy udowej umożliwia ocenę stanu naczyń krwionośnych. Zwykle wartość ta powinna być mniejsza niż 10 m / s. Wyższe wskaźniki przepływu krwi wskazują na zwiększoną sztywność naczyń.
  7. Saldo ciśnienia skurczowego między kończynami dolnymi i górnymi określa się za pomocą wskaźnika kostka-ramię. Jeśli wartość jest niższa niż 0,9, diagnozowana jest patologia.

W momencie, gdy lekarze identyfikują powiązane stany kliniczne, ustalany jest ostatni etap nadciśnienia. Te stany kliniczne obejmują wszystkie ciężkie choroby, które wpływają na narządy docelowe.

Zmiany wpływające na mózgowy układ naczyniowy mogą towarzyszyć:

  • Krwotok w mózgu.
  • Ostre naruszenie niedokrwienia krążenia krwi.
  • Przejściowe ataki niedokrwienne.

Wśród chorób serca wskazujących na obecność trzeciego stadium nadciśnienia tętniczego występują następujące dolegliwości:

  • Przewlekła lub ostra niewydolność serca.
  • Niedokrwienie mięśnia sercowego objawia się dusznicą bolesną.
  • Zawał serca.

Ponadto, lista może wykonać dowolną interwencję chirurgiczną na tętnicach wieńcowych.

Wraz z rozwojem ciężkiej retinopatii pojawiają się poważne problemy z naczyniami siatkówki. W tym przypadku często obserwowane:

  • Wysięk.
  • Krwotoki.
  • Obrzęk w okolicy brodawki nerwu wzrokowego.

Zaburzenia nerek stają się zauważalne w filtracji kłębuszkowej (GFR), która będzie miała wartość poniżej 30 ml / min / 1,73 m2. W związku z tą anomalią, ludzkie ciało traci ponad trzysta miligramów białka dziennie, co jest charakterystyczne dla przewlekłej choroby nerek w czwartym stadium.

Jeśli chodzi o tętnice obwodowe, w tym przypadku zmiany patologiczne mogą być określone przez:

  • Manifestacje złuszczającego tętniaka aorty.
  • Objawy choroby naczyniowej, najczęściej dotyczy kończyn dolnych.

Czynniki ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych

Po rozpoznaniu nadciśnienia, lekarze koniecznie oceniają prawdopodobieństwo wystąpienia ciężkich powikłań naczyniowych i sercowych. W ten sposób identyfikują czynniki ryzyka podzielone na niezmodyfikowane i modyfikowalne.

Nie można modyfikować czynników niemodyfikowalnych. Ta grupa obejmuje:

  1. Płeć męska.
  2. Wiek ten wynosi ponad 65 lat dla kobiet i ponad 55 dla mężczyzn.
  3. Niekorzystna dziedziczność, sugerująca obecność w rodzaju przedstawicieli z ostrym upośledzeniem krążenia mózgowego lub przedwczesnego zawału mięśnia sercowego.

Czynniki modyfikowalne obejmują czynniki, które można kontrolować. Wśród nich:

  1. Otyłość. Są to przypadki, gdy wskaźnik masy ciała przekracza wartość 30.
  2. Otyłość brzuszna. Nadmierne odkładanie się tłuszczu jest niebezpieczne prognostycznie, jeśli obwód talii przekracza 88 centymetrów (u kobiet) i 102 centymetry (u mężczyzn).
  3. Palenie. Ten szkodliwy nawyk wywołuje rozwój ciężkich zmian naczyniowych, a także zwiększa prawdopodobieństwo przedwczesnej śmierci. Wszystkie powyższe kwestie dotyczą biernego palenia.
  4. Zaburzenia metabolizmu tłuszczów. Odnosi się to do ogólnego wzrostu zawartości cholesterolu, który nie powinien przekraczać 5,0 mmol / l. Ponadto niezwykle ważne jest określenie frakcji cholesterolu - lipidogramu.
  5. Zawartość cukru we krwi (od 5,6 do 6,9 mmol / l).
  6. Upośledzona tolerancja glukozy. Czynnik ten jest pierwszym krokiem w kierunku cukrzycy. W tym przypadku kryterium rozpoznania jest stężenie cukru we krwi po przyjęciu 75 gramów glukozy w granicach 7,8-11,0 mmol / l.

Ludzie cierpiący na cukrzycę mają bardzo niekorzystne rokowanie. Wynika to z faktu, że choroba ta znacznie komplikuje przebieg chorób przewlekłych, podczas gdy sama cukrzyca powoduje uszkodzenie tętnic wieńcowych i naczyń siatkówki, przyczynia się do postępu miażdżycy i niewydolności nerek.

Trzeba wiedzieć, że przy obliczaniu poziomu ryzyka specjaliści biorą pod uwagę takie aspekty, jak:

  • Czynniki wpływające na prognozę.
  • Wyniki pomiaru ciśnienia krwi.
  • Powiązane warunki kliniczne.
  • Pokonanie narządów docelowych.

W tym przypadku, jeśli oprócz podwyższania ciśnienia krwi do wartości 150 na 99 mm Hg. Art. nie zidentyfikowano żadnych innych niekorzystnych czynników, zidentyfikowano niskie ryzyko.
Średnie ryzyko odpowiada obecności 1-2 czynników (jeśli stopień wzrostu ciśnienia nie jest wyższy od pierwszego) lub drugiego stopnia nadciśnienia tętniczego, przy braku innych czynników wpływających na rokowanie. W każdym przypadku zwiększenie ciśnienia do 3 stopni, przy braku cukrzycy i oznak uszkodzenia narządów docelowych, stwarzają wysokie ryzyko. To samo dotyczy sytuacji, w których:

  1. Subkliniczne uszkodzenie narządów łączy się ze zwiększonym ciśnieniem do 2 stopni.
  2. BP wzrasta w granicach 1 stopnia, jednak wykrywane są oznaki uszkodzenia narządu docelowego lub występują 3 lub więcej czynników ryzyka.
  3. Wartości BP mieszczą się w zakresie od 160 do 100 do 179 na 109 mm Hg. Art. i istnieje co najmniej jeden czynnik ryzyka.

Kiedy ciśnienie krwi odpowiada 3 stopni, gdy wykryta cukrzyca lub wykazuje oznaki zmian w narządach, w przypadkach, w których wykryto poważne choroby nerek, układu krążenia i mózgu, możliwe bardzo wysokim ryzykiem.

Przykład diagnozy klasyfikacji

Powyższa klasyfikacja choroby nadciśnieniowej pozwala postawić najbardziej prawidłową diagnozę, w której przede wszystkim wskazany zostanie stan nadciśnienia i stopień zaawansowania choroby. Ponadto może wyświetlać czynniki wpływające na prognozę, a także ryzyko.

Dajmy przykład takiej diagnozy. A więc:

Choroba hypertensyjna drugiego etapu. Trzeci stopień nadciśnienia tętniczego. Dyslipidemia. LVH. Ryzyko 4 (bardzo wysokie).

Po przeczytaniu tego wniosku staje się niezwykle jasne, jaki rodzaj leczenia należy wybrać, a na co zwrócić szczególną uwagę na wynik leczenia był najskuteczniejszy.

W tym przypadku korekta podlega dyslipidemii, której przepisywane są statyny (leki zmniejszające produkcję cholesterolu w wątrobie, obniżające jej poziom we krwi). Ponadto będziemy musieli zwalczyć przerost miokardium, który można z powodzeniem przeprowadzić za pomocą niektórych leków. Ryzyko wskazane w diagnozie wymaga natychmiastowej interwencji, dlatego w celu przedłużenia życia pacjenta należy stosować wszystkie dostępne metody leczenia.

Klasyfikacja stadiów nadciśnienia tętniczego

Aby upewnić się, że ciśnienie wynosi zawsze 120 do 80, dodaj kilka kropel do wody.

Zespół zwiększania ciśnienia krwi do maksymalnych dopuszczalnych wartości określa się jako nadciśnienie. Gdy pacjent podnosi ciśnienie powyżej 140/90 mm.r.st., rozwija się kryzys nadciśnieniowy, zawał serca, udar. Klasyfikacja stadiów choroby nadciśnieniowej przebiega etapami, formami, stopniami, ryzykiem. W jaki sposób nadciśnienie tętnicze rozumie te warunki?

Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego

W nadciśnieniu u pacjenta patologicznie zwiększa się ciśnienie w granicach od 140/90 mm.rt. do 220/110. Chorobie towarzyszą kryzysy nadciśnieniowe, ryzyko zawału mięśnia sercowego i udaru. Powszechną klasyfikacją nadciśnienia tętniczego jest początek. W zależności od tego, co stało się impulsem i podstawową przyczyną wzrostu ciśnienia krwi (BP), są:

  • Pierwotne nadciśnienie tętnicze - choroba, której przyczyna nie może zostać zidentyfikowany jako wyniku instrumentalny (USG serca, EKG) oraz badań laboratoryjnych (krew, mocz, plazmowych). Nadciśnienie z niewyjaśnioną przyczyną w historii określa się jako idiopatyczną, istotną.

Nadciśnienie tętnicze z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym będzie musiało utrzymywać normalne ciśnienie krwi (120/80) przez całe życie. Ponieważ zawsze istnieje ryzyko, że choroba zostanie wznowiona. Dlatego idiopatyczne nadciśnienie tętnicze jest klasyfikowane jako chroniczny. Z kolei nadciśnienie przewlekłe jest podzielone przez ryzyko zdrowotne, stopnie, etapy.

  • Wtórne nadciśnienie tętnicze jest chorobą, której przyczyna może być ustalona w trakcie badań medycznych. Klasyfikacja choroby pochodzi od patologii lub czynnika, który wywołał proces zwiększania ciśnienia krwi.

Pierwotne i wtórne nadciśnienie tętnicze klasyfikowane są zgodnie ze wzrostem ciśnienia krwi:

  • Skurczowy, w którym zwiększa się tylko skurczowe, górne ciśnienie krwi. Oznacza to, że górny wskaźnik będzie wynosił więcej niż 140 mm Hg, a niższy - w normie 90 mm Hg. W większości przypadków przyczyną tego zjawiska jest naruszenie tarczycy, niewydolność hormonalna.
  • Rozkurczowy - podniesiony tylko niższy wskaźnik ciśnienia krwi (od 90 mmHg i powyżej), podczas gdy górna nie przekracza 130 milimetrów.
  • Skurczowo-rozkurczowe - patologicznie przekroczone 2 wskaźniki referencyjne.

Klasyfikacja według postaci choroby

Nadciśnienie tętnicze występuje w organizmie w dwóch postaciach - łagodnej, złośliwej. Najczęściej łagodna postać w przypadku braku odpowiedniej terminowej terapii przechodzi w patologiczną formę złośliwą.

Przy łagodnym nadciśnieniu u ludzi ciśnienie krwi stopniowo zaczyna rosnąć - skurczowe, rozkurczowe. Ten proces jest powolny. Powód należy szukać w patologiach ciała, w wyniku czego praca serca jest zakłócona. Pacjent nie narusza krążenia krwi, objętość krwi krążącej jest zachowywana, ale ton naczyń, ich elastyczność są zmniejszone. Proces ten może trwać kilka lat i przetrwać przez całe życie.

Złośliwa postać nadciśnienia postępuje szybko. Przykład: dzisiaj pacjent ma ciśnienie krwi 150/100 mm Hg, po 7 dniach, 180/120 mm Hg. W tym momencie na ciało pacjenta wpływa złośliwa patologia, która "sprawia, że ​​serce bije dziesiątki razy szybciej. Ściany naczyń zachowują ton i elastyczność. Ale tkanki mięśnia sercowego nie radzą sobie ze zwiększoną szybkością krążenia. Układ sercowo-naczyniowy nie radzi sobie, naczynia są spazmatyczne. Stan nadciśnienia pogarsza się gwałtownie, ciśnienie krwi wzrasta do maksimum, wzrasta ryzyko zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu, porażenia, śpiączki.

W przypadku złośliwej postaci nadciśnienia ciśnienie krwi wzrasta do 220/130 mm Hg. Narządy wewnętrzne i układy czynności życiowych ulegają poważnym zmianom: dno oka jest wypełnione krwią, siatkówka puchnie, nerw wzrokowy ulega zapaleniu, naczynia zwężają się. Serce, nerki, tkanka mózgowa ulega nekrozie. Pacjent skarży się na nieznośne serce, bóle głowy, utratę wzroku, zawroty głowy, omdlenia.

Etapy nadciśnienia tętniczego

Choroba nadciśnieniowa podzielona jest na etapy różniące się wartościami ciśnienia krwi, objawami, ryzykiem, powikłaniami, niepełnosprawnością. Klasyfikacja stadiów nadciśnienia jest następująca:

  • 1 stopień nadciśnienia występuje ze wskaźnikami 140/90 mm Hg. i wyżej. Normalizacja tych wartości może odbywać się bez leków, przy pomocy odpoczynku, braku stresu, nerwowości, intensywnego wysiłku fizycznego.

Choroba przebiega bezobjawowo. Nadciśnienie nie zauważa zmian w zdrowiu. Narządy docelowe nie cierpią na pierwszym etapie wzrostu BP. Rzadko zdarzają się zaburzenia zdrowia pod postacią bezsenności, bólu serca, bólu głowy.

Kryzysy nadciśnieniowe mogą wystąpić na tle zmian pogody, po nerwach, stresie, szoku, aktywności fizycznej. Leczenie polega na prowadzeniu zdrowego stylu życia, terapii lekowej. Prognozy dotyczące powrotu do zdrowia są korzystne.

  • Etap 2 nadciśnienie charakteryzuje się wskaźnikami BP 140-180 / 90-110 mm Hg Normalizację ciśnienia osiągają wyłącznie leki. Nadciśnienie skarży się na bóle serca, niewydolność oddechową, zaburzenia snu, dławicę piersiową, zawroty głowy. Dotknięte narządy wewnętrzne: serce, mózg, nerki. W szczególności, pacjent z badania przerost mięśnia lewej komory jest wykryte, skurcz naczyń, analizy - białka w moczu, nadmierne poziomy kreatyniny we krwi.

Kryzys nadciśnieniowy prowadzi do udaru, zawału serca. Pacjent potrzebuje stałego leczenia. Osoba z nadciśnieniem tętniczym może wydać grupę niepełnosprawności zgodnie ze wskazaniami zdrowia.

  • Stopień 3 nadciśnienia tętniczego jest ciężki, a wskaźniki ciśnienia krwi pacjenta wynoszą 180/110 mmHg. i wyżej. Na narządy docelowe wpływają pacjenci z nadciśnieniem tętniczym: nerki, oczy, serca, naczynia krwionośne, mózg, drogi oddechowe. Leki hipotensyjne nie zawsze obniżają wysokie ciśnienie krwi. Osoba nie jest w stanie sama się utrzymać, staje się niepełnosprawna. Zwiększenie wartości ciśnienia krwi do 230/120 zwiększa ryzyko śmierci.

Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego przez WHO (powyżej) jest konieczna do pełnej oceny choroby, aby wybrać odpowiednią taktykę leczenia. Optymalny dobór terapii medycznej może stabilizować stan nadciśnienia, unikać kryzysów nadciśnieniowych, pojawienia się ryzyka nadciśnienia tętniczego, śmiertelnego wyniku.

Stopnie nadciśnienia

Nadciśnienie jest podzielone zgodnie ze wskazaniami ciśnienia krwi w stopniach: od 1 do 3. Aby określić tendencję do nadciśnienia tętniczego, konieczne jest zmierzenie ciśnienia krwi na obu dłoniach. Różnica wynosi 10-15 mm Hg. między pomiarami BP wskazuje na chorobę naczyniową mózgu.

Chirurg naczyniowy Korotkov wprowadził metodę dźwięku, osłuchowy pomiar ciśnienia krwi. Optymalne ciśnienie uważa się za 120/80 mm Hg, a normalne ciśnienie uważa się za 129/89 (stan prehypertension). Istnieje pojęcie wysokiego normalnego ciśnienia krwi: 139/89. Bezpośrednia klasyfikacja nadciśnienia tętniczego w stopniach (w mm Hg) wygląda następująco:

  • 1 stopień: 140-159 / 85-99;
  • 2 stopień: 160-179 / 100-109;
  • Trzeci stopień: powyżej 180/110.

Określenie stopnia nadciśnienia występuje na tle całkowitego braku leczenia lekami przeciwnadciśnieniowymi. Jeśli pacjent jest zmuszony do przyjmowania leków ze względów zdrowotnych, pomiar przeprowadza się przy maksymalnym zmniejszeniu dawki.

W niektórych źródłach medycznych można znaleźć odniesienie do nadciśnienia tętniczego IV stopnia (izolowane nadciśnienie skurczowe). Stan charakteryzuje się wzrostem górnego nacisku przy normalnej dolnej - 140/90. Klinikę rozpoznaje się u osób starszych i pacjentów z zaburzeniami hormonalnymi (nadczynność tarczycy).

Klasyfikacja według stopnia ryzyka

Nadciśnienie w zdiagnozowanej diagnozie dostrzega nie tylko chorobę, ale także stopień ryzyka. Jakie jest ryzyko nadciśnienia tętniczego? Pod ryzykiem, aby zrozumieć procent prawdopodobieństwa wystąpienia udaru, zawału serca i innych patologii na tle nadciśnienia tętniczego. Klasyfikacja choroby nadciśnieniowej pod względem ryzyka:

  • Niskie ryzyko 1 stanowi 15% faktu, że w ciągu następnych 10 lat nadciśnienie rozwija atak serca, udar mózgu;
  • Średnie ryzyko 2 oznacza 20% szans na powikłania;
  • Wysokie ryzyko 3 wynosi 30%;
  • Bardzo wysokie ryzyko 4 zwiększa prawdopodobieństwo komplikacji dobrego samopoczucia o 30-40% lub więcej.

Istnieją 3 Głównymi kryteriami niebezpiecznych stratyfikacji dla pacjentów z nadciśnieniem: czynniki ryzyka, stopień uszkodzenia narządu (nadciśnienie pojawia się w 2 etapach), dodatkowe kliniczny stan patologiczny (zdiagnozowano na etapie 3 chorobą).

Rozważ główne kryteria, czynniki ryzyka:

  • Główne: u kobiet, mężczyzn powyżej 55 lat, palaczy;
  • Dyslipidemia: całkowity poziom cholesterolu większy niż 250 mgdL, cholesterol lipoproteinowy małej gęstości (LDL-C) wyższy niż 155 mg / dL; HDL-HDL (o dużej gęstości) ponad 40 mg / dL;
  • Anamneza jest dziedziczna (nadciśnienie u krewnych w linii prostej);
  • Indeks białka C-reaktywnego jest większy niż 1 mg / dL;
  • Otyłość brzuszna jest stanem, w którym obwód talii kobiet przekracza 88 cm, mężczyźni - 102 cm;
  • Hipodinamy;
  • Upośledzona tolerancja glukozy;
  • Nadmiar febrinogenu we krwi;
  • Cukrzyca.

W drugim stadium choroby zaczyna się wewnętrzne uszkodzenie narządów (pod wpływem zwiększonego przepływu krwi, skurczu naczyń krwionośnych, niedoboru tlenu i składników odżywczych) zaburza funkcjonowanie narządów wewnętrznych. Obraz kliniczny nadciśnienia w stadium 2 przedstawia się następująco:

  • Zmiany troficzne w lewej komorze serca (badanie EKG);
  • Pogrubienie górnej warstwy tętnicy szyjnej;
  • Tworzenie blaszki miażdżycowej;
  • Zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy powyżej 1,5 mg / dl;
  • Patologiczny związek albumin i kreatyniny w moczu.

Ostatnie 2 wskaźniki wskazują uszkodzenie nerek.

W przypadku współistniejących stanów klinicznych (przy ustalaniu zagrożenia nadciśnieniem tętniczym) należy zrozumieć:

  • Choroba serca;
  • Patologia nerek;
  • Fizjologiczny wpływ na tętnice wieńcowe, żyły, naczynia;
  • Zapalenie nerwu wzrokowego, siniak.

Ryzyko 1 ustalono u pacjentów w wieku powyżej 55 lat bez towarzyszących im patologii obciążających. Ryzyko 2 jest zalecane w diagnozowaniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z obecnością kilku czynników opisanych powyżej. Ryzyko 3 pogarsza chorobę pacjentów z cukrzycą, miażdżycą tętnic, przerostem lewej komory, niewydolnością nerek i uszkodzeniem narządów wzroku.

Podsumowując, przypominamy, że nadciśnienie tętnicze jest uważane za podstępną, niebezpieczną chorobę z powodu braku podstawowych objawów. Klinika patologii jest najczęściej łagodna. Ale to nie oznacza, że ​​choroba nie przejdzie od pierwszego etapu (z ciśnieniem krwi 140/90) do drugiego (BP 160/100 i powyżej). Jeśli pierwszy etap zostanie zatrzymany przez leki, drugi zamknie pacjenta na niepełnosprawność, a trzeci - na całe życie. Nadciśnienie tętnicze pod nieobecność odpowiedniego leczenia na czas kończy się porażką narządów docelowych, skutkiem śmiertelnym. Nie ryzykuj swojego zdrowia, zawsze trzymaj pod ręką tonometr!

Klasyfikacja pierwotnego nadciśnienia tętniczego według etapów i stopni: tabela

Choroba nadciśnieniowa to patologia układu sercowo-naczyniowego, w której występuje utrzymujące się wysokie ciśnienie krwi, co prowadzi do naruszenia funkcji docelowych narządów: serca, płuc, mózgu, układu nerwowego, nerek.

Nadciśnienie (nadciśnienie) lub nadciśnienie tętnicze rozwija się w wyniku niepowodzenia w pracy wyższych ośrodków regulujących funkcje układu naczyniowego, mechanizmów neurohumoralnych i nerkowych.

Główne objawy kliniczne GB:

  • Zawroty głowy, dzwonienie i hałas w uszach;
  • Bóle głowy;
  • Zadyszka, stan uduszenia;
  • Ciemnienie i "gwiazdki" przed oczami;
  • Bolesne odczucia w klatce piersiowej, w sercu.

Istnieją różne etapy nadciśnienia. Oznaczenie stopnia nadciśnienia wykonuje się za pomocą takich metod i badań:

  1. Biochemiczne badanie krwi i analiza moczu.
  2. Tętnice UZDG nerek i szyi.
  3. Elektrokardiogram serca.
  4. Echokardiografia.
  5. Monitorowanie ciśnienia krwi.

Biorąc pod uwagę czynniki ryzyka i stopień uszkodzenia narządów docelowych, diagnoza jest wykonywana i leczenie jest przepisywane za pomocą leków i innych metod.

Choroba nadciśnieniowa - definicja i opis

Głównymi objawami klinicznymi GB są ostre i uporczywe skoki ciśnienia krwi, podczas gdy ciśnienie tętnicze jest stale wysokie, nawet jeśli wysiłek fizyczny jest nieobecny, a stan emocjonalny pacjenta jest prawidłowy. Ciśnienie zmniejsza się dopiero po zażyciu leków przeciwnadciśnieniowych.

Zalecenia WHO określające normy ciśnienia krwi są następujące:

  • Ciśnienie skurczowe (górne) - nie więcej niż 140 mm. gt; str.
  • Ciśnienie rozkurczowe (niższe) nie jest większe niż 90 mm. gt; Art.

Jeśli, w ramach dwóch badań lekarskich w różnych dniach, ciśnienie było wyższe niż ustalona częstość, rozpoznano nadciśnienie i wybrano odpowiednie leczenie. GB rozwija się zarówno u mężczyzn jak iu kobiet z mniej więcej taką samą częstością, głównie w wieku po 40 latach. Ale wśród młodych ludzi są również objawy kliniczne GB.

Nadciśnienie tętnicze często towarzyszy miażdżyca. Jedna patologia komplikuje przebieg drugiej. Choroby, które występują na tle nadciśnienia, nazywane są współistniejącymi lub współistniejącymi. Jest to połączenie miażdżycy tętnic i GB, które powoduje śmiertelność wśród młodych, zdolnych do życia populacji.

Według mechanizmu rozwoju, według WHO, wybieram nadciśnienie pierwotne lub nadciśnienie pierwotne i wtórne lub objawowe. Postać wtórna występuje tylko w 10% przypadków chorób. Znacznie częściej rozpoznaje się nadciśnienie tętnicze. Co do zasady nadciśnienie wtórne jest następstwem takich chorób:

  1. Różne patologie nerek, zwężenie tętnicy nerkowej, odmiedniczkowe zapalenie nerek, gruźlica wodonercza.
  2. Dysfunkcja tarczycy - tyreotoksykoza.
  3. Zaburzenia czynności nadnerczy - zespół Itenko-Cushinga, pheochromocytoma.
  4. Miażdżyca aorty i koarktacja.

Pierwotne nadciśnienie rozwija się jako niezależna choroba związana z zaburzoną regulacją krążenia krwi w organizmie.

Ponadto nadciśnienie może być łagodne - to znaczy postępować powoli, z niewielkim pogorszeniem stanu pacjenta przez dłuższy czas, ciśnienie może pozostać normalne i wzrastać tylko sporadycznie. Ważne będzie utrzymanie ciśnienia i utrzymanie prawidłowego odżywiania w nadciśnieniu.

Lub złośliwe, gdy patologia rozwija się szybko, ciśnienie gwałtownie wzrasta i pozostaje na tym samym poziomie, aby osiągnąć poprawę stanu pacjenta jest możliwe tylko za pomocą leków.

Patogeneza nadciśnienia tętniczego pierwotnego

Wzrost ciśnienia, który jest główną przyczyną i objawem nadciśnienia tętniczego, jest spowodowany wzrostem pojemności minutowej serca w naczyniach krwionośnych i zwiększeniem oporności naczyń obwodowych. Dlaczego tak się dzieje?

Istnieją pewne czynniki stresowe, które wpływają na wyższe ośrodki mózgu - podwzgórze i rdzeń przedłużony. W wyniku tego dochodzi do naruszenia tonu naczyń obwodowych, pojawia się skurcz tętniczek na obwodzie, w tym nerek.

Powstaje zespół dysyskinetyczny i dyskoniracyjny, wzrasta wytwarzanie aldosteronu - jest to neurohormon, który bierze udział w metabolizmie woda-minerał i opóźnia wodę i sód w łożysku naczyniowym. W ten sposób zwiększa się objętość krwi krążącej w naczyniach, co przyczynia się do dodatkowego wzrostu ciśnienia i obrzęku narządów wewnętrznych.

Wszystkie te czynniki wpływają również na lepkość krwi. Staje się grubsza, zaburzone jest odżywianie tkanek i narządów. Ściany naczyń są następnie zagęszczane, światło staje się węższe - ryzyko rozwoju nadciśnienia nieodwracalnego jest znacznie zwiększone pomimo leczenia. Z czasem prowadzi to do powstania zwłóknienia włóknistego i stwardnienia tętnic, co z kolei powoduje wtórne zmiany w narządach docelowych.

Pacjent rozwija stwardnienie mięśnia sercowego, encefalopatię nadciśnieniową, pierwotną miażdżycę naczyń nerkowych.

Klasyfikacja pierwotnego nadciśnienia tętniczego według etapów

Istnieją trzy etapy nadciśnienia. Ta klasyfikacja według WHO uważana jest za tradycyjną i została wykorzystana do 1999 roku. Opiera się na stopniu porażki celów docelowych, które z reguły, jeśli leczenie nie jest wykonywane, a zalecenia lekarza nie są przestrzegane, staje się coraz większe.

Na pierwszym etapie nadciśnienia tętniczego objawy i objawy są praktycznie nieobecne, ponieważ taka diagnoza jest bardzo rzadko ustalana. Nie zauważono zmian w narządach docelowych.

Na tym etapie nadciśnienia, pacjent bardzo rzadko szuka lekarza, ponieważ nie ma ostrego pogorszenia stanu, tylko czasami ciśnienie krwi "poza skalą". Niemniej jednak, jeśli nie skonsultujesz się z lekarzem i nie rozpoczniesz leczenia na tym etapie nadciśnienia, istnieje ryzyko szybkiego postępu choroby.

II stopień nadciśnienia tętniczego charakteryzuje się stałym wzrostem ciśnienia. Występują naruszenia serca i innych narządów docelowych: lewa komora staje się większa i grubsza, a czasami obserwuje się zmiany w siatkówce. Leczenie na tym etapie prawie zawsze kończy się sukcesem przy pomocy pacjenta z lekarzem.

Na trzecim etapie nadciśnienia atakowane są wszystkie narządy docelowe. Ciśnienie jest stale wysokie, ryzyko zawału mięśnia sercowego, udaru, choroby niedokrwiennej serca jest bardzo wysokie. W przypadku postawienia takiej diagnozy z reguły donoszono już o dławicy piersiowej, niewydolności nerek, tętniaku, krwotokach na dnie oka.

Ryzyko nagłego pogorszenia się stanu pacjenta zwiększa się, jeśli leczenie nie jest prawidłowo wykonywane, pacjent przestaje przyjmować leki, osoby nadużywające alkoholu i papierosów lub doświadcza stresu psycho-emocjonalnego. W takim przypadku może rozwinąć się kryzys nadciśnieniowy.

Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego według stopnia

Ta klasyfikacja jest obecnie uważana za bardziej odpowiednią i celową niż etap. Głównym wskaźnikiem jest ciśnienie, poziom i stabilność pacjenta.

  1. Optimum - 120/80 mm. gt; Art. lub niżej.
  2. Normalny - górny limit pozwala na dodanie nie więcej niż 10 jednostek, na dole - nie więcej niż 5.
  3. W przybliżeniu normalne - indeksy mieszczą się w zakresie od 130 do 140 mm. gt; Art. i od 85 do 90 mm. gt; Art.
  4. Nadciśnienie pierwszego stopnia - 140-159 / 90-99 mm. gt; Art.
  5. Nadciśnienie drugiego stopnia wynosi 160-179 / 100-109 mm. gt; Art.
  6. Nadciśnienie III stopnia - 180/110 mm. gt; Art. i wyżej.

Nadciśnienie III stopnia, z reguły, towarzyszą zmiany innych narządów, takie wskaźniki są typowe dla kryzysu nadciśnieniowego i wymagają hospitalizacji pacjenta w celu przeprowadzenia leczenia w nagłych wypadkach.

Stratyfikacja ryzyka w nadciśnieniu tętniczym

Istnieją czynniki ryzyka, które mogą prowadzić do wzrostu ciśnienia krwi i rozwoju patologii. Najważniejsze z nich to:

  1. Wskaźniki wieku: dla mężczyzn jest to ponad 55 lat, dla kobiet - 65 lat.
  2. Dyslipidemia to stan, w którym zaburzone jest widmo lipidowe krwi.
  3. Cukrzyca.
  4. Otyłość.
  5. Złe nawyki.
  6. Dziedziczna predyspozycja.

Czynniki ryzyka są zawsze brane pod uwagę przez lekarza podczas badania pacjenta w celu prawidłowej diagnozy. Zauważono, że najczęściej przyczyną skoków ciśnienia krwi stają się nerwowe przeciążenia, wzmożona praca umysłowa, zwłaszcza w nocy, chroniczne przemęczenia. Jest to główny negatywny czynnik według WHO.

Drugie miejsce to nadużywanie soli. WHO zauważa - jeśli codziennie spożywał więcej niż 5 g. sól kuchenna, ryzyko rozwoju nadciśnienia wzrasta kilkakrotnie. Stopień ryzyka wzrasta, jeśli rodzina ma krewnych, którzy cierpią na wysokie ciśnienie krwi.

Jeśli leczenie nadciśnienia odbywa się od ponad dwóch bliskich krewnych, ryzyko staje się jeszcze większa, co oznacza, że ​​potencjalny pacjent musi ściśle przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza, aby uniknąć niepokojów, porzucić złe nawyki i podążać dietę.

Inne czynniki ryzyka, według WHO, to:

  • Przewlekłe choroby tarczycy;
  • Miażdżyca;
  • Choroby zakaźne o przewlekłym przebiegu - na przykład zapalenie migdałków;
  • Okres menopauzy u kobiet;
  • Patologie nerek i nadnerczy.

Porównanie wymienionych powyżej czynników, wskaźników ciśnienia pacjenta i ich stabilności, ryzyko rozwoju takiej patologii jak nadciśnienie tętnicze jest rozwarstwione. Jeżeli w AH pierwszego stopnia występują 1-2 niekorzystne czynniki, wówczas ryzyko wynosi 1, zgodnie z zaleceniem WHO.

Jeśli niekorzystne czynniki są takie same, ale AG ma drugiego stopnia, ryzyko zachorowania na niskim i umiarkowanym ryzykiem oznaczony jako 2. Ponadto, zgodnie z zaleceniami WHO, jeśli zdiagnozowano nadciśnienie III stopnia i obchodzone 2-3 niekorzystnych czynników ryzyka 3. Ryzyko ustawić 4 oznacza diagnozę AH trzeciego stopnia i obecność więcej niż trzech niekorzystnych czynników.

Powikłania i ryzyko nadciśnienia

Głównym zagrożeniem związanym z tą chorobą są poważne komplikacje na sercu, które ona powoduje. W przypadku AH, w połączeniu z ciężkimi zmianami w mięśniu sercowym i lewą komorą, istnieje definicja WHO - nadciśnienie bez głowy. Leczenie jest złożone i długotrwałe, nadciśnienie bez głowy zawsze postępuje twardo, z częstymi atakami, przy tej postaci choroby już wystąpiły nieodwracalne zmiany w naczyniach.

Ignorując skoki ciśnienia, pacjenci narażają się na ryzyko rozwoju takich patologii:

  • Angina pectoris;
  • Zawał mięśnia sercowego;
  • Udar niedokrwienny;
  • Udar krwotoczny;
  • Obrzęk płuc;
  • Tętniak rozwarstwiający aorty;
  • Odwarstwienie siatkówki oczu;
  • Uremia.

Jeśli występuje kryzys nadciśnieniowy, pacjent potrzebuje pilnej pomocy, w przeciwnym razie może umrzeć - zgodnie z WHO ten stan z AH prowadzi w większości przypadków do śmierci. Zwłaszcza stopień ryzyka u tych, którzy żyją samotnie, aw przypadku ataku obok nich nie ma nikogo.

Należy zauważyć, że niemożliwe jest całkowite wyleczenie nadciśnienia tętniczego. Jeśli nadciśnienie pierwszego stopnia na początkowym etapie zaczyna ściśle kontrolować ciśnienie i dostosować styl życia, można zapobiec rozwojowi choroby i ją zatrzymać.

Ale w innych przypadkach, zwłaszcza jeśli związane z nimi patologie dołączyły do ​​nadciśnienia, całkowite wyleczenie nie jest już możliwe. Nie oznacza to, że pacjent powinien sam na siebie położyć krzyż i zaniechać leczenia. Główne działania mają na celu uniknięcie nagłych skoków ciśnienia krwi i rozwoju kryzysu nadciśnieniowego.

Ważne jest również wyleczenie wszystkich powiązanych lub stowarzyszonych chorób - to znacznie poprawi jakość życia pacjenta, pomoże utrzymać jego aktywność i pracę aż do starości. Prawie wszystkie formy nadciśnienia pozwalają uprawiać sport, prowadzić życie osobiste i całkowicie odpoczywać.

Wyjątkiem są 2-3 stopnie na ryzyko 3-4. Ale pacjent nie może zapobiec tak poważnemu stanowi przy pomocy leków, leków ludowych i przeglądu swoich nawyków. W sprawie klasyfikacji nadciśnienia tętniczego w wideo w tym artykule jest popularne, aby powiedzieć specjalistom.

Stopnie i etapy nadciśnienia tętniczego

Przy opisywaniu nadciśnienia lub nadciśnienia tętniczego bardzo często dzieli się tę chorobę na stopień, stopień i stopień ryzyka sercowo-naczyniowego. Czasami w tych kategoriach nawet lekarze są zdezorientowani, a nie ludzie, którzy nie mają wykształcenia medycznego. Spróbujmy wyjaśnić te definicje.

Czym jest nadciśnienie?

Nadciśnienie tętnicze (AH) lub nadciśnienie tętnicze (GB) to utrzymujący się wzrost ciśnienia krwi (BP) powyżej normalnego poziomu. Choroba ta nazywana jest "cichym zabójcą", ponieważ:

  • Przez większość czasu nie ma wyraźnych objawów.
  • W przypadku braku leczenia nadciśnienia tętniczego uszkodzenie wywołane zwiększonym ciśnieniem krwi w układzie sercowo-naczyniowym sprzyja rozwojowi zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu i innych zagrożeń dla zdrowia.

Stopnie nadciśnienia

Stopień nadciśnienia tętniczego zależy bezpośrednio od poziomu ciśnienia krwi. Nie ma innych kryteriów określających stopień nadciśnienia.

Dwie najczęstsze klasyfikacje nadciśnienia tętniczego pod względem ciśnienia tętniczego to klasyfikacja Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego i klasyfikacja Wspólnego Komitetu Narodowego ds. Zapobiegania, Rozpoznawania, Oceny i Leczenia Wysokiego Ciśnienia Krwi (USA).

Tabela 1. Klasyfikacja Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (2013)

Etapy nadciśnienia tętniczego pierwotnego

Klasyfikacja AH według etapów nie jest stosowana we wszystkich krajach. W zaleceniach europejskich i amerykańskich nie uwzględniono go. Oznaczenie stadium GB dokonuje się na podstawie oceny progresji choroby - czyli zmian na innych narządach.

Tabela 4. Etapy podstawowego nadciśnienia tętniczego

Jak można zauważyć na podstawie tej klasyfikacji, ciężkie objawy nadciśnienia tętniczego obserwuje się tylko w stadium III choroby.

Jeśli przyjrzysz się uważnie temu stopniowi nadciśnienia, zobaczysz, że jest to uproszczony model do określania ryzyka sercowo-naczyniowego. Ale w porównaniu z SSR definicja stadium AH stwierdza tylko obecność zmian innych narządów i nie daje żadnych informacji prognostycznych. Oznacza to, że nie mówi lekarzowi, jakie jest ryzyko powikłań u danego pacjenta.

Docelowe wartości ciśnienia krwi w leczeniu nadciśnienia tętniczego

Niezależnie od stopnia nadciśnienia tętniczego, należy dążyć do osiągnięcia następujących docelowych wartości ciśnienia krwi:

  • Pacjenci 2. Można to osiągnąć poprzez zdrowe odżywianie i aktywność fizyczną. Nawet niewielka utrata masy ciała u osób otyłych może znacznie obniżyć ciśnienie krwi.

Z reguły środki te są wystarczające, aby obniżyć ciśnienie krwi u stosunkowo zdrowych osób z nadciśnieniem o 1 stopień.

Konieczne może być leczenie farmakologiczne u pacjentów w wieku poniżej 80 lat z objawami uszkodzenia serca lub nerek, cukrzycą, umiarkowanie wysokim, wysokim lub bardzo wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Z reguły w przypadku nadciśnienia 1 stopnia pacjenci w wieku poniżej 55 lat są najpierw przepisywani jednym lekiem z następujących grup:

  • Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE - ramipryl, peryndopryl) lub blokery receptora angiotensyny (ARB - losartan, telmisartan).
  • Beta-adrenolityki (można podawać młodym osobom z nietolerancją inhibitorów ACE lub kobiet, które mogą zajść w ciążę).

Jeśli pacjent ma więcej niż 55 lat, najczęściej przepisywany jest bloker kanału wapniowego (bisoprolol, karwedilol).

Celem tych leków jest skuteczne w 40-60% przypadków nadciśnienia tętniczego 1 stopień. Jeśli po 6 tygodniach ciśnienie krwi nie osiągnie docelowego poziomu, możesz:

  • Zwiększ dawkę przyjmowanego leku.
  • Zastąp lek zaszczepiony przedstawicielem innej grupy.
  • Dodaj kolejne narzędzie z innej grupy.

Choroba hypertensyjna drugiego stopnia

Choroba hypertensyjna drugiego stopnia to stały wzrost poziomu ciśnienia krwi w zakresie od 160/100 do 179/109 mm Hg. Art. Ta forma nadciśnienia tętniczego ma umiarkowaną ostrość, zawsze należy rozpocząć leczenie, aby uniknąć progresji do nadciśnienia 3. stopnia.

W stopniu 2. objawy nadciśnienia tętniczego występują częściej niż w 1, mogą być bardziej nasilone. Jednak nie ma bezpośredniego związku proporcjonalnego między intensywnością obrazu klinicznego a poziomem ciśnienia krwi.

Pacjenci z 2-stopniowym nadciśnieniem tętniczym muszą przeprowadzić modyfikację stylu życia i natychmiast rozpocząć terapię przeciwnadciśnieniową. Schematy leczenia:

  • Inhibitory ACE (ramipril, perindopril) lub ARB (losartan, telmisartan) w połączeniu z blokerami kanału wapniowego (amlodypina, felodypina).
  • Gdy nadwrażliwość blokery kanału wapniowego, a są dowody na niewydolność serca, w połączeniu z inhibitorem ACE lub ARB z diuretykiem tiazydowym (hydrochlorotiazyd, indapamid).
  • Jeśli pacjent przyjmuje już beta-blokery (bisoprolol, karwedilol), dodać bloker kanału wapniowego zamiast tiazydowych leków moczopędnych (tak aby nie zwiększać ryzyko cukrzycy).

Jeśli dana osoba jest skutecznie utrzymywana w granicach wartości docelowych przez co najmniej 1 rok, lekarze mogą próbować zmniejszyć dawkę lub ilość podjętych leków. Należy to robić stopniowo i powoli, stale monitorując poziom ciśnienia krwi. Taką skuteczną kontrolę nad nadciśnieniem tętniczym można osiągnąć jedynie poprzez połączenie terapii lekowej z modyfikacją stylu życia.

Choroba nadciśnieniowa trzeciego stopnia

Choroba hypertensyjna trzeciego stopnia to stały wzrost poziomu ciśnienia krwi ≥ 180/110 mm Hg. Art. Jest to ciężka postać nadciśnienia tętniczego, wymagająca natychmiastowego leczenia, aby uniknąć rozwoju jakichkolwiek powikłań.

Nawet pacjenci z nadciśnieniem 3. stopnia mogą nie mieć żadnych objawów choroby. Niemniej jednak większość z nich nadal doświadcza niespecyficznych objawów, takich jak bóle głowy, zawroty głowy, nudności. U niektórych pacjentów z tego poziomu ciśnienia krwi rozwija się ostre uszkodzenia innych narządów, w tym niewydolności serca, ostrego zespołu wieńcowego, niewydolności nerek, tętniaka aorty, encefalopatia nadciśnieniowa.

Przy 3 stopniach nadciśnienia, schematy farmakoterapii obejmują:

  • Kombinacja inhibitora ACE (ramipryl, peryndopryl) i antagonistów receptorów angiotensyny II (losartan, telmisartan) blokera kanału wapniowego (amlodypina, felodypina) i diuretyku tiazydowego (hydrochlorotiazyd, indapamid).
  • Jeśli wysokie dawki leków moczopędnych są źle tolerowane, zamiast nich podaje się leki blokujące receptory alfa lub beta.

Więcej Informacji Na Temat Statków